Monday, December 27, 2010

माफ कर मित्रा मला, मोठी चूक झाली यार

माफ कर मित्रा मला, मोठी चूक झाली यार,
त्या चुकीसाठी एवढी शिक्षा खूप झाली यार.
त्यादिवशी आपण एकमेकांशी विनाकारण भांडलो,
मग तू माझ्याशी कधीही न बोलण्याची शपथ घेतलीस,
तू माझ्याशी बोलणं सोडलस आणि मला एकट केलंस,
तोंड असून माझ्याकडे मला मुकं करून टाकलस,
खरंच सांगतो, मी आजकाल फारसं कुणाशी बोलत नाही रे,
बोलण्याकरता अनेक गोष्टी सुचतात आणि आतल्या आत विरतात...
तू जरी बोलणं सोडलस, तरी मी मात्र तुझ्याशी आजही पूर्वी इतकाच बोलतो,
पूर्वी फक्त मी तुझ्यातल्याच तुझ्याशी बोलायचो,
आज मी माझ्यातल्या तुझ्याशी बोलतो...
आजकाल तू मला नेहमीच टाळतोस,
मी असेन जिथे, तेथून तू पळ काढतोस,
थांबावं लागलंच तुला, तर माझ्या आरपार तू पाहतोस,
इतर मित्रांमध्ये तू खूष आहेस, आनंदात आहेस,
हे दाखवण्याचा अयशस्वी प्रयत्नही करतोस,
कधी एकदा माझ्याकडे, माझ्या डोळ्यांकडे बघ,
खात्रीनं सांगतो, मी त्याही वेळेस तुझ्याच कडे बघत असणार......




आठवतात का रे तुला क्रिकेटच्या मॅचेस पाहायचो आपण,
इंडियाची कुठलीही मॅच पाहताना सारं जग विसरायचो आपण.
आपल्या सचिनची मध्ये एकदा डबल century झाली होती,
यार, काय तुफान मजा आली होती.
त्यानं शेवटच्या over मध्ये २०० धावा पूर्ण केल्या,
आणि मी आनंदानं उडीच मारली,
टाळी देण्यासाठी हात वर केला, आणि.............
मग लक्षात आलं, घरात एकटाच होतो रे मी,
मगाच पासून एकटाच ओरडत बडबडत होतो मी,
तू जवळपास आहेस असं समजून आनंदात होतो मी......
त्यादिवशी तुझ्या जवळ असण्याची किंमत माझ्या टाळीसाठी आसुसलेल्या हातांनाही समजली.
तुझ्या असण्याची खूप सवय झाली आहे रे,
त्यामुळे तुझ्या नसण्याची सवय नाही करता येत मला.
तू जवळपासच आहेस, असा भास होतो मला, त्रास होतो मला.
खरंच एक सांगू , सचिनने त्या दिवशी उगाच एवढ्या धावा केल्या.......
उगाच एवढ्या धावा केल्या...............




लोकं विचारतात , तुमच्या भांडणाच कारण काय होतं?
कारण महत्त्वाचं नव्हतं रे, इतके दिवस ते टिकलंच कसं हाच प्रश्न पडलाय बघ मला,
खरं तर ती असते एक excitement , ओसरल्यावर राग जातो पण भांडण उरतं,
पूर्वी केलेल्या चुकांच्या पश्चातापामध्ये आपण रोज जळत राहतो,
झालेल्या जखमेवर खपली धरायच्या आधीच भळभळून रक्त वाहू लागतं.
पण मला ठावूक आहे, ही जखम फक्त मलाच झाली नाही,
त्या अग्नीमध्ये फक्त मीच जळतो असं नाही,
कारण मला माहीत आहे, माझं बोलणं ऐकणारे जर कोणी नसतील,
तर तुझ्याशी बोलणारेही खूप कमी असतील.
माझी टाळी घेणारे जर कोणी नसतील ,
तर तुला टाळी देणारेही कोणी नसेन.
आणि मला हेही ठावूक आहे , वर्गात बाकावर जशी माझ्या डावीकडील जागा नेहमीच रिकामी असते,
तशी तुझ्या उजवीकडील जागासुद्धा रिकामीच असते..............




आणि एक दिवस मी असाच तुझ्या विचारात खिडकी शेजारी बसून होतो,
तेवढ्यात मी तुला माझ्या घरी येताना बघितलं,
माझ्या डोळ्यांवर माझा विश्वास बसत नव्हता, पण ते घडत होतं.
तू घरात आलास, नकळत माझा हात हातात घेतलास.
खरं तर आता काहीच बोलण्याची गरज नव्हती, आणि शक्यही नव्हतं,
कारण शब्दांपेक्षा बाहेर पडायची घाई साल्या अश्रूंना झाली होती.........
मग तूच वाचा फोडलीस , आणि "Sorry" म्हणालास.
मीही तुला 'Sorry' म्हणणार इतक्यात.......गजराच घड्याळ वाजलं,
आणि नेहमीप्रमाणे त्या दिवशीही ते स्वप्न अर्धवट राहिलं,
पण खरंच एक सांगू, स्वप्नात का असेना,
तुला असं जवळून, हातात हात घालून पाहण्याचं सुख वाटत मला.
आजही मी असाच तुझ्या विचारात त्याच खिडकीशेजारी बसून राहतो,
कारण मला खात्री आहे, तू नक्की येशील ,
आणि नुसता हात हातात नाही तर घट्ट मिठीच मारशील.
अश्रूंना मी थांबवू शकणार नाही, पण मात्र माफी मीच आधी मागणार बरं का........
तेव्हा......करशील ना माफ मला?

नाही ती मला ,नाही सोडून गेली...

नाही ती मला ,नाही सोडून गेली...


नाही ती मला नाही सोडून गेली,
थोडस हसवून पार तोडून गेली..
स्वप्नांत छोटे घरटे बनवलेले,
स्वप्नातच ती ते मोडून गेली...

ती येण्या आधी,
मी माझा होतो...
ती आल्यावर तिचा...
मी ना आता माझा उरलो..
ना उरलो मी तिचा....

साला माझ्या डोळ्या देखात ती मला,
रक्ताळलेल्या शब्दांशी जोडुन गेली...
नाही ती मला नाही सोडून गेली....

रडायला येत ना,
पण मुलगा ना..
रडू शकत नाही..
मरावस ही वाटत ना..
पण जवाबदारी ना
मरु ही नाही शकत...

मरता येत नाही,
जगू शकत नाही..
मृत्यू ही माझ्या,
श्वासानशी भांडून गेली
नाही ती मला नाही सोडून गेली...

मला सोडून जाइलच कशी ती..
माझ्या डोळ्यात आहे ती...
माझ्या शब्दात आहे ती....
माज्या स्वप्नात आहे ती..
एवढाच काय..
तर माझ्या श्वासात आहे ती...

ती नाही..
तीच शरीर गेलय..
तीच मन तर माझ्याकडेच आहे...
स्वप्न घेऊन गेली तर गेली..
आठवणी तर माझ्याकडेच आहे....

कदाचित..
माझ्या पासून दूर जाताना..
ती तिलाच मारुन गेली
नाही ती मला नाही सोडून गेली...

आयुष्य खूप सुंदर आहे बघायला गेलं तर..................

आयुष्य खूप सुंदर आहे बघायला गेलं तर..................


आयुष्य खूप सुंदर आहे
बघायला गेलं तर

दु:खातही सुख आहे
जगायला गेलं तर

अश्रूंतही एक समाधान आहे
वाटायला गेलं तर

समाधानातही चिंता आहे
जपायला गेलं तर

काट्यांतही मखमल आहे
सोसायला गेलं तर

फुलां कडूनही जख्म आहे
कुस्करायला गेलं तर

अपयशातही नवी आशा आहे
पचवायला गेलं तर

यश खूपच क्षणिक आहे
उमजायला गेलं तर

मातीतच खरं सोनं आहे
शरीर श्रमाने माखल्यावर

रत्नांची शेवटी मातीच होते
फुलांनी शरीर झाकल्यावर

निखाऱ्यांवर चालावं लागतं
कापसावर उतानी पडल्यावर

वेदनांशी स्पर्धा करावी लागते
हास्य चेहऱ्या मागे दडल्यावर

कल्पना शक्तीचं प्रगती आहे
विज्ञानाचे धडे चाळायला गेलं तर

प्रगतीच विनाशाचं कारण आहे
इतिहासाचं चंदन उगाळायला गेलं तर

"त्यागा" पुढे सारचं शुल्लक आहे
विचारात गीतासार साठवला तर

उदार वृत्ती कधी कधी घातक ठरते
सुर्यपुत्र कर्ण आठवला तर....

खरचं आयुष्य ज्या थोड्यांना कळलं
त्या भाग्यवंतांचं ठीक आहे

उरलेल्यांसाठी एकचं प्रश्न.... पण
अगणित उत्तरांचं पीक आहे

आषाढातल्या मेघासम

आषाढातल्या मेघासम
भरुन आलो कितीदातरी
पण तू भिजशील म्हणून
बरसलोच नाही कधी

सप्तरंगी रंगात तुझ्या
रंगून गेलो कितीदातरी
पण तुझा रंग ओळखशील
म्हणून बोललोच नाही कधी

कितीदातरी बहरून आलो
प्रजाक्तासारखा .. तू भोवती असताना
पण कधी सांगितलं नाही तुला ..
सुगंधानं भोवळ येईल म्हणून

तुझ्याकडे येताना कितीदातरी
ओंजळ भरभरून फुलं आणली होती ..
पण ओंजळ लपवली मी ,
माझ्या फुलानीही तुझे हात पोळ्तील की काय म्हणून

कितीदातरी कविता माझी
शब्दांची शीडं भरुन हाकारली होती तुझ्याकडे
पण ओळींच्या मधलं
सांगितलं नाही तुला ..तू बावरशील म्हणून ..

कितीदातरी भेटलो आपण ,
बोलताना अडखळलो आपण
पण अडखळण्याचे अर्थ कधी
विचारले नाहीत तुला..कदाचित तुला ठेच लागेल म्हणून ..

सखे, तूच सांग आज मी
ओंजळ माझी कशी लपवू ?
ओंजळीतल्या फुलांचे
श्वास कसे मी रोखू ?

...निघालीसच सखे , तर
आज तशी तू जाऊ नको
माझी ओंजळ हाती घेतल्याशिवाय
निरोप माझा घेऊ नको

माझ्या ओंजळीतली चार फुलं
वेणीमध्ये खोचून जा
'तूझी होते रे ... काही क्षणतरी ..'
असं एकदाच लाजून सांगून

प्रेम नाही करता आलं परत....

प्रेम नाही करता आलं परत
लग्न मात्र करावंच लागल
भावनांना विरहाच्या शय्येवर झोपवून
पुन्हा एकदा जगावंच लागल

अलीकडे भावना बिलकुल गोंधळ घालत नाहीत
बहुतेक त्या शिकल्यात आता मुक्यानेच रडण.....
माझ्याप्रमाणे त्यानाही वाटल होत
सहन करू शकतील त्या हे विरहाच वावटळ
पण अस काही जगण वाहून गेलंय की
आभाळ राहिलंय ना मनाचा तळ....


आता नाही कुठेच ठिकाणा
फिरता आहेत भावना पोरक्या होऊन......
रखरखत्या उन्हात......
ओसाड वाळवंटात.....


तू पडशील नजरेस एकदा या आशेवर......
अगणित विरहाच्या सुया टोचून घेतल्या आहेत
नेहमीच......
नेहमीच वेदनेशिवाय तुझ्या प्रेमाने काहीच दिल नाही
पण दोष त्यांचाही नाही,
निस्वार्थी प्रेमाशिवाय त्यांनीही दुसरं काहीच केलं नाही

ते दोघही एकमेकांवर

ते दोघही एकमेकांवर

जीव ओवालुन टाकत होते

ते फ़क्त एकमेकांसाठीच बनले आहेत

असे प्रत्येक जन म्हणत होते

एक क्षणही ते एकमेकांना सोडून राहु शकत नव्हते

त्या दिवशी त्याला गावाकडून बोलावणे आले

तो तिला काही दिवसात येतो म्हणून निघाला

आज खुप दिवस झाले पण तो आणखी आला नाही

ती सतत त्या वाटेला बघत रहायची

भकास डोळ्यात त्याचेच स्वप्न पहायची

पण तो काही आलाच नाही

मग काही दिवसाने तो आला

परन्तु तोवर खुप वेळ झाली होती

तिचा हाथ आज कुमाच्या तरी हातात होता

त्याला पाहताच तिची नजर बोलून गेली

ती म्हणाली=

वाट पहिली तू येशील म्हणून

पंती लावून ठेवली होती

अंधार पडेल म्हणून

तू तेव्हा आलास जेव्हा पंती गेली होती विझून

माझे दुर्भाग्य बघ तू मला शोधत आहेस

माझ्याच समाधीवर बसून

तो म्हणाला=

आता मी तुला काय शोधणार

तुझ्याच समाधीवर बसून

आग ! मी आज स्वताच समाधिस्त झालो आहे

तुझी ती समाधी बघून

कसलं रे हे तुझं logic.......?

कसलं रे हे तुझं logic.......?


म्हणे दूर राहिलो की समोरच्याला आपली किंमत कळते
कसलं रे हे तुझं logic.......?
मला मुळीच कळत नाही
तू बोलेनासा झालास ना मग
हे तुझ प्रेम आहे की राग.......
याचंही उत्तर मिळत नाही
मनाची गुंतागुंत होते sms करावा,
phone करावा की गप्पं रहावं?
खुपदा sms type करून delete होतो,
सारखं number dial करून cut केला जातो...
माहितेय मला दुरावा तुला असाह्य होतो
पण नाही बोलता आलं कधी म्हणून प्रेम का कुठे आटत?
बघ ना आभाळही कधी-कधीच काळभोर होऊन दाटत
आणि क्वचितच क्षितीजापलीकडे जमिनीला भेटत
कस पटवून देऊ तुला मलाही तुझ्याइतकाच
दुरावा असाह्य होतो.
फरक इतकाच आहे.....
मी लिहून सांगते आणि तू
न बोलता खूप काही बोलून जातो.....!

आठवण म्हणजे...

आठवण म्हणजे...


आठवण म्हणजे नक्की
काय भानगड असते?
प्रत्येकाच्या मानामध्ये
का घर करुन बसते?

आठवण असते...
कधी तिखट कधी गोड
कधी लहान कधी थोर,
कधी व्यक्त कधी अव्यक्त
कधी दु:खी कधी आनंदी.

आठवण असते...
आईचा हात धरुन
दुडू दुडू पळणारी,
बाबांच्या खांद्यावरुन
सारं गावं फ़िरणारी.

आठवण असते...
वर्गामधल्या मित्राची
हळूच खोडी काढणारी,
शाळेला दांडी मारुन
चिंचा बोर खाणारी.

आठवण असते...
बावरलेल्या नजरेनं
कॉलेजकडे पाहणारी,
कट्य़ावरच्या गप्पांमधे
तासनतास रमणारी.

आठवण असते...
तिच्या लाज-या स्मीतासाठी
दिवस रात्र झुरणारी,
मनातल्या भावना तिला
सांगायला घाबरणारी...

आठवण म्हणजे...
गतकाळाच्या क्षणांची ती
गोड साठवण असते,
प्रत्येकाच्या आयुष्याला
सुवर्ण कोंदण असते.

Tuesday, December 14, 2010

काय सांगु माझ्या बद्द

काय सांगु माझ्या बद्दल
मलाच काही कळत नाही
बोलायच खुप असत मला
पण बोलणं मात्र जमत नाही.

काय सांगु माझ्या बद्दल
मलाच काही कळत नाही
दुखवल जात आम्हाला
दुखवता आम्हाला येत नाही.

काय सांगु माझ्या बद्दल
मलाच काही कळत नाही
खोट खोट हसता हसता
रडता मात्र येत नाही.

काय सांगु माझ्या बद्दल
मलाच काही कळत नाही
दुःखात सुख अस समजता
दुःख ही फिरकत नाही.

काय सांगु माझ्या बद्दल
मलाच काही कळत नाही
बरोबर बरेच असतात
पण एकटेपणा काही सोडत नाही.

काय सांगु माझ्या बद्दल
मलाच काही कळत नाही
चार शब्द सांगतो
पण कोणी ऐकतच नाही.

काय सांगु माझ्या बद्दल
मलाच काही कळत नाही
ज्यांना आम्ही मित्र मानतो
मित्र ते आम्हाला समजतच नाहीत.

काय सांगु माझ्या बद्दल
मलाच काही कळत नाही
मांडायचा प्रयत्न करतोय
पण शब्द ही आम्हाला पुरत नाहीत. ......

Chetan Bhagat Message

स्पर्शं ..........!

स्पर्शं ..........!
केसांचा गुंता सोडतांना
एकदा तरी विचार कर,
बघ डोळे भरून येतील....
अश्रू भरभरून वहुत दे;
हृदयाला समजवण्यासाठी......!
पण............
पण तेव्हाच;
माझ्या हातांच्या स्पर्शाला
तुझे आसवे आसुसलेली असतील.
कदाचित......
कदाचित त्यामुळे तरी
ती डोळ्यांतून येणार नाहीत ...!
कारण...
तुला माहीतच आहे;
त्यांनाही माझ्या स्पर्शाची थोडी फार सवय झालेली असेल......!

केसात गजरा लावतांना
माझे एखादे वाक्य आठव;
हात हळूच मागे येतील....
पण..........
पण तेव्हाच,
नेहमी सारखा हट्ट पणा तुझा
तो तू घालाशिलच ....!
पण तो गजरा सुद्धा क्षणार्धात शोशीला जाईल.
कारण...........
तुला माहीतच आहे;
त्या गजऱ्यालाही माझ्या स्पर्शाची थोडीफार सवय झालेली असेल....!

जरा कधी चालतांना,
ठेच लागून खाली पडशील;
स्वताला सांभाळ.....
पडतांना हात तुझा हळूच वर उंचावलेला असेल,
आधार शोधायला त्यालाही वरती यावं लागेल....
कारण....
तुला माहीतच आहे;
तुझ्या हातांनाही माझ्या स्पर्शाची थोडीफार सवय झालेली असेल.

"प्रेम कथा "

"प्रेम कथा "
अंजली:- "हो विशाल, तू चांगला मुलगा आहेस, ........... पण मी राहुल ला सोडू नाही शकत....... कारण राहुलच्या हृदयाला
होल आहे आणि आता त्याच्याकडे कमी दिवस राहीले आहेत, त्याचे राहिलेले आयुष्य मी त्याच्या बरोबर राहावे अशी आमची दोघांची इच्छा आहे........... कारण आमचे प्रेम खरे आहे "

विशाल:- "माझे पण तुझ्यावर खरे प्रेम आहे त्यामुळे तुला आमच्या दोघांपैकी एकाची निवड करावि लागेल"

अंजली :- "राहुल कडे कमी आयुष्य आहे म्हणून मी त्याला सोडून तुझ्याबरोबर येऊन खर्या प्रेमाचे नाव बदनाम नाही करू शकत" So I am sorry Vishal ........!!

(10 दिवसांनतर)

राहुल :- "अंजली एक आनंदाची बातमी,....... मी heart transplant करून घेतले,......... दोघेही खूप खुश झाले.......

तितक्यात डॉक्टरांनी त्यांना एक पत्र दिले,

त्या पत्रात लिहिले होते की, "अंजली मी तुमच्या प्रेमामधे येऊ शकत नाही...... पण तुझ्यावर प्रेम करणेही थांबवु शकत नाही आणि तुझ्या शिवाय जगू सुधा शकत नाही, म्हणून मी माझे हृदय राहुलला दिले आहे फक्त एका छोट्या अपेक्षेने की मलाही तुझे प्रेम मिळत राहील"

I love you and now have a long love life ahead. फक्त तुझाच, स्वर्गवासी (हृदयवासी) विशाल

म्हणूनच मला ईच्छा असून, मोकळं रडता येत नाही

कपडे स्वच्छ ठेवून कधी, चिखलात पडता येत नाही
आरसा पुढे ठेवून स्वतः पासून दडता येत नाही

प्रेम आणि स्वात्यंत्र हे विरूध्दार्थी शब्द आहेत
पंखात पंख घालून कधी, गगनात उडता येत नाही

मनात जिद्द असेल तर "एव्हरेस्ट" सुद्धा पार होतो
मेलेल्या मनाला साधा, जिना चढता येत नाही

आयुष्य धरायला गेलात तर, चावतं एखाद्या कुत्र्यासारखं
पण पळून जाईल ह्या भितीने, त्याला सोडता येत नाही

पूल बांधा, धरण बांधा, कालवे काढा उपयोग नाही
जेव्हा तुम्हाला माणसाला, माणूस जोडता येत नाही

आले जर माझ्या डोळ्यात पाणी तर हारलो मी म्हणून दैव सुखावेल
म्हणूनच मला ईच्छा असून, मोकळं रडता येत नाही

असाच कधीतरी येउन जा,

असाच कधीतरी येउन जा, फुल तुझ्या आठवणीची घेउन जा.

खुप सुगंधित करून ठेवलय त्याना, हृदयाच्या कप्प्यात भरून ठेवलय त्याना,

असाच कधीतरी स्वारी करून जा, माझ्या प्रेमाची किमत घेउन जा,

त्या आठवणीना असच उजलू दे, सघर्षमय या जीवनात सोन त्याच होऊ दे,

हतबल असा होऊ नको रे ते क्षण त्या आठवणी तुझ्याच होत्या, हे जगाला दाखउन दे......,

तुझ्या भावनांचा स्पर्श माझ्या भावनाना होताच, अगदी पाण्याहुन वीरघलुन गेला रे.....,

तू दिलेल्या जखामाना ताज करून गेल्या रे.....,

किती लिहू रे तुला, जगाइतका कागद केला, पाण्याइतकी शाई केली,

तरी त्या प्रेमाची महती संपणार नाही, आणि कुणाला त्याची किमत कळणार नाही,

अगदी तुलाही................!!!

" बाई ओळखलत मला ?

" बाई ओळखलत मला ?" ...
... " कोण रे बाबा तू ?"
" मी तुमचा विद्यार्थी शाळेतला "...
... " अरे कसा आहेस बाळा तू ?"

किती तरी वेळ मग बाई
चष्मा वर खाली करत राहिल्या
कपाळाची ताणून शीर
ओळखीन थोड पाहू लागल्या

" नजर कमजोर झाली रे आता "
" विसरायला होत खूप काही "
" तुम्ही असे अचानक उभे ठाकता "
" शरीर आता तशी साथ देत नाही "

कौतुकाने मग बाई बोलत होत्या
माझ्या यशाने खूप भारावत होत्या
सारे सारे कसे तृप्त भाव
मनगटी एक बळ देत होत्या

मी मात्र तेव्हा त्या दिवसांत रमलेला
आठवीत त्यांच्या त्या शिकवणीला
वाटे अजूनही पुन्हा लहान व्हावे
काळही कसा तो मंतरलेला

कापऱ्या हातांनी मग गोंजारत मला
डोळाभर प्रेमाने पाहिलं त्यांनी
सुखात रहा म्हणत शेवटी
रोजचा रस्ता धरला त्यांनी

पाठमोऱ्या जाताना त्यांचा
पदर डोळ्याकडे सहज गेला
दाटल्या अश्रूंना तेव्हा
आठवांसवे टिपत गेला

त्या नजरेआड होईस्तोवर
मी तिथे तसाच थांबलेला
हरवले कसे अन सुटले किती
क्षण हाही तसाच निसटलेला

पापण्यांना आसवांचा भार झाला

पापण्यांना आसवांचा भार झाला
काळजा च्या भावनाना आसवांचा पूर आला
पाणावल्या पापण्यांना आसवांचा भार झाला

पांघरले वेड तू विसरून सर्व काही
प्रेमाचा या आपल्या गलबलाच फार झाला

वाहणाऱ्या आसवांना थोपवू तरी कसा
कोंडलेले श्वास तुझे भरुनिया उर आला

जा आता तू सुखाने ,मी ही आहे निवांत
पाहिलेल्या स्वप्नांचा असा चकनाचूर झाला

ही कथा आहे , एका 'त्या'ची , एका 'ति'ची

ही कथा आहे , एका 'त्या'ची , एका 'ति'ची,
आणि , हसरया , खेळत्या , ताज्या , टवटवीत गुलाबाची.

तो तिला पहायचा , आणि सारं जग विसरायचा,
ती सुद्धा त्याला पहायची , पण न पाहिल्यासारखं करायची.

बसमधल्या गर्दीत सुद्धा ती त्याला सहजपणे दिसायची,
बसमधल्या गर्दीत सुद्धा , ती , त्याला दिसेल , असंच बसायची.

कॉलेजमधल्या गलक्यामध्ये त्याला फक्त तिचाच आवाज ऐकू यायचा,
चोरट्या नजरेतून तिनं टिपलेल्या त्याच्या नजरेतल्या भावना तिला समजायच्या.

गर्दीतल्या प्रत्येकीच्या चेहऱ्याची जागा तिच्या चेहऱ्यानं घेतली,
ती नसतानाही तिथं , हळूच त्याच्याकडं बघून हसू लागली.

पुरे झालं मौनव्रत , बस्स झालं आता,
तिचाच विचार करून करून भणभणउ लागला माथा.

आणि एक दिवस त्यांना मनाशी पक्का निश्चय केला,
बागेतल्या गुलाबंपैकी एक गुलाब कमी झाला.

हातात गुलाब , मनात निश्चय , आणि छातीत ढोल बडवत तो निघाला,
पण , बंद पडली शब्दांची factory पाहताच समोर तिला.

' माझ्या हातातल्या गुलाबाचा अर्थ तिला उमजेल काय ?
शब्दांविना डोळेच तिला ह्याचा अर्थ समजावतील काय ? '

तिच्या डोळ्यांनी हेरला अर्थ त्याच्या डोळ्यांचा,
पण , शब्द बाहेर पडले , " गुलकंद छान होतो ह्याचा ! "

त्याचा अर्थ त्याला समजल्यावर शब्दही दचकले,
आजूबाजूचे सारे जग पोट धरून हसू लागले.

त्याच्याच शब्दांनी दगा दिला त्याला ,
हातातला गुलाब नाहीसा कधी झाला , समजलंच नाही त्याला.

तो आजही तिला गर्दीत शोधात राहतो,
असली तर दिसते , नसली तर पूर्वीप्रमाणे हळूच हसते

तो मान खाली घालून जातो , समोरून जाताना बागेच्या,
तो दिसताच गुलाब ओरडतात , " गुलकंद छान होतो आमचा ! "

हि कथा होती त्याची , तिची आणि ........
आणि एका हसऱ्या , खेळत्या , पण आता सुकलेल्या , तिच्या पुस्तकात जपून ठेवलेल्या , गुलाबाची .......

ओल्या जखमा ....

ओल्या जखमा ......
कसा होऊन राहिलो आहे मी
एकदम विरक्त
जगायचे म्हणून जगतोय
दिवस काढायचे म्हणून काढतोय

एक एक करून जमा केलेल्या तुझ्या आठवणी
कुठे गेल्या कळत नाही
शोधल्या मनात किती
तरी त्या मिळत नाही

कसले धुके जमले आहे डोळ्यासमोर
की आता तू ही दिसत नाहीस
काल मित्र ही म्हणत होता की
का रे तू आता पहिल्यासारखा एकट्यात जाऊन बसत नाहीस

लगेच उठलो
काढले ते जुने सन्दुक
सापडले ते अडीच फोटो
२ पूर्ण १ आपल्या भांडणात अर्धा फाटलेला
आणि ते गुलाबी एकुलते एक पत्र
डोळ्यासमोर धरून डोळे मिटले
एक एक अक्षर झरझर डोळ्यासमोरून गेली
आणि तुझ्यासोबत जगलेला तो प्रत्येक क्षण पण ..
परत भरत आलेल्या जखमाच्या खपल्या निघाल्या
परत त्या ओल्या जखमा भळभळ वाहू लागल्या
परत तोच तुझा भास, तोच दरवळ
आता कसे बरे वाटत आहे ....

ती मला तिचा " best friend " मानायची..

मला वाटायच तीच माझ्यावर जीवापाड प्रेम आहे .
फ़क्त मी विचारायची देरी आहे ..

मलाही ती प्रचंड आवडायची

जेव्हा ती मला आपला " best friend " म्हणायची ,
मनातल गुपित फोडायची ,
लाडत येऊन बोलायची ,
लटक रागवायाची ,
माझ्याशी भांडायची ,

गप्पा मारायची ..
माझ्या कविता ऐकायाची,

त्याना उत्सुर्फ़ दाद द्यायची ..
माझ्यावर प्रेम करायची ..

पण मला माहित नव्हत ती मला
फ़क्त आपला " best friend " मानायची ..


मला खुप यातना झाल्या, जेव्हा ती म्हणाली .
"मी प्रेमात पडले रे त्याच्या...."
पण तिच्या अपेक्षेप्रमाणेच मी तेव्हा तिची थट्टा केली .
अन तिची कळी लगेचच खुलवली,
तिला काय सांगू काय नको चालेल.
असे तिला मी कितीदा तरी पहिलेल .
मी म्हणालो, "मज़ा आहे बुवा एका मुलीची.!"
ती म्हणाली," तुला पण मिळेल रे साथ कोणा सुंदरीच .!"

मन रडत असतानाही रडत होतो.
तिला कलू न देण्याची सगळी काळजी घेत होतो .
तिला पण काहीच कळल नाही .
प्रेमात पडलेल्या तिला वेगळ काहीच दिसत नाही .


मी पण तसदी घेतली नाही मनातल काही बोलायची..
कारण ती मला आपला " best friend " मानायची ..


ती गेल्यावर मी सुन्न जालो ,
आतल्या आत मी मग्न झालो ,
तिच्या आठवणी मी आठवू लागलो .
त्या पुसून टाकायचा निष्फ़ळ प्रयत्न करू लागलो ,
तिच्याशी बोलताना मी तिची खुप थट्टा करायचो .
'त्याच्या' नावाने तिला भरपूर चिडवायचो .
कोणाशी भांडल्यावर मात्र तिला माजी आठवण यायची .
आजही माज्या मध्यस्थीची तिला गरज वाटायची ,
ती अजुन ही माज्याशी खुप बोलायची ,
खुप काही सांगायच म्हणायची ,
पण कधी ते सांगायला विसरायाची..
 मनातले अश्रु मी तिला कधीच दिसू दिले नाहीत ,
कारण ती मला तिचा " best friend " मानायची .

मी मात्र आतल्या आत कुढत बसायचो,

माज्याच एकटेपणात हरवलेला असायचो.
तिचे बोलणे ऐकत असताना ,
मुकपणे आपले अश्रु गिळत असायचो
तिच्यासमोर नाटक करणे फारच कठीण होते .
त्याच तीच भांडण ती मला येऊन सांगायची .
माज्याशी बोलून मोकळ वाटल अस म्हणायची.
स्वत:च्या वेदना लपवून तिचे बोलणे..
शांतपणे ऐकून घ्यायचो .
एक दोन गोष्टी सांगून..
तिला बरे वाटावे असे काहीतरी करायचो ..

माझ्या बोलन्यापेक्षा माझ्या हसन्यावरच ती समाधानी असायची ..
कारण ती मला तिचा" best friend " मानायची ..

आधेमधे तिलापण काही तरी हुक्की यायची ,

कोणाच्याही नावावरून मला चिडवून पहायची .
मीही हसून खोटा राग दाखवायचो ,
तिच्या चीडवन्यावर खोटे चिडून तिला खुष करायचो .
माझ्या वेदना आणि दुःख कधीच दाखविले नाही ,
एका शब्दाने ही तिला कळू दिले नाही .

त्या दिवशी त्याची आणि माजी भेट जाली..,
माजी ठसठसणारी जखम पुन्हा उघडी पडली ..
तिने माजी ओळख चांगला मित्र म्हणुन करून दिली .
मी भेट दिलेल्या "माझ्या कविताची वही" त्याला दाखविली.
दुसरयाच दिवशी त्याने तिला आपली कविता भेट दिली..
कारण त्याला कदाचित तिच्या बद्दल असुरक्षितता भासली .


तिला मात्र कधीच याची भिती नाही वाटायची..
कारण ती मला तिचा" best friend " मानायची .


तिच्या लग्नामधे तिने मला आवर्जुन बोलावले..
"लग्नाला नक्की यायचे " असे पत्रिकेत लिहून पाठविले .
माझ्या ह्रुदयाची शकले मीच गोला केली ,
एक तिच्या आवडीचे गिफ्ट घेवून तिची भेट घेतली ..
चेहरा हसरा ठेवून मी काळजी घेतली तिला खूष ठेवायची .
कारण ती मला तिचा " best friend " मानायची..


तिच्या लग्नानंतर मात्र मी एक गोष्ट केली
कटाक्षाने तिची भेट टाळली .
माझ्या वागन्यातला फरक .
तिला कलू द्यायची माजी तयारी नव्हती ..
कारण त्याच्या प्रेमात बुडालेल्या तिला..
माझ्या अश्रुंची मुळीच कदर नव्हती .
मी इतके दिवस असे काही दाखवले नाही
कारण ती मला फक्त तिचा" best friend " मानायची ..


आयुष्यभर एकट राहून जगत आलो,

तिच्या पत्राना जानून बुजुन एक दोन ओळीत उत्तर लिहू लागलो
माझ्या बिजी लाइफचा चांगला बहाना माझ्या कड़े होता..

तिच्याही व्यापनमुले तिला आजिबत वेळ नव्हता ..
तरी पण माझ्या एक दोन ओळीना ती उत्तर पाठवायची ..
कारण ती मला तिचा " best friend" मानायची..


तिच्या अखेरच्या क्षणी मी तिला भेटलो ,
इतके दिवस थाम्बलेल्या अश्रु संकट बोललो ..
शेवटच्या घटका मोजताना तिला फार बोलावले नाही ..
मलाही जास्त वेळ थाम्बवले नाही .
तरीही एका वाक्यात तिने सांगितले ..
"तू आता पर्यंत खरे मित्रत्व दाखवले "
डोळ्यानीच ती म्हणायचे ते म्हणाली ,
ती मला तिचा " best friend " मानायची..

आता माझा ही प्रवास संपत आला आहे ,

मागे बघताना त्या हीरवळीचा हेवा वाटत आहे ,
आताच पोस्टमन येवुन हे पारसल देवून गेला ..
माझ्या मनात प्रश्नांचे काहुर माजवुन गेला .
काय गरज होती का तिला तिच्या मृत्युपत्रात
आवर्जुन माझ्या साठी काही ठेवायची ...!
पण नाही , कारण ...
ती मला तिचा " best friend " मानायची..


तिच्या डायर्यांमधे सापडले ,

माजे हरवलेले क्षण, आठवणी ,
खोडया, थट्टा, हसने, बोलणे, रडणे..,
गुपित, गोष्टी, गाठी, भेटी ...
मैत्री आणि बरच काही ..
आणि पटत गेले की ..,
खरच ती मला तिचा " best friend " मानायची..


जेव्हा शेवटच्या पानावर तिच्या ओळी वाचल्या ..

ह्रुदयातिल अश्रूना जणू वाटा मोकाळ्या जाल्या..


"मला वाटायच त्याच माझ्यावर जीवापाड प्रेम आहे ..
फक्त त्यांन मला विचारायची देरी आहे ...
मला तर तो प्रचंड आवडतो ..
मी त्याला " best friend " म्हटल्यावर ..
गालातल्या गालात हसतो ....
मनातल गुपीत सांगतो . माजे ऐकतो ...
माझ्याशी भांडतो ....
त्याच्या कविता ऐकवून ,
माझ्या कड़े अर्थपूर्ण कटाक्ष टाकातो ..

माझ्या वर प्रेम करतो ....
खरच का तो माझ्या
वर खर प्रेम करतो ...?


जणू माझ्या
ओळी मी तिच्या डायरीत वाचत होतो ..
मरन्यापूर्वी सरणावर जळत होतो..
काय गरज होती मरण शय्येवर नियतीनेही
माझी अशी क्रूर थट्टा करायची ...

त्या शेवटच्या क्षणी मला जाणवून दयायची की ...
वेड्या ती तुला तीच " true love " मानायची..

Wednesday, October 20, 2010

मैत्री म्हटली की आठवतं ते बालपण

मैत्री म्हटली की


आठवतं ते बालपण

आणि मैत्रीतुन मिळालेलं

ते खरंखुरं शहाणपण



कोणी कितीही बोललं तरी

कोणाचं काही ऐकायचं नाही

कधीही पकडले गेलो तरी

मित्रांची नावं सांगायची नाही



मैत्रीचं हे नातं

सगळ्या नात्यांत श्रेष्ठ

हे नातं टिकवण्यासाठी

नकोत खुप सारे कष्ट



मैत्रीचा हा धागा

रेशमापेक्षाही मऊ सुत

मैत्रीच्या कुशीतच शमते

मायेची ती सुप्त भुक



मैत्रीच्या सहवासात

श्रम सारे विसरता येतात

पण खरे मित्र मिळवण्यासाठी

काहीदा कितीतरी पावसाळे जातात



मैत्री म्हणजे

रखरखत्या उन्हात मायेची सावली

सुखाच्या दवात भिजुन

चिंब-चिंब नाहली



मैत्रीचे बंध

कधीच नसतात तुटणारे

जुन्या आठवणींना उजाळा देउन

गालातल्या गालात हसणारे

मैत्रीच्या पावसात

मैत्रीच्या पावसात

काल म्हटलं पावसाला,

माफ कर बाबा,

आज भिजायला जमणार नाही.



मैत्रीच्या पावसात भिजून

झालोय ओलाचिंब.



न्हा‌ऊ घालतोय बघ मला

शुभेच्छांचा प्रत्येक थेंब



मित्रांची इतकी गर्दी झालीय

भिजून भिजून बघ मला सर्दी झालीय



पा‌ऊस रिमझिम हसला.

ढगांना घे‌उन क्षितीजावर जाउन बसला.



जाता जाता म्हणाला,

“काळजी नको. भिजून घे खूप.

भिजणं थांबलं की घे पुन्हा मैत्रीचीच ऊब …!

सगळ्याच गोष्टी सांगायच्या नसतात,



सगळेच अश्रु दाखवायचे नसतात,



सगळ्याच नात्यांना नाव द्यायची नसतात,



स्वप्न पुर्ण होत नाहीत म्हणुन



स्वप्न पहाणं सोडुन द्यायची नसतात,



तर ती मनाच्या एका कोपर्यात जपायची असतात

तूझं माझ्या आयुष्यात येण

तूझं माझ्या आयुष्यात येण


मैत्रीचा 'संदेश' देऊन गेलं,

निराधार झालेल्या मनाला

आधार देऊन गेलं



तूझं माझ्या आयुष्यात येण

मला क्षणोक्षणी हसवून गेलं,

हरवलेल्या बालपणाची

पुन्हा एकदा आठवण करुन गेलं



तूझं माझ्या आयुष्यात येण

मला नवजन्म देऊन गेलं

रंग विसरु पाहाणाऱ्या 'चित्रा'ला,

रंगाची आठवण करुन गेलं



तूझं माझ्या आयुष्यात येणं

मला माझं वेगळेपण दाखवून गेलं,

मैत्री ह्या नात्याची

गरज निर्माण करुन गेलं



तूझं माझ्या आयुष्यात येणं

मला खुल्या आकाशात घेऊन गेलं,

जीवनाच्या ह्या वाटेवर

खऱ्याखुऱ्या मित्राची साथ देऊन गेलं

आता मला स्वप्नाच पहायची नाही...

आता मला स्वप्नाच पहायची नाही...


मनात आलेल्या अंकुराला पालवी फुटू द्यायची नाहीये...

आता मला स्वप्नाच पहायची नाही...

आशेच्या कोणत्याही किरणला पाहून उमलायचे नाहीये

कारण आता मला स्वप्नाच पहायची नाही...



नको ती क्षण भर मिळणारी मानसं

नको त्यांचा वीत भर लाभलेला सहवास

सारी सारखी येऊन चिब करणाऱ्या त्या आठवणी

पुढच्या प्रवासात येणाऱ्या बनतात अडखाली

म्हून आता मला स्वप्नाच पहायची नाही...



मी आपला माझाच बरा

एकता आणि निवंथ

न कुणाची कुज-बूज न कसला हि त्रास

माझ्या वाटा शोधात जाणारा- मीच एकता प्रवासी



पण माहित आहे मला, दमलो कि तुझीई आठवण येयील

तू कुशीत घय्वे अशी वात पाहीन, हुळूवार पाने फुंकर मारून

दवस भास चा थकवा नाही स करशील...

शांत पाने डोळे उघडेन मी जेव्हा... तर तू नसेल जवळ...



चिब भिजलेल्या दोलांनी अजूनही स्वप्ना पहायची सोडली नाही

किती समजावले स्वताला कि आता मला स्वप्नाच पहायची नाही...

पण स्वप्नात जगणाऱ्या मनाला मात्र समजावू शकलो नाही

सांग ना तू परत येशील का ???

सांग ना तू परत येशील का ???






तुझ्या आठवणीत अडकलेले क्षण काही

पुन्हा नव्याने डोळ्यासमोर आले

पण तू मात्र अजून तिथेच का ???.........



सांग ना तू हि परत येशील का ??? (१)





माझ्या डोळ्यांत पाहताना तू थोडासा घाबरला होतास

सर्वांची नजर चुकवून तू हळूच मला पाहत होतास

पण भेटशील जेव्हा पुन्हा सख्या

परत तीच झलक दाखवशील का ???....



सांग ना परत येशील का ??? (२)





तुझ्याशी बोलताना मनात चाललेले विचारांचे काहूर

फक्त तुझ्या स्मित हसण्याने गेले सगळे विचारायचे राहून

आता तरी त्यांची उत्तरे मिळतील का???....



सांग ना परत येशील का ??? (३)





आजही तुझ्या आठवणींचा गंध मनात दरवळतो आहे

जणू काही तो मला तुझ्या येण्याची चाहूल देतो आहे

प्रेमात तुझ्या चिंब होवून नाचावे

अखेरचे हे स्वप्न माझे आता पूर्ण करशील का??? ...



सांग ना परत येशील का???

आठवतंय मला आजही...........

आठवतंय मला आजही...........

तू मला सोडवायला आला होतास

stand वरच्या त्या गर्दीतही किती एकांत भासत होता



तू एकदम नि:शब्द होतास

तुझ्या डोळ्यात खूप काही आणि माझ्या मनात

तितकेच उसासे होते



खूप काही बोलायचे होते पण......

पण शब्दच फुटके नाहीत

मी बोलावे की तुझे ऐकावे या दुविधेत

मनानेही कौल दिला नाही



मी बोलणार इतक्यात गाडी येऊन ठेपली

वेळ नियतीला साथ देते हि परंपरा

तिने काटेकोरपणे जपली



निरोप घेणारे............

अश्रूंनी भरलेले..... डोळे उगाच ओठांना हसवू पाहत होते

आणि हसवून मात्र ते भोळ्या हृदयाला फसवू पाहत होते



तू थांब म्हणाला नाहीस आणि..........

आणि मलाही थांबता आले नाही

भिजलेले मन अन जड पाऊले मग वळली गाडीकडे.........



आठवतंय मला आजही...........



क्षण-क्षणाने आपल्यातला वाढत होत अंतर

मनात धस्स होत होते विचाराने पुन्हा भेटशील की नाही नंतर.......?

पण............कुणास ठावूक होत?

आता.....

हात सुटलाय तो......तो परत न गुंफण्यासाठी

तू दुरावला आहेस ..... तो पुन्हा कधीच न भेटण्यासाठी

आणि अधुरी राहिलेय मी..... कधीच पूर्णत्व न मिळण्यासाठी

बस फक्त अधुरी...................तुझ्याविना

Friday, October 15, 2010

आता मलाही तू आठवत नाहीस...

आता मलाही तू आठवत नाहीस....... पहिल्यासारखा
तू म्हणजे...... हुंदाक्यातला एक श्वास..... गुंताल्यासारखा
खूप काही नाही पण निरागसपणे, जग विसरून जगलेले
काही क्षण आठवतात नेहमीच..........
तहानलेल्याला आशेचा किरण देतो ना त्या......मृगजळासारखा
तुझं मला माहित नाही पण.......
पण माझं प्रेम खर होत..... खरच मनापासून होत
अगदी कोमल.....फुलांमध्ये झुलणाऱ्या गंधाप्रमाणे
अगदी निरागस..... हळुवार ओठांवर खुलणाऱ्या हास्याप्रमाणे
थोड कणखर........ तू चिडला की बोलायचास ना त्या शब्दाप्रमाणे
काहीस हळवं....... तुझ्या मनातल्या भावनाप्रमाणे
खूप निर्मोही........ तुला दिलेल्या त्या अगणित गुलाबांप्रमाणे
माहीत नाही असतील का आता ते गुलाबही तुझ्याकडे
त्यांनाही दूर लोटलं असशील तू माझ्याप्रमाणे
मन म्हणतंय नाही.....मला आठवतंय तू नेहमी ते डायरीत ठेवायचास
कदाचित.....
डायरीत राहून त्याचाही विरून गेला असेल सुगंध आता... कागदासारखा
आता मलाही तू आठवत नाहीस....... पहिल्यासारखा
का फिरवलीस पाठ तू अजूनही कळाल नाही
विस्कटलेल्या प्रश्नाचं उत्तर अजूनही मिळाल नाही
खूप केला प्रयत्न तरी सगळ जग सूनच भासत
एक सत्य मात्र कळल मला.....
"प्रत्येकाच पाहिलं प्रेम हे विधिलिखित अधुरच असत"

सांग ना तू हि परत येशील का ???

तुझ्या आठवणीत अडकलेले क्षण काही
पुन्हा नव्याने डोळ्यासमोर आले
पण तू मात्र अजून तिथेच का ???.........
सांग ना तू हि परत येशील का ???

माझ्या डोळ्यांत पाहताना तू थोडीशी घाबरली होतीस
सर्वांची नजर चुकवून तू हळूच मला पाहत होतीस,
पण भेटशील जेव्हा पुन्हा सखे..
परत तीच झलक दाखवशील का ???....
सांग ना परत येशील का ???

तुझ्याशी बोलताना मनात चाललेले विचारांचे काहूर
फक्त तुझ्या स्मित हसण्याने गेले सगळे विचारायचे राहून
आता तरी त्यांची उत्तरे मिळतील का???....
सांग ना परत येशील का ???

आजही तुझ्या आठवणींचा गंध मनात दरवळतो आहे
जणू काही तो मला तुझ्या येण्याची चाहूल देतो आहे
प्रेमात तुझ्या चिंब होवून नाचावे
अखेरचे हे स्वप्न माझे आता पूर्ण करशील का??? ...
सांग ना परत येशील का???

सवय मोडली नाही !!

तु बोलली नाहीस, बरं झालं
मला तर बोलायचचं नव्हत
सगळया भावना उमजत होत्या
पण मुद्दाम नाकारलं मी प्रेम तुझं
आता प्रेमात ....
पुन्हा कुणाला घायाळ करण्याची मी सवय मोडली आहे !!!




 घायाळ बेभान बेजाण तर झालोच होतो
ना कधी जाणवू तुला दिले ना बोलू शकलो
स्व:ताच एकटा कुरतडत काळजास राहिलो
पहिलस न बोलण्याची सवय आजुन मोडली नाही !!

खरे प्रेम दूरदर्शन सारखे असते

पायी चालताना ठेच अशी लागली
सहजच मनात पाल चुकचुकुन गेली
तिनेच आठवण असेल केली
तेव्हां हृदय,आज पाय रक्तबंबाळीत करुन गेली




 जपल्यात मी ही तुझ्या आठवणी
काळजाच्या एका कोपऱ्यात
जाऊ नयेत सोडून तुझ्याप्रमाणे म्हणून
कायम ठेवतो त्यांना पहाऱ्यात




पुसणारं कोणी असेल तर
डोळे भरुन यायला अर्थ आहे
कुणाचे डोळे भरणार नसतील तर
मरण सुद्धा व्यर्थ आहे.

मरताना वाटलं
आयुष्य नुसतच वाहून गेलं
मला जगायचंय, मला जगायचंय म्हणताना
माझं जगायचंच राहून गेलं

खरे प्रेम दूरदर्शन सारखे असते
कधीही न बदलनारे
लोकांनी कितीही शिव्या घातल्यातरी
आपल्याच विश्वात रमनारे

सवय

सवय

त्या दिवशी तू लाडात
चन्द्र तारे मागितलेस
आणून ही दिले असते
पण
आजकल जरा सवय मोड़ली आहे

दिवस तुझे फुलायचे आहेत
वा-यावरती झुलायाचे आहेत
वारा बनून यायच ठरवलेही आसतं
पण
आजकल जरा सवय मोड़ली आहे

कधी गुलाबाच फुल , कधी गजरा
आणी बरेच काही मागत राहशील
खोटही बोललो आसतो एखादे वेळी
पण
आजकल जरा सवय मोड़ली आहे



 त्या दिवशी लाडात येऊन
चंद्र तारे मीही मागितले असते
पण त्यांच्याशी खेळायची
आजकाल जरा सवय मोडली आहे

दिवसेंदिवस फुलायचे होते
वारयावर झुलायचे होते
मीही ठरवले वाहून जायचे
पण
आजकाल जरा सवय मोडली आहे....

फुल आणि गजरा मागितला असता
आणि बरेच काही मागितले असते
पण खोटे बोलणार नाही
कारण
आजकाल जरा सवय मोडली आहे....

तुझ्याविना....

तुझ्याविना....
हरवलेली मी......
मला पुन्हा सापडते
त्याच वाटेवर......

वळतात पावले..
पुन्हा त्याच
नकोश्या वळणांवर..

जिथे निपचित
पडलेले सापडतात
माझे असंख्य अबोल शब्द.....
तुझ्या दुराव्याला घाबरून
शब्दात कधीच व्यक्त न
झालेली माझी वेडी प्रीत...
तुझ्या सहवासाने
क्षणभरासाठी...
बहरलेले माझे मन..
अन...
तुझ्या अव्यक्त पण मला
जाणवलेल्या नाकाराने
कुरतडलेल हृदय..

पसरलेले असते
सार काही असेच...
शांत..बिनबोभाट...

मग मीच
डोळ्यातले अश्रू थांबवत
गोंजारते,कुरवाळते काही क्षण
तू मला दिलेल्या दु:खाला...
(कि मीच मला करून घेतलेल्या ??)


मग सांजेसरती...
परतावे लागते मलाही ..
माझ्यातल्या तुझ्या अस्तित्वाच्या
ह्या उरल्या सुरल्या जाणीवा..
इथेच सोडून....
पुन्हा एकदा ...
नशिबाने उसन्या फेकलेल्या
त्या जड श्वासांना जगण्यासाठी...
कि त्यातच गुदमरून मरण्यासाठी???

एकदा ती माझ्याकडे आली..

एकदा ती माझ्याकडे आली
माझ्याबरोबर 'चल' म्हणाली,
'हो' म्हणायच्या आतंच ती
देऊन हात, घेऊन गेली

होतो सोबत आम्ही चालत
कधी शांत कधी बोलत,
पायवाट निळसर नव्हती संपत
नभी चांदणे, चंद्रासंगत

गोड गप्पा नव्हत्या थांबत
सुरेल आवाज जणू कोकिळेगत
मौनामधे भासे दिव्य एक रंगत
अनवट सूर, बासरीचे उमलत

हसताना ती बाहुली दिसायची
बारीक डोळे अलगद लाजायची,
गालांवर खळी नाजुक पडायची
नयन शिंपल्यात, जपावी वाटायची

तरूतळी एका आम्ही बसलो
मनीचे सारे तिला मी वदलो,
हात थरथरता तिच्या हातात
परि नजर थेट डोळ्यात

काय झालं पूढे सांगत नाही
स्वप्न सारं पुन्हा आठवायचं नाही,
झालो जागा तरी उठलो नाही
करत विचार पडलो मी,
प्रेमामधे तर पडलो नाही !!!! 

ओले अश्रू..

कधी येशील तू?
मी तुझी वाट बघतोय

आभाळ भरून आलंय
ढगही गडगडताहेत
माझ्या मनातला टाहो
जणू तेच व्यक्त करताहेत

बघ, त्याचा चेहरा कसानुसा झालाय
तु नाही आलीस तर
लवकरच ते रडायला लागेल
त्याच्या अश्रूंनी मलाही भावूक करेल

पण मी रडणार नाही
त्याला साथ देणार नाही

आणि
जर आलंच रडायला तर
सरळ पावसात भिजत राहीन
कोणालाच माझे अश्रू दिसू देणार नाही

कारण
माझ्या रडण्याचे बोल तुला लावलेलं
मला सहन होणार नाही

Monday, October 4, 2010

काल बाबा आले होते...

काल बाबा आले होते...


काल बाबा आले होते, बोलले नाहीत जास्त

सांजभर उशाशी माझ्या, एकटे बसून होते शांत



काही झाल नाही तुला, बरा होशील एवढ्यात

सांगताना पाहण्याचा माझ्याकडे, धीर नव्हता डोळ्यात



कधी नव्हे ते तेव्हा, माझ्या केसांना कुरवाळत होते

माझ्या अगोदर नंबर लावलास म्हणत, स्वताहा वरच राग काढत होते



ग्लासात ज्यूस ओतताना, त्यांचा हात थरथरतांना मी पाहीला

आयुष्याचा पेला मात्र, त्यांच्या प्रेमाविना रिकामाच राहिला



किंचित कड़ा ओलावल्यावर, मग मीच प्रश्न केला

तुमच्यासाठी तुमचा मुलगा, शेवटी नालायकच हो राहिला



शरीराच्या आजाराच एवढ, काय बसलात घेउन

मनातली ओली जखम, सांगा कधी यायची भरून



दगडालाही पाझर फुटावा, तसे बाबा रड रड रडले

वाईट वाटते एवढेच तेव्हा, जगण्यात नव्हते काही उरले



खुप प्रेम केल बाबा तुमच्यावर, सांगायच मात्र राहील

वाटल कधी तरी समजेल तुम्हाला, पण आता सार काही संपल



एक इच्छा आहे मनात बाबा, शेवटचा हट्टच म्हणा कदाचित

खुप दमलोय हो आता, जरा झोपायचय तुमच्या कुशीत

तू हो पुढे मी आलोच.....

तुला नेहमीच असं का वाटत


मीच इथे एकटी आणि मीच इथे दुःखात आहे....

सांगू तरी कस तुला ग

केविलवाणा झालोय मीही...

तुझ्या आठवात अडकलोय...

तुझ्या श्वासांत हरवलोय...

तुझ्या केसांत गुंतलोय...

तुझ्या जुन्याच वाक्यांत शोधतोय

नव काही...

तुझ्या जुन्याच शब्दांत सापडत आहेत...

नवे अर्थ काही...



जरी लागत नसला कशाचाच मेळ

तरी चालू आहेत मनाचे खेळ



नंतर माझा मीच मला सांगतो....



"अरे काय चाललाय तुझा बावळटपणा....

कसले अर्थ लावतो आणि काय शोधत बसतोय...

चल उठ किती काम पडली आहेत बघ..."



मला तो जे सांगतो ते पटत... पण तरी मन....चंचल....

मग माझ्याच 'मी' ला कस समजावू ते पण कळत नाही...

.....

माझ्यामाझ्यातच भांडण लावून गेलीस नं

तू एकटी तरी आहेस आणि मी.........!

......



शेवटी कंटाळून मी त्याला म्हणतो...

......

......

......

......

तू हो पुढे मी आलोच....



श्वास थोडे अडकत आहेत रे

त्यांना साठवून ठेवतो एका डबीत......तिला दाखवायला....

दोन थेंब माझ्याही गालावरून ओघळत आहेत रे....

त्यांना भरून ठेवतो शिंपल्यात...

ह्याच मोत्यांची माळ बनवून....देईन तिला एके दिवशी...



तू हो पुढे मी आलोच.....

Wednesday, September 22, 2010

ती आपली खास मैत्रीण असते

कॉलेज मध्ये आपल्या खूप मैत्रिणी असतात,


पण जी आपल्याला पाहुन सुंदर smile देते ना,

ती आपली खास मैत्रीण असते.



जी आपल्याला रोज SMS करते,

आणि जिच्या SMS la आपल्याला पण छान Reply द्यावसा वाटतो ना,

ती आपली खास मैत्रीण असते.



जिच्याशी बोलताना आपल्याला खूप मजा येते,

पण तिच्या नजरेला नजर देऊन आपण कधी बोलू शकत नाही,

आणि तिची पण अवस्था काही निराळी नसते,

कारण, ती पण आपल्याशी बोलणे टाळत असते ना,

ती आपली खास अशी मैत्रीण असते.



ती कधी कॉलेजला नाही आली तर,

जीची आपल्याला विचारपूस करावीशी वाटते ना,

ती आपली खास मैत्रीण असते.



कधी मित्रमैत्रिणींशी बोलताना जी आपली

बाजू घेऊन बोलते ना,

ती आपली खास मैत्रीण असते,



जीच्या प्ररनेमुळेच आपल्याला अशी कविता करावीशी वाटते,

आणि जी आपल्या अशा कवितांना नाही आवडल्या तरी,

छान होती... अशी एक दाद देते ना,

ती आपली खास अशी मैत्रीण असते.

’ती’ आणि ’तो’

’ती’ आणि ’तो’






ती सांगते शेजारणींच्या गप्पा त्याला, मोठ्या उत्साहात

तेंव्हा तिला भरभरून आनंद मिळतो.

कारण महत्वाच्या नसतात त्या गप्पा,

महत्वाचा असतो त्याच्याशी होणारा संवाद.



ती विचारते त्याला ऑफीसच्या कामाबद्दल

तेंव्हा तिला मनापासून उत्सुकता वाटते.

कारण महत्वाचे नसतात ते फाईलींचे ढीग,

महत्वाची असते त्याच्याबद्दलची काळजी.



ती घेऊन जाते त्याला सहलीला

तेंव्हा तिथली हिरवळ तिला सुखावते.

कारण महत्वाची नसते ती सहल,

महत्वाचा असतो त्याचा सहवास.



ती बनवते त्याच्या आवडत्या रेसिपीज

तेंव्हा तिला खूप धन्यता वाटते.

कारण महत्वाच्या नसतात त्या रेसिपीज,

महत्वाचं असतं त्याच्याविषयीचं प्रेम.



’ती’ ही अशी असते.

’ती’ ही अशी असते.



पण तो.......



तो ऐकतो शेजारणींच्या गप्पा

तेंव्हा त्याला ती कटकट वाटते.

कारण त्याला दिसत नाही त्यातला संवाद,

त्याला दिसते फक्त त्यातली व्यर्थता.



तो सांगतो ऑफीसच्या कामाबद्दल

तेंव्हा त्याला ती अज्ञानी वाटते.

कारण त्याला स्पर्शत नाही त्यातली काळजी,

त्याला दिसतो फक्त तिचा अडाणीपणा.



तो जातो तिच्याबरोबर सहलीला

तेंव्हा त्याला रजा फुकट गेल्यासारखी वाटते.

कारण त्याला जाणवत नाही तिचा सहवास,

त्याला दिसते फक्त एनकॅश न केलेली लीव्ह.



तो खातो तिने बनवलेल्या रेसिपीज

तेंव्हा काहीच दाद देत नाही तिला.

कारण त्याला कळत नाही तिच प्रेम,

त्याला दिसतो फक्त तिचा नोकरी न करणारा गृहिणीपणा.



’तो’ हा असा असतो.

’तो’ हा असा असतो.

आता पुन्हा असतो काही दिवस अबोला .....!!!!

आता पुन्हा असतो काही दिवस अबोला .....!!!!


तिला वाटतं दरवेळी मीच चुकतो

कारण बोलताना कदाचित मीच तिला hurt करून जातो

एवढ्याश्या नाकावर येतो केवढाला राग

नि तिचा चेहरा पडतो !

आणि माझ्या मनात मोठ्ठा ढग गडगडतो !!

पुढचं काय ठरलेलेच असतं

चार दिवस अबोला, नंतर आपणच जाऊन गोड बोला!!!

चूक तिची असो व माझी sorry मात्र मीच म्हणायचं !!!!

मग तीन पण जरा हसत हसत असं नै तसं, तसं नै असं

असं सांगायचं .

मग मी पण 'असं असं' करायचं

मैत्रीत कधीतरी आसवं आणि नंतर हसं असं चालायचंच !!





चुकून कधीतरी चुकीचे शब्द बाहेर पडतात.

मनं दुखावतात.

आणि टचकन डोळ्यात पाणी येतं.

पापण्या पाणावतात.

त्या रात्री दोन्हीकडच्या उषा भिजतात.

उर उसासतात.

घड्याळातले काटे सरकता सरकत नसतात.

वहीची पानं पलटता पलटत नसतात.

पिंपळाची सुकलेली पानं मात्र ,अजूनही

आठवणी ताज्या ठेवून वहीत तशीच बंदिस्त असतात !!



त्या काळ्या शांततेत डोक्यात मात्र घुमत असतात

असंख्य विचारांचे आवाज.

जगजीत सिंगच्या गजल आणि आर .डी .ची sad songs

ऐकत रात्र कशीतरी सारून जाते.



दुसऱ्या दिवशी मीच तिच्याकडं बघतो.

मी मत्र तिच्यासाठी एक अनोळखी असतो.

तिचे निःशब्द ओठ आणि शांत डोळे बरंच

काही सांगून जातात !



आता पुन्हा असतो काही दिवस अबोला .....!!!!

त्या चिंब पावसात...तु सोडून जाताना..!!

फुले उमलतात नि कोमेजुन जातात.,


आपले अस्तित्व मात्र सोडून जातात.,

प्रेम-भंगाने का स्पंदने थांबतात.,

आपलेच गरजेला हात सोडुन जातात..!!



कोमेजलेल्या फुलासराखिच दिसत होतीस.,

रदत-रडताच हसत होतीस.,

आयुष्य भरासाठी प्रेम भरून गेलीस.,

जिवंतपणिच कफ़न देऊन गेलीस.,



इशार्याने तुझ्या स्वप्ने रंगवू लागलो.,

एक-एक पल तुझा होऊ लागलो.,

तुझ्यासोबत कुठेकुठे फिरायला जायच.,

तुझ्या खोल डोळ्यात फ़क्त आनंदच भरायच.,

देवा अगोदर सकाळी तुला पहायच.,

ऑफिसला जाताना तुझ चुंबन घ्यायाच.,

पण सारी स्वप्ने तू तुडवत गेलीस.,

हृदयाचे माझ्या तुकडे-तुकडे करून गेलीस..!!



वाटले होते तुही माझ्यावर प्रेम करतेस.,

माझ्या इतकच तुही झुरतेस.,

फुलपाखरा सारखे मन तुझ निघाल.,

इवलासा आनंद देऊन लगेच निघुन गेल.,

केसंवरही तुझ्या होतो ग मी फ़िदा.,

कसने गला कापन्याची तुझी चांगलीच अदा..!!



एकट जगण आता नकोस झालय.,

तुच माझे ह्रिदय कुरताडून टाकलय.,

मरणाला मिठी मारण्या अगोदर तुला पहावस वाटते.,

एकदाच तुला कवटालावेसे वाटते.,

शेवटी आठवनीच अत सोबती.,

चटका सारखी वाट पाहीन.,

माझ समंद आयुष्य तुझ्या चरणी वाहीन.,

नाही जरी निरोप जगाचा घेताना.,

पण प्राणच निघून जातो वेडया मनाला समजावताना..!!

त्या चिंब पावसात...

तु सोडून जाताना..!!

मला देखील प्रेम होईल असं कधी वाटलं नव्हतं....!

कधी कुणाला पाहून माझं मन एवढं दाटलं नव्हतं,


मला देखील प्रेम होईल असं कधी वाटलं नव्हतं....!



अनमोल होते ते क्षण तुझ्या सवे घालविलेले,

नजरे नजरेतून बोलतांना मनातल्या भावना सांगितलेले,

त्याच क्षणांचा मी कधी गुलाम होईल वाटलं नव्हतं,

मला देखील प्रेम होईल असं कधी वाटलं नव्हतं....!



रम्य होती ती पहाट तुझ्या नजरेतून पाहिलेली,

आणि ती ढळती सांज तुझ्या सवे घलाविलेली,

तुझ्या विना जीवन एवढं नीरस होईल वाटलं नव्हतं,

मला देखील प्रेम होईल असं कधी वाटलं नव्हतं....!



आज नाहीस तू माझ्याकडे आहेत फक्त तुझ्या आठवणी,

हसावीणार्या रडावीणार्या हळव्या अश्या त्या आठवणी,

आठवणीनच्या पुरात मी वाहून जाईल वाटलं नव्हतं,

मला देखील प्रेम होईल असं कधी वाटलं नव्हतं....!



अस्तित्वासाठीही आज तुझी उणीव भासेल वाटलं नव्हतं,

मला देखील प्रेम होईल असं कधी वाटलं नव्हतं....

आज खुप एकट-एकट वाटतय,

आज खुप एकट-एकट वाटतय,


जणु तुला शोधावस वाटतय,

नज़रेतुन तुला बघावस वाटतय,

मनातून थोडस रडावसही वाटतय…..



चिंब पावसात भिजावस वाटतय,

तुझ्या हाताला धरून नाचावस वाटतय,

ओल्या डोळ्यांनी तुला पहावस वाटतय,

पहाता-पहाता तुला सर्व काही सांगावस वाटतय…..



पण....

सर्व काही नुसत वाटतच रहातय,

नसून सुद्धा ह्या इथे, तू असल्यासारखी वाटतेस ,

तुझ्याशिवाय मन जणु वेड होऊन रहातय,

हळव्या मनाला कुठेतरी समजवावस वाटतय…..

परत तिच्या गालावरती खळी उमटली नाही

आठवणींचे अश्रू आजही गालावरती ओथंबती


परत तिच्या गालावरती खळी उमटली नाही



श्वास श्वास तो गंध गंध तो आधार सावलीचा

दिला हात बाबांनी तिच्या चिमुकल्या बोटांना



होता शाळेचा दिवस पहिला

बावरी सावळी घाबरली

बिलगली घट्ट तिच्या बाबांना

म्हणे मी नै जाणार शाळेला



म्हणती बाबा तिजला

बेटा जा तू शाळेला

झेप तुझी साऱ्या जगाला

एके दिनी तू घेशील उंच भरारी

तुझी स्वतःची असेल black ferrari



मी नै तुझा कायमचा सोबती

उद्या तू जाशील गं सासरी

आठवणींची लहरच भारी

विसर तू या बंधनांना

जाग तू आत्मविश्वासाला



भाबडी चिमुकली! तिला सासर म्हणजे,आत्मविश्वास म्हणजे काय काही माहित नव्हतं.

बिचारी रडत रडत शाळेला गेली आणि एक दिवस खूप मोठी झाली.आता तिच्याकडं स्वतःची black ferrari होती.



झाला भाबडीला आनंद मोठा

दाखवायला बाबांना आली घेवून black ferrari



पण घटनाच काही अशी घडली होती.....



झाला होता अपघात मोठा

मनावरती तिच्या आघात केवढाला

पार्थिव पाहुनी बाबांचे अश्रू आवरेना चिमुकलीला



म्हणे ती बाबांना ,

नको मला ती black ferrari

हवी तुमच्या खांद्यावरची सवारी

तुम्ही राजा मी राजकुमारी

घ्याना मला कडेवरती

नन्तर मी निवडते गवारी आवडते तुम्हाला भारी

आपण करू भाजी -पोळी



पण स्मरले तिला ते पहिले शब्द

आठवणींची लहरच भारी

विसर तू बंधनांना

शक्य नव्हते तिजला

पण,घातले श्राद्ध आठवणींना



पण, त्याच

आठवणींचे अश्रू आजही गालावरती ओथंबती

परत तिच्या गालावरती खळी उमटली नाही

कदाचित सारखा सारखा तुझ्या आयुष्यात मी येणार नाही

कोरड्या शुभेच्छा मी कधी तुला देणार नाही


उगाच मी तुझ्याशी गोड मी कधी बोलणार नाही

आनंदावर तुझ्या मी विरजण घालणार नाही

आणि सारखा तुझ्या आयुष्यात मी येणार नाही



जगाच्या गर्दीतला एकांत कुणालाच चुकला नाही.

कदाचित तुही त्याला मुकणार नाहीस

आपलीच माणस स्वार्थी कधी होतात, कदाचित तूला कळणार नाही.

वादळी सागरासारख्या तुझ्या मनाला तेव्हा, कदाचित किनारा दिसणार नाही.



मग,

तू जवळचं म्हणून कोणालातरी कॉल करावा म्हणशील.

मोबाइलमध्ये तुझ्या नावं वाचशील.

कदाचित अपेक्षित उत्तर तुला मिळणार नाही.



कदाचित होईल माझी आठवण .

पुन्हा मोबाईल चेक करशील.

पण, कदाचित माझं नंबर त्यात असणार नाही.



हतबद्ध होशील, तशीच बसशील.

डोळे घट्ट मिटशील,

अश्रू कधी वाहू लागतील तुला कदाचित कळणार सुद्धा नाही.



विचित्र स्वभावान्मागही चांगले भाव लपलेले असतात .

तूला कदाचित ते दिसणार नाहीत .



मग,

येईल कोणीतरी,

तुझ्या मिटल्या पापण्यानमागचं पाणी टिपायला .

तुला सावरायला,धीर द्यायला.



तेव्हा दचकू नकोस.

डोळे उघडून बघ.

आता मात्र तिथं 'नक्की' ."..................." असेन.



कदाचित सारखा सारखा तुझ्या आयुष्यात मी येणार नाही.

पण............................



.........................!!!!!

ती माझ्या बरोबर..

दरवाजा उघडताच


ती अगदी माझ्या डोळ्यांसमोर दिसते

तिलाच पाहून हल्ली मी विचारात पडतो...

-

ती माझ्या बरोबर

अगदी कॉलेजला सुद्धा सोबत जायची

येताना सुद्धा माझ्या सोबतच यायची...

-

तिच्या सहवासात

वेळ अगदी हसत हसत निघून जायची

घरी पोहचलो कधी हे समजत नसायचे...

-

दिवसभर आम्ही

वेड्या सारखे बाहेरच भटकत रहायचो

फिरता फिरता अचानक संद्याकाळ व्हायची...

-

तिच्या प्रेमात

मी मला स्वतःला विसरत चाललो होतो

तिच्यामुळेच मी सर्वांशी जिंकत आलो होतो...

-

काय सांगू तुम्हाला

हल्ली मी घराचा दरवाजा सारखा उघडतो

दरवाजा उघडला की, ती अगदी समोर दिसते...

.

.

.

माझी सायकल हो, अगदी समोर दिसते...

शाळकरी प्रेम..

शाळकरी प्रेम..


धांदरट मुलांच्या रांगेत बसायचॊ मी

अन तु बसायची हुशार मुलींच्या रांगेत

मठ्ठ होतो मी ..

पण तु किती हुशार होती...

प्रार्थनेच्या वेळी

तु पसायदान किती सुंदर म्हणायचीस

माझ्या मरगळलेल्या चेहरयावर

तु अनोखे तेज आनायचीस..

माझ नाव नेहमी ब्लकलिस्ट मधे दिसायच..

तुझ नाव मात्र शिक्षकांच्या तोंडून फेमस व्हायच...

तुझं हे सत्र असचं कायम राहील..

माझं स्वप्न असच यशापासून दुर जात राहीलं..

तु संगीतात एक नंबर असायची

खेळामधे मात्र माझीच अव्वल बाजी असायची..

मास्तरांनी माझी फजिती केली की

तु किती गालातल्या गालात हसायची...

एकदा मात्र खरोखर झाली कमाल,

एका नाटकात तु झाली प्रवासी अन मी झालो हमाल..

त्यावेळेस तुझ्या अभिनयाशी स्पर्धा करताना

खरोखर मी झालो होतो बेहाल...

भोंडला असायचा तुम्हा मुलींचा

आम्हाला मात्र सुट्टी असायाची..

पण तुला साडीत पहायचं म्हणून

माझी त्या भिंतीवरून नेहमीच डोकावणी असायची..

एकदा हिम्मत केली मी अन

सांगितल माझ्या ह्रिदयातलं,

तु म्हणालीस अरे वेड्या कसं शक्य आहे ते?

माझ घर सावलीतलं अन तुझ मात्र रखरखीत उन्हातल...

तुझ ते वाक्य मला

खुप उशीराच कळले..

स्वप्न ते माझे प्रेमजिवनाचे

खरोखरी कापरापरी विरघळले..

आता मी कलेक्टर झालोय

हे तुला सांगू तरी कसं

तुझ्या सावलीतल्या घरकूलाशेजारी..

माझं झोपडं बांधू तरी कस?

तुच समजून घे सारं काही..

अन समजून घे थोडसं मलाही..

अजुनही तुझीच वाट पाहतोय..

शाळेतल्या त्या प्रेमाला जपत तुझा होऊ पाहतोय...

एक अपुर्ण प्रेम......

नुसताच बसलो होतो मी,


बराच वेळ हातात कागद-पेन घेऊन...

सुचतच नव्हते काही मनाच्या आकाशात कधी पाऊस कधी ऊन...

शेवटी कंटाळून बाजूला ठेवून दिले कागद-पेन आणि सरळ आठवायला घेतले तुला,

तुझ हसणं आठवलं तसे टपटपले दोन-चार शब्द कागदावर तुझ चिडणं आठवलं तश्या उमटून गेल्या दोन-चार ओळी

मलाही मग आला उत्साह आठवत गेलो तुला खूप खूप...

तसे तरंगत आले चिकार शब्द आणि बसले शहाण्यासारखे एकेका ओळीत गुपचूप...

मग मी आठवल्या त्या कातरवेळा ती संकेतस्थळं आणि रात्रभर ते फोनवरचं बोलणं...

तसे लाजले शब्द थोडे आणि त्यांनी

लपेटले स्वत:ला वृत्त, लयी आणि यमकांत...

कागद भरुन गेला पार...

छान कविता होत होती तयार...

आता शेवटच राहिला होता फक्त बाकी सगळं जमलं होतं मस्त,

अन मला कुठुनसं आठवलं आपलं वेगळं होणं...

तुझ्यासारखेच रुसून बसले मग शब्द

परत थोडा मागे गेलो जुनं-जुनं आठवू लागलो हाताला लागले काही निसटणारे क्षण लिहिलंही मी कागदावर काहीबाही पण ते माझं मलाच पटलं नाही...

जसं माझं प्रेम तुला कधी कध्धीच कळलं नाही...

माझं मीच मग समजावलं मला

कधी कधी असं होत राहते

एखादी कविता 'अपूर्ण'च, जसं राहून गेलंय आपलं नातं जसं...

राहून गेलंय आपलं नातं!

मुली खुप समजदार असतात

मुली खुप समजदार असतात


खुप शांत आणि बुद्धिमान असतात

असे माझी gf.आणि तिच्या मैत्रिणी म्हणतात

त्या स्वताचिच स्तुति स्वता करत असतात



त्याना नाराज करू नये

म्हणून त्यांचे ऐकून घेतो

पण मलाहेच समजत नाही

या एवढ्या हवेत का उडतात



मुली म्हणजे

एक असा व्हायरस असतात की

त्या कोणत्याही सिस्टमला

हँग करू शकतात

हां व्हायरस पहिल

खुप गोंड वाटतो

काही काल उलटल्या नंतर

हा आपला खरा चेहरा दाखवत असतो

@@@सावधान मित्रानो @@@

कारन आनखिन या व्हायारसचे औशध निघालेले नाही

पण खरच मुली खुप समजदार असतात

कारन स्वताची स्तुति त्या स्वताच करुण घेत असतात

प्रेमात पडलं की सारेच जण कविता...

प्रेमात पडलं की सारेच जण


कविता करायला लागतात

खरं सांगायचं तर थोडसं

वेड्यासारखंच वागतात.



यात काही चुकीचं नाही

सहाजिकच असतं सारं

एकदा प्रेमात पडलं की

उघडू लागतात मनाची दारं



मनातल्या भावना अलगद मग

कागदावरती उतरतात

डोळ्यांमधील आसवंसुद्धा

शब्द होऊन पसरतात



रात्रंदिवस तिचेच विचार

आपल्याला मग छ्ळू लागतात

न उमजलेल्या बरयाच गोष्टी

तेव्हा मात्र कळू लागतात.



डोळ्याशी डोळा लागत नाही

एकाकी रात्री खायला उठतात

ओठांपाशी थांबलेले शब्द

कवितेमधून बाहेर फुटतात



गोड गोड स्वप्नं बघत मग

रात्र रात्र जागतात

प्रेमात पडलं की सारेच जण

कविता करायला लागतात......

मुले .........असतातच असे ....

मुले .........असतातच असे ....


एखाद्या मुलीवर मनापासून प्रेम करणारे,

ती आपली होऊ शकत नाही हे माहीत असून फ़क्त तिच्यावरच प्रेम करणारे...

-

मुले .........असतातच असे ....

तिचे सर्व हट्ट पुरवणारे,

फक्त तिला सुखात पाहण्यासाठी सतत निस्वार्थी प्रयत्नात असणारे...

-

मुले .........असतातच असे ....

स्वतः खोडी काढणारे,

पण ती रागावली आहे हे पाहून तिला पुन्हा आनंदाश्रूंत भिजवणारे...

-

खरच काही मुले .........असतातच असे ....

माझ्या सारखे...

हरवलेल्या गर्दित देखील स्वताला विसरून त्यात आपले प्रेम शोधणारे...

तुझ्यापासून दूर जावं म्हणतो,

तुझ्यापासून दूर जावं म्हणतो,


मनातलं सगळं मनातच जिरवावं म्हणतो ,

तुझ्याविषयी बरंच काही वाटतं पण,

आता विचार करणच बंद करावं म्हणतो

आता तुझ्यापासून दूर जावं म्हणतो !!



चंद्र,चांदण्या ,गुलाब, प्राजक्त

माझ्याच कवितांतले शब्द !

तुला पूर्ण ओळखल्यावर कळलं

ते सारे शब्द कवितांतच छान दिसतात .

आता तुझ्यापासून दूर जावं म्हणतो!!



किती रात्री जागवल्या तुझ्या आठवणीत आणि

किती अश्रू ढाळले दुःख पचवण्यासाठी

पण तुला त्याचं काहीच नाही ....

हे माहित असूनही वेड्यासारख्या अपेक्षा ठेवल्या

पण,आता तुझ्यापासून दूर जावं म्हणतो !!



आधी बऱ्याचदा असं ठरवलं होतं,

पण तुला विसरणं जमलंच नाही

अवघड आहे पण अशक्य नाही.

प्रयत्न सुरु आहेत म्हणूनच तर

आता तुझ्यापासून दूर जावं म्हणतो !!



पुढं कदाचित तुझ्यावर कविता सुचणार नाहीत

पुढची कविता 'विरक्त' या विषयावर करायचं म्हणतोय

तसं बघायला गेलं तर,

या वहीतल्या शेवटच्या आठ- दहा कविता तुझ्यावरच्याच!!

आता नवीन वहीत जरा वेगळा प्रवास

आता तुझ्यापासून दूर जावं म्हणतो !!



तरी पण मन आवरतच नाहीये.

आताच म्हणालं

करून टाक तिच्यावर एक कविता !

बघू सुचली तर ठीक नाही सुचली तर त्याहूनही ठीक !

तुझ्यापासून दूर जायचा मार्ग सोपाच होईल माझा

आता तुझ्यापासून दूर जावं म्हणतो !!



छे !कविता खूपच मोठी होत चाललीये.

तुझ्यापासून दूर जातोय,

का तुझ्या जवळ येतोय,मलाच कळत नाहीये.



पण तशी आठवण येणारच ना की,

'xxx' नावाची व्यक्ती होती कोणीतरी

जिसे मै प्यार करता था...

तरीपण आता तुझ्यापासून दूर जावं म्हणतो !!



आता कवितेचा शेवट केलाच पाहिजे.

पानावर जरा खालती केमिकल्सचे

आणि मातीचे वगैरे डाग पडलेत.

काय करणार ? तुझी आठवण सगळीकडे

असो! तुझ्यावरची कविता मळण्यापूर्वीच

तुझ्यापासून दूर जातो .........