I Balu ..From Beed >> Solapur >> Now in PUNE
माझ्या आवडत्या कविता..
- माझ्या आवडत्या कविता ....!!
- PUNE, MH, India
- साधं सोपं आयुष्य साधं सोपं जगायचं हसावंसं वाटलं तर हसायचं रडावंसं वाटलं तर रडायचं..!! बालू.. BALU..
Friends...
My Blog List
-
जे घडेल ते सहन करायचे असतं..15 years ago
Thursday, September 17, 2009
आज असा मला वर द्या…
नाही माझ्याकडं सागरासारखं गहीरेपणनाही माझं नदीसारखं निर्मळ दर्पणया भवसागराचा तुमच्यासारखाच एक थेंब मीआजन्म मला ईथ सुख-दुख:चा सौदागर होऊ द्याप्रयत्न करुन मला यश-अपयशाच्या या सागरात पोहु द्या
ऊमलतोय लेखणीचा एक अनोखा गंध घेउन मीनका लादु आत्ताच नियमांचा असा बंध तुम्हीरोज नव्या रंगाची उधळण या रानात करायचीये मलापण त्याआधी मला नीट तरी फ़ुलू द्याशब्दसौंदर्याने नटलेल्या या जगात मलाही थोडं लिहु द्या
खुललेत आज माझ्यासाठी दार य़ा मोकळ्या नभाचेफ़ुटलेत आजच पर मला नव्या दमाचेनियमाच्या कात्रीने नका हो त्यांना असे कापुएखाद्या नकोश्या फ़ांदीसारखा नका हो मला असे छाटू
व्हायचय या नीर तळ्याचा खळखळता आवाज मलाचढवायचाय या मनावर आत्मविश्वासाचा नवा साज मलाफ़क्त तुम्ही थोडा उत्साहाचा, विश्वासाचा स्वर मला द्या“मिळो शिघ्र दर्शन मज विजयलक्ष्मीचे“आज असा मला वर द्या…….आज असा मला वर द्या…
स्वप्नांची परीक्रमा…..!!!
सांभाळते आता मीच माझं स्वप्नं….देणार नाही तूला…..चुकूनही उसनं….जमतील तसे फटकारे मारीन ब्रशचे…..मागणार नाही तूझ्याकडे आभाळ रंगाचे…..!!माझी स्वप्नं अलगद पापण्यांवर ठेवेन माझ्या….मागीतली तरी तु ……देणार नाही तूला….
तशी आधीपसूनच जपते …..फूलपाखरं स्वनांची….फूलपाखरंच ती रे……एकजात हळवी….!!!पायवाट होती फूलांची……काळजात छळवी….स्वप्नांचे वेचे घातले ओच्यात माझ्या…..दिली गर्भरेशमी नक्काशी….तूच ना रे पदराला….
बघून येते माझी मीच आधीसारखी…नाहीतरी एकटीच होते….राहीन एकटी…येवू नकोस… आता तिथेच तु थांब…..अस्साच रहा उभा….मी करून येते स्वप्नांची परीक्रमा…..फूलांसारखी स्वप्ने येतात का रे आभाळाला…??
कारण…..कोणाच्यातरी स्वप्नांनी आज…केली म्हणे…..आत्महत्या…!!!
हसण्यासाठी कितीदा रडलो
इवलीशी इच्छाघटकाभर कुणीसाथ असावेसाथ हसावेसाथ रडावेओठांवरती स्मीत फ़ुलावेडोळ्यांवाटे गात असावेतळहातावर हात असावे
या ईच्छेने किती झुलवलेकिती फ़सवलेहसण्यापायी किती रडवले
वाट पाहुनी शीळा बनलोप्रकाश शोधत कितीदा जळलो
आज भॆटलीस अशी अचानकत्या शीळेचे सोने झालेत्या राखेतून फ़िनिक्स बनलोअन आकाशी भुर्र उडालो.
थेंब अश्रुंचे दोन गालावरती..
थेंब अश्रुंचे दोन गालावरती..
थेंब अश्रुंचे दोन गालावरती..कसे पुसायाचे राहून गेले..लपविलेले दु:ख माझेचार चेहरे पाहून गेले....सांगितले बरेच काही..आनंदाश्रु अन काही बाही..अर्थ सुकल्या आसवाचा परीलावायचा तो लावून गेले...लपविलेले जे दु:ख माझेचार चेहरे पाहून गेले..
पुसले डोळे.. हसून खोटेचाचपले कितिक मुखवटेमुखवट्याला चेहर्यावरतीचढवायाचे आज राहून गेले.लपविलेले जे दु:ख माझेचार चेहरे पाहून गेले..
हसून आता.. विसरून सारेवावरते जणू.. उनाड वारेहसताना पुन्हा भरले डोळेपापणीतून अश्रु वाहून गेले.लपविलेले जे दु:ख माझेचार चेहरे पाहून गेले....थेंब अश्रुंचे दोन गालावरती..कसे पुसायाचे राहून गेले..लपविलेले दु:ख माझेचार चेहरे पाहून गेले..
Tuesday, September 15, 2009
वा-यासवे लहरणारी
वा-यासवे लहरणारी
मुक्त लहर मी
अबोल अव्यक्त फुलणारी
मुग्ध अबोली मी
आसमंती दरव्ळणारी
कस्तुरी मी
हसणारी, हुरहुरणारी
भिरभिरणारी, थरथरणारी
सोनसळी किरणांची
प्रतिमा मी
मी मुग्धा मी स्निग्धा
चांदणे उधळीत जाणारी
चंदनशलाका
मागे येशील
तर उडून जाईन
कापरासारखी
ये ये म्हणशील
मुळीच येणार नाही
करशील तू आराधना जेव्हा
तपस्वी होऊन
आणशील मला वेड्या
चांदण्यातून खेचून
सख्या तुझी, तुझीच रे मी
शुभ्र प्रतिभा !!
वा-याच गाणं..
वा-याच गाणं..
लवती पानं..
धुन मेघात साचली
भिजली वाट..
गंधाची लाट..
पहाट स्वैर नाचली
ओला काळ…
सरींची माळ…
आभाळ जातया उतु
शहारे धरा..
स्पर्श बावरा..
जरा अल्लडसा हा ऋतु
झरलेच क्षण..
विरलेच मन..
अन ठसे तिच्या बोटांचे
वाहते कोण?..
मागते कोण..?
दोन थेंब तिच्या ओठांचे
भिजते ती..
सजते ती…
ती गोड अशी लाजते
नशा नजरेत..
धुंद नशेत…
डोळ्यात मंद न्हाहते
मस्तीतली चाल..
कोठला ताल?..
सवालही हा ओला
वा-यात गाणं ..
वारंच गाणं..
गाणं रुणझुणता झुला
मन पावसात चिंब न्हाले..
मन पावसात चिंब न्हाले..
मन गारव्यात धुंद झाले..
पावसात, गारव्यात मन
आठवात गुंग झाले…….ही सरसरती सर ओली..
आभाळाला तुच दिली..
ती झेलताना, पेलताना
उरातुनी वीज गेली..
लख्खलख्ख चमकुनी मन
ओंजळीत बंद झाले….
मन पावसात चिंब न्हाले..
हा दरवळता ऋतु गार..
वा-यावरी नशा स्वार..
सळसळता अन छळता
फ़ुलांवरी झाला वार ..
श्वास दग्ध घेऊनी मन
पाकळीत गंध झाले…
मन पावसात चिंब न्हाले..
सये अंगणात सुर येई..
तो वा-यासवे दुर जाई..
गुणगुणतो, ऋणझुणतो
हिरवा रानी पुर वाही..
पानावरी झरुनी मन
थरथरता थेंब झाले….
मन पावसात चिंब न्हाले..
मन गारव्यात धुंद झाले…
पहाटेचा प्राजक्त………
पहाटेचा प्राजक्त………
निळे निळे आकाशखाली हिरवे गालीचे
उरतो मधला आसमंत
आणि समुद्रा निळाशार
असते कधी पहाट
खूपच गोजिरवाणी
त्यासाठी जावी लागते
रात्र उधाणलेली
सूर्योदयाची लाली माझ्या
गाली अशी उतरावी
पण सूर्यास्ताची रक्तिमा
त्याच्या मनी फुलावी
चंद्र शांत,शीतल
रात्रीचा अनभिषिक्त राजा
चांदण्या आहेतच ना
जीव त्याच्यावर लावायला
सूर्य दिवसभर आकाशात
तळपत तळपत राहणार
आणि एकडे आम्हालाही
जळवत जळवत ठेवणार
बरसलेला पहाटेचा प्राजक्त
फूललेली रात्रीची रातराणी
पण त्याने आणलेल्या
मोगर्याला कशाची सर नाही
येईलच तो आता
माझ्या जीवाचा राजा
घेऊन मला कवेत तो
म्हणेल,उशीर झाला का??
शिरल्यावर त्याच्या मिठीत
कशाचे नाही भान
उरतो मोगर्याचा सुगंध
आणि उधाणलेली रात
बघायचंय मला तुला — माझ्यावर प्रेम करताना !!!!
बघायचंय मला तुला — माझ्यावर प्रेम करताना !!!!
माझ्या गालावरची खळी तुझ्या ओठाआड़ दडताना
तुझ्याच प्रेमाच्या मोहात माझे प्रेम पडताना
बघायचंय मला तुला — माझ्यावर प्रेम करताना !!!
माझा गेलेला तोल तू हलुवारपणे सावरताना
मनातला गोंधळ हलक्या स्पर्शाने आवरताना
बघायचंय मला तुला — माझ्यावर प्रेम करताना !!!
तुझ्या बाहुपाशांत मी सुख-स्वप्नं रंगवताना
मावळत्या सुर्यालाही आशेचे किरण पांगवताना
बघायचंय मला तुला — माझ्यावर प्रेम करताना !!!
दुरवर उभा राहून तू माझ्याकडे पाहून हसताना
मृगजळ असुनही सारं काही सत्यात भासताना
बघायचंय मला तुला — माझ्यावर प्रेम करताना !!!
पोटातलं दुःख लपवुन ओठात हसू ठेवून वागताना
तरीही माझ्या सुखासाठी देवाकडे मागणं मागताना
बघायचंय मला तुला — माझ्यावर प्रेम करताना !!!
पावसाच्या सरींच्या प्रेमात पडलेल्या चातका सारखं आनंदात न्हाताना
माझे दुखा:श्रुही तुझ्या आनंदात गातांना
बघायचंय मला तुला — माझ्यावर प्रेम करताना !!!
माझी सारी स्वप्नं तुझ्याबरोबर पूर्ण झालेली पहातांना
सारी सुखं आपल्या समोर हात जोडून उभी राहतांना
बघायचंय मला तुला — माझ्यावर प्रेम करताना !!!
आयुष्यात एकदा तरी प्रेम जरुर कराव……………..
आयुष्यात एकदा तरी प्रेम जरुर कराव……………..
आयुष्यात एकदा तरी प्रेम जरुर कराव………….
प्रेमासाठि जगाव………..
प्रेमाखातर मराव…………….
त्याच्या एका हास्यावरती
अवघं विश्व हरावं
अन अश्रुच्या थेंबालाहि
डोळ्यात स्वत:च्या घ्यावं….
दुखाची भागी होऊन ….
सुख त्याच्यावर उधळाव………………
आयुष्यात एकदा तरी प्रेम जरुर कराव……….
तु आणि मी हे व्याकरण
प्रेमात कधीच नसावं………….
आपलेपणाच्या भावनेतच
सार मी पण सराव…..
एकमेकांच होऊन
एकमेकांना जपाव………
आयुष्यात एकदा तरी प्रेम जरुर कराव……….
मधुर त्याच्या आठवणीमध्ये
रात्र - रात्र जागावं……….
अन चुकून मिटताच पापण्या
स्वप्नात तयाने यावं..
बहरल्या रात्रीत चांदण्या
त्याच्या विरहात झुराव…….
पण खरच……………..
आयुष्यात एकदा तरी प्रेम जरुर करावं……….
आयुष्यात एकदा तरी प्रेम जरुर कराव……….
आणी मग बोभाटा गावभर..
आणी मग बोभाटा गावभर..
कुणाला तरी समजेल उगीच
आणी मग बोभाटा गावभर..
चोरुनच भेटत राहु आपण
क्षिताजाला आभाळ भेटते ना तसे अगदी
उगाच ढगासारखे भेटायचो
अन पावसात मात्र आपल्यासोबत सारेच भिजायचे
कुणाला तरी समजेल उगीच
आणी मग बोभाटा गावभर..
मग आभाळात सोडुन, घरात वीजा पडायच्या
आणी नदीला सोडुन डोळ्यांनाच पुर यायचा
उगीच नंतर वाहुन जाण्यापेक्षा
आताच पुल सांभाळायला हवा
नाहीतर पुलावरुन पाणी जयच
आणी मग बोभाटा गावभर..
चार - दोन लोक ओळखायचे गर्दीत तुला मला
आणी मग हे चांदणस्पर्शी दिवस
वाळवंटच होऊन जातील
नको वाटतो रे रखरखीत उन्हाळा आता
पावसाच व्यसनच जडलय कोवळ्या वयात
हे व्यसन चोरुनच भोगुयात,
कुणाला तरी समजेल उगीच
आणी मग बोभाटा गावभर..
प्रेमात पडल्यावर
*तिला न जिंकता यावं इतकं मानवी हृदय पौलादी नाही रे
*तिला न जिंकता यावं इतकं मानवी हृदय पौलादी नाही रे
ही कविता म्हणजे, प्रेमात हताश, निराश झालेल्या एका प्रेमवीराला, त्याच्या मित्रा कडून दिलेला सल्ला, नवी उमेध, नवी चेतना…….
.
.
प्रेम तुझं खरं असेल तर
जीव तुझ्यावर ओवाळेल ती
स्वत:च्याचं भावनांचं मन
शेवटी ती मारेल तरी कीती
भावना तुझ्या शुद्ध असतील, तर
तीही त्यात वाहून जाईल
मनावर अमृत सरी झेलत
तीही त्यात न्हाहून जाईल
विचार तुझा नेक असेल, तर
तीही तुझा विचार करेल
हृदयाच्या तिच्या छेडून तारा
सप्तसूरांचा झंकार उरेल
आधार तुझा बलवान असेल, तर
तीही तूझ्या कवेत वाहील
मग, कितीही वादळं आलीत
तरी प्रित तुमची तेवत राहील
आशा सोडण्या इतकं
जिवन निराशवादी नाही रे
तिला न जिंकता यावं इतकं
मानवी हृदय पौलादी नाही रे
पण, मित्रा जर ती नाहीचं आली
तरीही तू हार मानू नकोस
तू तर प्रामाणिकपणे खेळलास
आयुष्याला जुगार मानू नकोस
शेवटी आयुष्य हे वाहतचं राहतं
थांबत नाही ते कोणासाठी
घे भरारी पुन्हा गगनी
नव्यानं कुणीचा तरी होण्यासाठी.
पुन्हा एकदा ती परतली..तेव्हा
पुन्हा एकदा ती परतली..तेव्हा
तिच्याविना आयुष्य जगण्यास असह्य झालं होतं,
तिच्यावाचून मन माझं सुन्न सुन्न झालं होतं..
स्वप्नही रातीला सोडून दुर गेली होती,
झोपेलाही डोळ्यात तिचं निघून जाणं सलत होतं..
चित्त थारयावर नाही म्हणून काही सुचत नव्हतं,
तिच्या आठवणीच्या पदराभोवती माझं काळीज घोटाळत होतं…
सारं काही नरकवेदनेच्या पलीकडचं हे एकाकीपण,
अन देहात फक्त तिच्या श्वासांच जगण शिल्लक होतं..
पण…. अचानक….
पुन्हा एकदा ती भेटली अशी एकांतात तेव्हा,
काळीज माझं भितीने धडधडत होतं…
पुन्हा एकदा आभासाच मृगजळ छळणार मला म्हणून,
मन माझं थरकापाने घाबरत होतं..
तेव्हा अचानक तिच्या त्या तळहातांचा स्पर्श झाला,
तसं अंग माझं रोमारोमातून शहारत होतं…
ती म्हणाली पुन्हा आली परतून मी तुझ्यासाठी,
हे सांगताना तिच्या डोळ्यातूनही थेंबांच येणं जाणं सुरूच होतं..
नाही विचारलं मी तिला कूठे होती ? का गेलीस सोडून ?
कारण तिचं येणं माझ्यासाठी एक नव्या जन्माच नवं विश्वचं होतं…
तेवढ्यात ती म्हणाली , “नाही मी राहू शकले तुझ्याशिवाय”
ते ऐकताना खरचं माझं वाट पाहण सफल ठरत होतं…
मग आली पावसाची सर धावून आमच्या भेटीला,
अन सारं काही विसरून ऎकमेकांच्या मिठीत आयुष्य पुन्हा अंकुरलं होतं…
सावरु शकलोच नसतो
सावरु शकलोच नसतो
सावरु शकलोच नसतो
तुझा स्पर्श टाळ्ण्याचा
आज प्रयत्न करत होतो
कदाचीत त्यानंतर मी
स्वतःला सावरुच शकलो
नसतो मिठीत तुला घेण्याचा
प्रयत्नही करत नव्हतो
खरेच एकदम खरे प्रेम
तुझ्यावरती करत होतो
तु माझ्या जिवनाचा किनारा बनलीस
त्या वेळी विरहाचे गित
मी लाट बनुन गात होतो
तेंव्हाही तुझा स्पर्श टाळण्याचा
प्रयत्न मी करत होतो
तुला कवेत घेण्याची
हिम्मतही मी करत नव्हतो
तु बनलीस म्रुगजळ
मी शोधक नजर बनलो होतो
तु बनलीस कस्तुरीचा गंध
मी वाहणारा वारा आज बनलो होतो
तुझा स्पर्श टाळण्याचा
तेंव्हाही प्रयत्न करत होतो
तुला कवेत घेण्याची
हिम्मतही मी करत नव्हतो
नेहमीच तुमचाच
पट्टराणी..
पट्टराणी..
..पट्टराणी..
————
करु नको माझ्याकडे तु गं अशी पाठ राणी..
सोडु का ग सांग तुझ्या चोळीची मी गाठ राणी..
जीव होतो कासावीस,तू गं अशी रुसताच..
पहा माझ्याकडे आणि हास ना ग एकदाच..
तुझ्या कुशेमध्ये पुरी सरु दे गं रात राणी…
राग इतुका गे आला,वर धरीला अबोला..
रात विरहात जाई.शिक्षा तुला आणि मला..
बोल ना ग माझ्याशी तु..बिलगुनि घट्ट राणी…
गुंफु दे गं हातामध्ये माझ्या तुझे दोन्ही हात
भिडु दे गं ओठालाही तुझे मधाचे गं ओठं..
लागु दे गं सुर आता..धुंद सप्तकात राणी…
दिस तर जातो जसा..रात नको विरहात..
मिठीमध्ये पाहु दे ना..मंद कोवळी पहाट..
वाटे मग मी गं राजा..तु गं माझी पट्टराणी.
न कळे माझे आयुश्य मजला
न कळे माझे आयुश्य मजला
न कळे माझे आयुश्य मजला
सांग कोणता ठाव देवु तुजला
तुला पाहशी या डोहात
करे मी कौतुक तुझ्या रुपाच
नसे कोणताच चेहरा मला
ना लोभस ना मोहक
कुरुपही ना म्हणशी मला
लुटण्याचे रंग मनमुराद
जसा उषेचा किरण
अन रातीचा काळोख
ल्यालो मी जरि इंद्रधनुचे रंग
मी एक तो बेरंग
कोणी हसता मी हसत राही
कोणी रडता मी रडुन जाई
नाहीत माझ्या भावना थोर
नसेन मी भोगले दुख अपार
सुखाचे ही पाहिले ना दार
कोणते हास्य देवु तुला
मी तर एक उदासीन
माझे अस्तित्व नसे मला
विरघळुनी इतरांच्यात
शोधितो ध्यास नवा
देवु कोणता जन्म तुला
मरणाच्याही चक्रात नसे स्थान मला
लहरीतुन लहरतो
तरंगातुन तरंगतो
लाटातुन उसळतो
खळखळाटातुन खदखदतो
म्रुगजळातुन फ़सवितॊ
संथ होवुनी निस्तबध होतो
निसर्गाच्या किमयेने मी चालतो
तरी साथ मी देवु कशी तुला
न कळे माझे आयुश्य मजला
सांग कोणता ठाव देवु तुजला ….
एकदा आम्ही ठरवलं
एकदा आम्ही ठरवलं
एकदा आम्ही ठरवलं
एकदा आम्ही ठरवलं
तिनं मी आणि मी ती व्हायचं
तिने माझ्यासारखं आणि
मी तिच्यासारखं वागायचं
मी रुसायचं गाल फ़ुगवुन
आणि तिने समजवायचं
ती गुदगुल्या करणार
मी खुदकन हसायचं
हसता हसता पाणि येइल डोळ्यात
तिने ओठांनी टिपायचं
मी मात्र तेव्हा लाजुन
तिलाच घट्ट बिलगायचं
मी हात फ़िरवायचा
तिच्या लांबसडक केसांतुन
गाणं सुद्धा गुणगुणायचं
तिने शांत पडुन रहायचं
कुशीत शिरेल तीच अचानक
मग तिनेच वादळ व्हायचं
मी मात्र तेव्हा
तिला अर्पण व्हायचं
बेभान होवुन मीही देहात
तिचं वादळ भिनवायचं
वादळ शमल्यावर दमलेल्या तिला
मी अलगद थोपटुन झोपवायचं
एकदा आम्ही ठरवलं
तिनं मी आणि मी ती व्हायचं
तिने माझ्यासारखं आणि
मी तिच्यासारखं वागायचं
तू माझ्याशी लग्न करशील….?
तू माझ्याशी लग्न करशील….?
तू माझ्याशी लग्न करशील….?
एक अनोळखी मुलगा येईल,तुझ मन नाही,तुझ रूप पाहील.
तुझ्या सुंदरतेवर भालुन नक्कीच,
तो लग्नाला होकार देईल.
मान्या आहे. तुझ्या चांगल्यासाठीच,
तुझे आई-वडील हा निर्णय घेतील.
पण एका अनोळखी मुलाशि लग्न करण्या पैक्शा,
तू माझ्याशी लग्न करशील….
मग,तुझ्या भावनांशी खेळले जाणार,
कुणी बोलायला ,तर कुणी चालायला सांगणार,
हे सर्व झाल्यानतर, हुंडयाच्या नावाखाली,
तो तुझ्या आई-वडिलांकडे भीक मागणार..
तुझ्या चांगल्यासाठीच, तुझे आई वडील,
त्याला ही भीक द्यायला तयार होतील,
पण एका भीकार्या शी लग्न करण्या पैक्शा,
तू माझ्याशी लग्न करशील…
यदा कदाचित,
तो मुलगा चांगला निघाला तरी..
फक्त जीवनाशी तडजोड म्हणून,
तो लग्नाला होकार देईल..
तुझे पालक ही त्याचे रूप आणि
मुखया म्हणजे किती हजारांची नोकरी आहे,
हे पाहून लग्नस मान्यता देतील.
पण जीवनाशी तडजोड करणार्या श्रीमनताशी,
काय तू जीवांभरच नात जोडशिल..अग
एका हृदयाने भिकारी मुळशी लग्न करण्या पैक्शा,
तू माझ्याशी लग्न करशील….
तो तुला बायको म्हणून घरात ठेवेल..
तू माझ्या हृदयात राहशील..
तो तुझ्या भावनाना समजावून घेण्याचा प्रयत्न करेल..
मी त्याच भावनांशी माझे नाते जोडेल..
हृदयतून निघालेल्या माझ्या या शब्दांवर,
मला माहीत आहे तू नक्कीच हसशील..
तरी पण……….
एका अनोळखी मुलाशि लग्न करण्या पैक्शा,
तू माझ्याशी लग्न करशील….
सहवास…सारा सुखाचा हव्यास
सहवास…सारा सुखाचा हव्यास
सहवास अडकवतो
एकान्त छळतो,
सॆरभॆर आयुष्य
कशासाठि कळेना………
विश्वासातून नाईलाज, कि
नाईलाजाने विश्वास?
आवासलेले प्रश्न..
उत्तर मात्र मिळेना…
गूंतलेल्या भावना, का
भावनांचाच गुंता
सा-या विवस्त्र चिंता
सरणंहि जळेना……
खरतरं……….
सहवासातून आयुष्य
आणि आयुष्यासाठि सहवास…
सारा सुखाचा हव्यास
सुटता कुणा सुटेना………
आदर्श प्रेम…
आदर्श प्रेम…
जवळ आलेल्या प्रेम दिवसा निमित्ताने , पं. हरिवंशराय बच्चन यांच्या
आदर्श प्रेम या कवितेचा भावानुवाद इथे देतोय..
आदर्श प्रेम…
प्रेम कुणावरही करावे..
त्याला सांगावे का ?
स्वतःला वाहून द्यावे..
त्याला वाहून न्यावे का..?
गुणांचे चाहते बनावे परंतु
गाऊन ते ऐकवावे का ?
मनाचे खेळ सारे
त्याला भ्रमात घ्यावे का ?
सुगंध फ़ुलांचा घ्यावा ..
तोडून त्यास रुसवावे का ?
शुभेच्छांची फ़ुलं द्यावी..
अधिकार आपले ठसवावे का ?
क्षणात त्यागाच्या वाढते प्रेम..
त्यात स्वार्थ वसावा का ?
वाहून हृदय…हृदय मिळावे..
भाव व्यर्थ असावा का ?
याला प्रेम म्हणायच असतं…
याला प्रेम म्हणायच असतं…
उगाचच्या रुसव्यांना,
तु मला मनवण्याला,
प्रेम म्हणायचं असतं
एकमेका आठवण्याला,
आणि आठवणी जपण्याला,
प्रेम म्हणायचं असतं.
थोडसं झुरण्याला,
स्वतःच न उरण्याला,
प्रेम म्हणायचं असतं
भविष्याची स्वप्न रंगवत,
आज आनंदात जगण्याला,
प्रेम म्हणायचं असतं
कितीही रागावलं तरी,
एकमेका सावरण्याला,
प्रेम म्हणायचं असतं
शब्दातुन बरसण्याला,
स्पर्शाने धुंद होण्याला,
प्रेम म्हणायचं असतं
तुझं माझं अस न राहता,
’आपलं’ म्हणून जगण्याला,
प्रेम म्हणायचं असतं
प्रेमाला प्रेम म्हणत
फ़क्त प्रेमच करण्याला
प्रेम म्हणायचं असतं
एक अबोल प्रेम फुललेच नाही !!
एक अबोल प्रेम फुललेच नाही !!
दोघांच्याही मनात होतं,
दोघांनाही ते ठाऊक होतं
कुनी कधी काही बोललेच नाही…..
एक अबोल प्रेम फुललेच नाही !!
जाण्या-येण्याच्या वेळाही एक,
ठरुनच गेल्या होत्या बहुतेक
वाटा दोहोंच्या जुळल्याच नाही
एक अबोल प्रेम फुललेच नाही !!
नजर भिरभिरते,एकमेंका शोधते;
दृष्टा-दृष्ट झाल्यास मनी सुखावते
नजरेपलिकडे काही घडलेच नाही
एक अबोल प्रेम फुललेच नाही !!
नसेना का घडले मिलन परि…
आजन्म फुलतिल प्रेमांकुर ऊरी
नियतीचे कोडे कळ्लेच नाही
एक अबोल प्रेम फुललेच नाही !!
राहिले जरी हे प्रेम अव्यक्त
मनी न उरली बोच हि फक्त
जगणे…..वाटणार ओझे नाही
ज़रि……. हे अबोल प्रेम फुललेच नाही !!
माझं प्रेम आहे……….
माझं प्रेम आहे……….
अंगणातल्या झाडावर
झाडांच्या फूलांवर
फूलांच्या गंधावर
माझं प्रेम आहे
काळ्याकुट्ट ढगांवर
पावसाच्या पाण्यावर
पाण्याच्या थेंबावर
माझं प्रेम आहे
मळक्या पायवाटेवर
समुद्राच्या लाटेवर
शेतातल्या मोटेवर
माझं प्रेम आहे
मणसातल्या देवावर
देवातल्या माणसावर
साऱ्या देवमाणसांवर
माझं प्रेम आहे
जगातल्या साऱ्यांवर
साऱ्यांच्या जगावर
माझं प्रेम आहे
कारण…..
माझं माझ्या आयुश्यावर प्रेम आहे.
तुझे प्रेम
तुझे प्रेम
उत्तुंग शिखरावर उभे राहणे जसे
तुझे प्रेम म्हणजे असे
खोल खोल दरीत स्वत: ला झोकून देणे जसे
तुझे प्रेम म्हणजे असे
पहाटे पहाटे फ़ुलावरच्या दवाला टिपणे जसे
तुझे प्रेम म्हणजे असे
नदीच्या अवखळ पाण्याबरोबर वाहत जाणे जसे
तुझे प्रेम म्हणजे असे
भर पावसात भिजणारे पारिजातक जसे
तुझे प्रेम म्हणजे असे
कुडकुडणार्या थंडीत शेकोटीतले कोळसे जसे
तुझे प्रेम म्हणजे असे
तुझे प्रेम म्हणजे असे वार्यासंगे उडणारे पतंग जसे
तुझे प्रेम म्हणजे असे
उन्हाळ्याच्या रोहीणीत तापणारा सुर्यप्रकाश जसे
प्रेम करा… प्रेम करा….
प्रेम करा… प्रेम करा….
सर्वांवरती प्रेम करा
कुणी तुमचा राग केला
त्याच्याशीही प्रेमाने बोला
प्रेमाने सर्व जिंकता येते
नम्रतेने सर्व आपलेसे होते
मनीचे द्वेष,राग,मत्सर काढून टाका
शत्रू आहेत ते सर्व आपले
जवळ त्याना बाळगू नका……
माझं आंधळ प्रेम…..
माझं आंधळ प्रेम…..
माझी ही एक मैत्रीण होती,
खुप शांत अन अल्लड स्वभावाची,
कधीतरी यायची लहर तेव्हाच ती,
लाजून गालातल्या गालात हसायची..
मधाच्या पोकळीतून बोल ऐकू यावे,
असं ती सुमधूर आवाजात बोलायची,
बोलता बोलता मग का कुणास ठाऊक,
ती अचानक गप्प होऊन जायची..
बागेतली फुले तीला आवडायच्याआधी,
ती त्या फुलांना आवडायची,
फुलेही तीची सवड बघून तिच्यासोबत,
आनंदाने लाडावून बागडायची…
तिच्यासोबत चालता चालता,
वाटही कमी पडत असे,
तिच्या सहप्रवासात नेहमीच,
वाट पावलांनाच संपताना दिसे…
अशी काहीशी ती मला खुप आवडायची,
रोज रोज मला दिवसाच्या स्वप्नातही दिसायची,
तिला विचारण्याची हिम्मत माझ्यात नव्हती,
पण तरीही माझ्या मनास तिचीच आस असायची..
एकदा असचं तळ्याकाठी बसून,
तिचं प्रतिबिंब तळ्यात पाहत होतो,
विस्कटू नये म्हणून तरंगाना,
शांत रहा म्हणून सांगत होतो…
तेवढ्यात तिने मला विचारलं,
आज काय झालं आहे तूला?
मी उत्तरलो माहित नाही पण
मला काहितरी सांगायचे आहे तूला..
तुझी दृष्टी होऊन मला,
तुझं व्हायचं आहे,
तेवढ्यात ती उत्तरली,
मला दृष्टी नसेल तरी चालेल,
पण तुला एकदा माझ्या मिठीत,
माझ्या ह्या आंधळ्या डोळ्यानी पहायचं आहे..
- अनामिक
तू अशी ये !!
प्रेम प्रेम अन् प्रेमच…….
प्रेम प्रेम अन् प्रेमच…….
प्रेम प्रेम अन् प्रेमच…….
गाईचे वासरावरती असते ते प्रेम………
चिमणीचे पिल्लांवरती असते ते प्रेम………
आईचे मुलांवर असते ते प्रेम………
नवरा- बायकोचे एकमेकांवर असते ते प्रेम………
अन् प्रियकराचे प्रेयसीवर व प्रेयसीचे प्रियकरावर असते ते सुद्धा प्रेमच……..
प्रेमाचे प्रकार तसे अनेकच,
पण त्याच्या मागील भावना मात्र एकच…..
आजच्या जीवनात खरे प्रेम तसे क्वचितच मिळते…
खरे प्रेम असावे तरी कसे!!!!!
तर….
खरे प्रेम असावे…..
कमळासारखे, जे पाण्याची साथ कधीच सोडत नाही,
त्याच्याशिवाय ते कधीच उगवत नाही….
खरे प्रेम असावे…..
गुलाबासारखे, जे कोमल आणि सुगंधी जरी असले,
तरी काटयाची साथ कधीच सोडत नाही….
खरे प्रेम असावे…..
आकाशासारखे विशाल व विस्तीर्ण..
कुठेही गेले तरी न संपणारे,
सदैव आपल्या बरोबर असणारे…..
खरे प्रेम असावे…..
पैशाने विकत न घेता येण्यासारखे,
वेळ आलीच तर पैशालाही झुकवण्यासारखे……
कारण…..
प्रेम हा काही खेळ नाही,
टाइम-पास करण्याचा तो वेळ नाही……..
अनोखे नाते….
अनोखे नाते….
अनेक स्वप्नं..
थोडी संभ्रमित..काहीशी सतरंगी..
अनेक घटना..पाहिलेल्या..अनुभवलेल्या…
आठवणा-या..न आठवणा-या…
माझा जन्मच जन्मदाती कडून नाकारलेला..
मला जन्मत: नाकारलेले…..
आज माझ्या असण्याचा तिसरा टप्पा..
हो तिसरा..
एक नाळ सूटताना ..
दुसरा तिने नाळेचे संबंधही तोडताना..अनाथालयाने स्विकारताना..
आणि आजचा तिसरा..
परत नविन नावानिशी..
साताजन्मांचे ॠणानुबंध जोडताना..
नातलगांच्या झोंब-या,स्विकारलेपणाच्या नजरा..
माझ्या यशोदेचं आणि माझं नातच वेगळं आहे..
सखीच नातं……
तिच्या माझ्या नात्याचे हे एक अल्लड नाव..
त्याचा माझा नातेबंध..तिलाच पहिल्यांदा सांगितला..
त्याचे मला स्विकारणे समाजकार्य नाही ना??
मनातला डोंब..अनेक काहूरं..
अनेक गोष्टी share केल्यात आम्ही!!
आज कन्यादानाच्यावेळी
तिचे कृतार्थतेचे अश्रू तिच्या हस-या नजरेत ..!!!
मधुरात्र
मधुरात्र
आजही आहे माझ्या मधुरात्र ती लक्षात ग,
चांदणे अवघ्या तनुवर चंद्र अन् वक्षात ग।
उत्तररात्रीतही उतरेना उन्मत्त ते आवेग ग,
उत्तर ना यास उतारा लगाम ना वेग ग।
स्मित ते विसरु कसे स्मरतो हरेक नखरा ग,
लज्जा खोटी रागही लटका, हां भाव तुझा न खरा ग।
=============================
आज त्यात भर घातलेल्या काही ओळी…..
________________________________________
करू नकोस उगाच सये रुसण्याचे रूक्ष बहाणे,
मार्दवाची आर्जवे करून वेडावती शहाणे।
खेळ केला तारकांनी चंद्र वेडावला बिचारा,
पूर ओसरून गेला कोरडा वेडा किनारा।
घे मला जवळि आता दूर लोटू नको गडे,
कोसळावे काय आता संयमाचे उंच कड़े।
निशेस्तव रातकिडा रातदिन झुरेल ग.
चायनिस पावसाळा……
चायनिस पावसाळा……
दोन चायनिस आपला पाऊस कसा पडतो ते सांगत आहे.
त्याचे कविता वाचताना नियम पुढील प्रमाणे आहे……..
1.पहिल्यांदा आपले नाक दाबावे.
2.सुरात आणि चालीत ही कविता वाचावी.आणि कवितेची मजा घ्यावी…..!
चायनिस पावसाळा……
सुन सान सुन सान सुन सान,
झिम झाम झिम झाम झिम झाम,
छुन छान छुन छान छुन छान,
रम राम… छुन छान.. सुन सान…
झिम झाम….छुन छान.. सुन सान……..
सर सर सर सर.. झिम झाम,
टाप टुप टाप टुप…छुन छान,
फ़र फ़र फ़र फ़र….रम राम,
रम राम… छुन छान.. सुन सान …
झिम झाम….छुन छान.. सुन सान……..
कां सु कां सु… छुन छान,
किं फ़ु किं फ़ु…. झिम झाम,
सुर सुर सुर सुर….सुन सान,
रम राम… छुन छान.. सुन सान …
झिम झाम….छुन छान.. सुन सान………
चांदणं माळून स्वप्नांना लेऊन
चांदणं माळून स्वप्नांना लेऊन
चांदणं माळून स्वप्नांना लेऊन
शब्द फुलांचा सुगंध घेऊन तू येतेस
आनंदाची पखरण जेव्हा तू करीत जातेस
काय सांगू तेव्हा, तू कित्ती गोड दिसतेस..
अंबराची शाल निळी अंगावर ओढून
निळाईच्या रंगाने तू अशी बरसतेस
श्रावणाच्या उन्हात, इंद्रधनुष्य फुलवतेस
काय सांगू तेव्हा, तू कित्ती गूढ दिसतेस
निराश मनाला, पुन्हा उभारी,
हळुवार साद, शब्दात तुझ्या, अलवार तू घालतेस
बेभान भरारी, माझ्या स्वप्नांना, पंख तुझे तू देतेस
काय सांगू तेव्हा, तू निळाईच असतेस !!!
भास
मी तुझाच विचार करते,
धुंद तुझ्या मिठीत
मी स्वत:लाच हरवते.
बोलणे तुझे ते मधाळ
मी माझा राग ही विसरते,
बाहुपाशात मग तुझ्याच
अश्रुनां मोकळी वाट मिळते.
सांत्वन करता करता तू
मला स्वंत:मध्ये गुंतवतोस,
नकळत मग माझ्या
देहाशी खेळत बसतोस.
जादू तुझ्या स्पर्शातील
अशी माझ्यावर चालवतोस,
करुन मनाला बेधुंद
अवधे विश्वच माझे व्यापतोस.
नसतो तुझ्याशिवाय मला
दुसरा कसलाच ध्यास,
सांग ना रे तुच, का होतात?
स्वप्नांत मला हे असले भास.
ती समोर असली की..
ती समोर असली की
शब्द पाठमोरे होतात
सांगायचे खुप असले तरी
शब्दच दिसेनासे होतात
पण आज मी ठरवले होते
तिला सर्व काही सांगायचेच
वेडया ह्या माझ्या मनाला
तिच्यासमोर मांडायचेचं
हसु नको पण मी
आरशासमोर राहुन तयारी ही केली होती
सुरुवात नि शेवट ची
पुन्हा पुन्हा उजळणी केली होती
सगळं काही आठवत असुन ही
मी गप्पच होतो
तिच्या हालवण्याने
भानावर आलो होतो
ती माझ्याकडे बघत राहिली
न मी तिच्यात हरवलो
खोटं नाही बोलणार मी
पण पुन्हा सर्व विसरलो
ती च मग बोलली
निरव शांतता मोडत
तुझ्या मनात काय आहे
मला नाही का ते कळत..
तुझ्यात मनातलं मी
कधीच वाचलं होतं
माझं मन ही नकळत
तुझं झालं होतं
आता मात्र मी
घेतला तिचा हाती हात
आयुष्याभरासाठी द्यायची
ठरवली एकमेकांना साथ
आता मात्र मला
सर्व काही आठवले
ती समोर असली तरी
आपसुकच सुचत गेले
Cheesyकुणीतरी असावे Cheesy
कुणीतरी असावे,
गालातल्या गालात हसणारे !
भरलेच डोळे कधी तर
ओल्या आसवांना पुसणारं !!!
कुणीतरी असावे,
पैलतीरी साद घालणारं !
शब्दांना कानात साठवून,
गोड प्रतिसाद देणारं !!!
कुणीतरी असावे,
चांदण्यांच्या बरोबर न्हाणारं !
अंधारलेल्या वाटेत,
आपल्या सोबती येणारं !!!
कुणीतरी असावे,
फुलासम फुलणारं
फुलता फुलता,
सुगंध दरवळनारं !!!
कुणीतरी असावे,
आपल्या मनात रमणारं !
पलीकडील किनार्यावरून,
आपली वाट पाहणारं !!!