Wednesday, November 11, 2009

आठवत तुला.....


जेव्हा तु उदास असायचीस
एखाद्या दुख:त खोलवर बुडायचीस
तेव्हा मी तुझ्या ओझरत्या
नजरेकडे पहायचो
ओठावर हसु ठेवत
मी वेड्यासारखा बडबडायचो
तेव्हा वाटायचं मला
कि मला आनंदात पाहुन
तु तुझं दु:ख विसरशील
माझ्य़ाकडे पाहुन मोहक हसशील............
पण...
तेव्हा तु म्हणायचीस
"तुला काहीच कसं रे वाटत नाही?
एखाद्या वेदनेचे भाव तुझ्या चेह-यावर कसे कधीच दिसत नाही??"
पण आता
जेव्हा तु नाहीस
मग या डोळयात आसु ठेऊन
मी सारखा तुझा विचार करतोय
वेदनेच्या प्रत्येक पावसात एकटाच भिजतोय
अजुनही मन माझ तोच प्रश्न विचारी
कि "तु मझि होशिल?"
माझी ही अवस्था पाहुन
उद्या कदाचीत तु परत येशील
तोवर माझे हे आसु पण सुकतील
तुला पाहुन माझे हे
हसु विसरलेले ओठ पुन्हा हसतील
माझ्या त्या हास्याकडे पाहुन तु पुन्हा
तेच म्हणशील
"तुला काहीच कसं रे वाटत नाही
एखाद्या वेदनेचे भाव तुझ्या चेह-यावर कसे कधीच दिसत नाही..

कुणीतरी असावे

कुणीतरी असावे
गालातल्या गालात हसणारं,
भरलेच जर डोळे कधी तर ओल्या असवांना पुसणारं,

कुणीतरी असावे
पैलतीरी साद घालणारं,
शब्दांना कानात साठवुन गोड प्रतिसाद देणारं,

कुणीतरी असावे,
चांदण्यांच्या बरोबर नेणारं,
अंधारलेल्या वाटेत आपल्याबरोबर येणारं,

कुणीतरी असावे,
फ़ुलांसारख फ़ुलणारं,
फ़ुलता फ़ुलता सुगंध दरवळणारं,

कुणीतरी असावे
आपल्या मनात रमणारं,
पलिकडील किना-यावरून आपली वाट पाहणार

तू सोबत असताना..........

तू सोबत असताना..........
तू सोबत असताना, ऋतुंनीही कूस बदलावी
वसंतातल्या भास्कारासही मेघांनी शाल पांघरावी.....

तू सोबत असताना, श्रावणातला पाऊसही बरसावा
आपल्याला भिजवताना तो स्वत:च भिजून जावा....

तू सोबत असताना, सप्तरंगांची छटा दिसावी
इन्द्रधनुष्यासहि जणू आपुली इर्षा व्हावी ....

तू सोबत असताना, सप्तसुरांची उधळण व्हावी
चाफ्या प्रमाणे सुरकुसूमे ती, तुझ्या केसांत मी गुंफावी.....

तू सोबत असताना, मी तुझ्यात हरपून जावे
नयनांच्या प्याल्याने तुझे सौंदर्य पितच रहावे........

गुलमोहर फुलताना तुझ्यासोबतच पहावं
गुलमोहरासारख फूलन तुझ्यासोबतच जगाव .......

आयुष्य प्रवास

आयुष्य प्रवास
उसळणार्या सागरात विहार करताना साथ असावी त्याची
एकट्याने प्रवास करताना पाठीवर थाप असावी त्याची

त्या उसळणार्या लाटांची मजा घेताना सोबत असावी त्याची
लाटांच्या तुषारांनी भिजलेल्या त्याच्या मनाला ओढ असावी फक्त माझी

माझ्या येण्याची किनार्यावर बसून त्याने वाट पहावी
एका - एका क्षणामध्ये त्याला मला भेटण्याची आतुरता असावी

मला भेटण्यासाठी मन त्याचे व्याकूळ व्हावे
आणि शेवटी मला पाहिल्यावर त्याच्या व्याकुल्तेचे मग हास्य फुलावे.

हाथ माझा हातात घेऊन त्याने मग किनार्यावर चालत राहावे
मी अडखळे ले जरी कुठे अचानक .........
त्याने मग मला सांभाळावे .........

त्याच्या आधाराचा हाथ नेहमी माझ्या सोबत असावा
मला घेऊनच मग त्याने संपूर्ण आयुष्याचा प्रवास करावा.

माझे प़ेम

आयुष्यात पहिल्यादा कोणीतरी मनापासुन आवडल होत
खरच तिच्यावर मी मनापासुन प़ेम केल होत

पहिले आम्हा दोघांमध्ये फक्त मैत्रीच नात होत
नंतर मात्र तिच वागण बोलण मला आवडत गेल होत

एके दिवशी सकाळी तिला माझी बनशील का अस विचारल होत
तिने मात्र उत्तर न देताच निघण पसंत केल होत

दोन दिवसांनी मात्र तिने उत्तर नाही अस दिल होत
मैत्रीच नात मात्र पुढे चालु ठेवीन अस सांगितल होत

हळु हळु मात्र तिच्या मैत्रीच गोड विष प्याव लागत होत
विसरता येत नाही म्हणुन मैत्रीवर समाधान मानाव लागत होत

नंतर मात्र आयुष्य संपवावस वाटत होत
पण तिला दोष लागेल म्हणुन तेही जगाव लागत होत

इतरांसाठी मात्र माझ प़ेम एकतफी॔ होत
पण मी मात्र तिच्यासाठी प़ेम साठवुन ठेवल होत..

मैत्रीचं हे नातं . ….

मैत्रीचं हे नातं . ….

*मैत्री म्हंटली की आठवतं ते बालपणं आणि मैत्रीतून मिळालेलं ते खरंखुरं शहाणपण*

*कोणी कितीही बोललं तरी कोणाचं काही ऐकायचं नाही कधीही पकडले गेलो तरी मित्रांची नावं सांगायची नाही*
*मैत्रीचं हे नातं सगळ्या नात्यात श्रेष्ठं हे नातं टिकवण्यासाठी नकोत खुप सारे कष्टं
**मैत्रीचा हा धागा रेशमापेक्षाही मऊ सूत मैत्रीच्या कुशीतच शमते मायेची ती सूप्त भूक
**मैत्रीच्या सहवासात श्रम सारे विसरता येतात पण खरे मित्रं मिळवण्यासाठी काहीदा कितीतरी पावसाळे जातात
**मैत्री म्हणजे रखरखत्या उन्हात मायेची सावली सुखाच्या दवात भिजून चिंब चिंब नाहली
**मैत्रीचे बंध कधीच नसतात तुटणारे जुन्या आठवणींना उजाळा देऊन गालातल्या गालात हसणारे
**मैत्री पाहत नाही कोण गरीब कोण श्रीमंत ती पाहते फ़क्त मित्राचं अंतरंग
**मैत्री म्हणजे समाधानाने भरलेली ओंजळ वाळवंटात जसं कधी सापडतं मृगजळ
****मैत्रीच्या सहवासात अवघं आयुष्य सफ़ल होतं देवाच्या चरणी पडून जसं फ़ुलांचही निर्माल्य होतं*

Tuesday, October 27, 2009

इथली सकाळ सुंदर आहे

इथली सकाळ सुंदर आहे,
तापलेल्या मनातही,
सकाळचं ऊन ताजं आहे.
पानांचे रंग वेगवेगळे तजेलदार,
इथलं रानटी गवतही लच्छेदार,
पावसांत रंगीत छत्र्या कोट, वहाणारे पाट,
गुलाबी थंडीतल्या स्वेटरचा ठेवणीतला थाट.
उन्हाळा तप्त असला तरी,
संध्याकाळ सुखद आहे,
तिच्यासोबत वार्‍याची मंद झुळुक आहे.
इथली सकाळ सुंदर आहे.
इथली हवाच सुंदर आहे.
कुणाच्या घरी कुकरची शिट्टी,
मनांत वास दरवळत आहे.
कुणी म्हातारा फुलं वेचतोय,
केवळ टाईमपास की श्रद्धा?
की त्याला निसर्गाची आस आहे?
रस्त्यावर सगळे नियम धुडकावुन
मस्त बेफाम जाणारे ड्रायव्हर आहेत,
गाडीच्या मागे त्यांच्या
‘श्रद्धा-सबुरी’ची जाहीरात आहे.
उगाचच हॉर्न वाजवणारे,
बोनस म्हणुन शिवी हासडणारे,
त्रासलेल्या मराठी मनाचे प्रतिक आहेत.
सिग्नल तोडुन पुढे गेल्यावर
वळुन एखादीला पहाणारे रसिक आहेत.
आकर्षक ‘वस्तुं’ना आपला हक्क समजुन
डायरेक्ट धडकणारी क्षुद्र जमात आहे.
स्वच्छ रस्त्यावर विधीफुलं पसरवणारी
पाळलेली प्राणिजात आहे.
भर गर्दीच्या चौकामध्ये गुलाल वाहीलेला
अंधश्रद्धेचा वाढला भात आहे.
दर शनिवारी फेकलेले मिरची-लिंबु,
भुतं झाली स्वस्त, माणुस किती महाग आहे!
कुणाला तरी रस्ता ओलांडायला
मदत करणारा मदतीचा हात आहे.
आजोंबांचा हात धरुन नेणारी
पुढच्या पिढीची नात आहे . . .
मनापासुन सांगतो गड्यांनो,
इथली सकाळ सुंदर आहे.

कोणी गेलं म्हणुन…..

कोणी गेलं म्हणुन…..

कोणी गेलं म्हणुन आपण
आयुष्य थाम्बवुन ठेवायच नसतं

जगायचा असतो प्रत्येक क्षण
उगाच श्वासांना लाम्बवुन ठेवायच नसतं

आठवनिंच्या वाटावरुण
आपल्या स्वप्नापर्यंत पोह्चायच असतं

आभालांपर्यंत पोहचता येत नसतं कधी
त्याला खाली खेचायच असतं

कसं ही असल आयुष्य आपलं
आयुष्य थाम्बवुन ठेवायच नसतं

दिवस तुझा नसेल ही, रात्र तुझी असेल
त्या रात्रीला नवं स्वप्न मागायच असतं

तुझ्याच वेड्या श्वासांकडे
थोडं जगण मागायच असतं

कोणी गेलं म्हणुन…..

जेव्हा तु उदास असायचीस

जेव्हा तु उदास असायचीस
एखाद्या दुख:त खोलवर बुडायचीस
तेव्हा मी तुझ्या ओझरत्या
नजरेकडे पहायचो
ओठावर हसु ठेवत
मी वेड्यासारखा बडबडायचो
तेव्हा वाटायचं मला
कि मला आनंदात पाहुन
तु तुझं दु:ख विसरशील
माझ्य़ाकडे पाहुन मोहक हसशील............

पण...

तेव्हा तु म्हणायचीस
"तुला काहीच कसं रे वाटत नाही?
एखाद्या वेदनेचे भाव तुझ्या चेह-यावर कसे कधीच दिसत नाही??"

पण आता

जेव्हा तु नाहीस
मग या डोळयात आसु ठेऊन
मी सारखा तुझा विचार करतोय
वेदनेच्या प्रत्येक पावसात एकटाच भिजतोय
अजुनही मन माझ तोच प्रश्न विचारी
कि "तु मझि होशिल?"
माझी ही अवस्था पाहुन
उद्या कदाचीत तु परत येशील
तोवर माझे हे आसु पण सुकतील
तुला पाहुन माझे हे
हसु विसरलेले ओठ पुन्हा हसतील
माझ्या त्या हास्याकडे पाहुन तु पुन्हा

तेच म्हणशील

"तुला काहीच कसं रे वाटत नाही
एखाद्या वेदनेचे भाव तुझ्या चेह-यावर कसे कधीच दिसत नाही..

माझ्यासाठी हे करशील ना?

माझ्यासाठी हे करशील ना?

भिजू नयेस म्हणून मी तुझ्यासाठी छत्री आणेन,

पण भिजण्याची गळ तू घालशील ना?

तुझ्याबरोबर मीही घाम गाळेन

पण एखादा थेंब टिपशील ना?

असाच खेचत राहिलास तर मी गुंतत जाईन

पण झालेला गुंता सोडवशील ना?

खांद्यावर डोके ठेवून अश्रू गाळेन

तेव्हा ओठांनी टिपून घेशील ना?

Saturday, October 10, 2009

मैत्री केली आहस म्हणुन तुला सांगावस वाटतय

गरज म्हणून ‘नातं ‘ कधी जोडू नकोस सोय म्हणून सहज असं तोडू नकोस.. रक्ताचं नाही म्हणून, कवडीमोल ठरवू नकोस भावनांचं मोल जाण..मोठेपणात हरवू नकोस.. आयुष्याच्या प्रत्येक वळणात नवं नातं जुळत असतं जन्मभर पुरेल इतकं भरून प्रेम मिळत असतं.. तुझी ओंजळ पुढे कर, कमीपणा मानू नकोस व्यवहारातलं देणं घेणं फक्तं मध्ये आणू नकोस.. मिळेल तितकं घेत रहा, जमेल तितकं देत रहा दिलं घेतलं सरेल तेव्हा.. पुन्हा मागून घेत रहा.. समाधानात तडजोड असते…फक्त जरा समजून घे ‘नातं ‘ म्हणजे ओझं नाही, मनापासून उमजून घे.. विश्वासाचे चार शब्दं..दुसरं काही देऊ नकोस जाणीवपूर्वक ‘नातं ‘ जप.. मध्येच माघार घेऊ नको

Friday, October 9, 2009

म्हणुनच म्हणतो एकदातरी बघ तिला सांगुन !

बघ तिला सांगुन
कधी कधी कोणासाठी असलेले आपले शब्द मनातच रहातात.

कधी ते ओठांवर येतात पण तिथेच अडतात.

कधी प्रयत्न करतो पण धाडस होत नाही

असेच काही ‘दुसरी’ कडेही होत असेल…

शेवटी तेच शब्द मुके होतात. आणि म्हणुनच…

म्हणुनच म्हणतो एकदातरी बघ तिला सांगुन !

किती दिवस पहाणार तिला तू खिडकीतुन

तो गुलाबही जाईल एक दिवस कोमेजुन

राहशील फक्त तू जगशील मरुन मरुन

म्हणूनच म्हणतो एकदातरी

बघ तिला सांगून !

किती दिवस बोलणार तू पडद्या आडुन

पोहोचवशील जरी भावना तिला दुसऱ्यांकडुन

“थॅंक्स!” म्हणेल तूला ती त्याचाच हात धरुन

म्हणूनच म्हणतो एकदातरी

बघ तिला सांगून !

किती दिवस घालवणार तू वायफळ बोलुन

बोलायला जाता एक वेगळाच विषय काढुन

एवढ्यात जाईल कोणतरी तेच तिला विचारुन

म्हणूनच म्हणतो एकदातरी

बघ तिला सांगून !

रोज रोज देशील एसएमएस तू पाठवुन

आतुरतेने हसत तॊ काढेल ती वाचुन

मेमरी फुल झाली की टाकेल डिलीट करुन

म्हणूनच म्हणतो एकदातरी

बघ तिला सांगून !

तुझा एक एक गुलाब ठेवील ती साठवुन

एक दिवस येईल गुलकंदाची बरणी घेवुन

लग्न ठरतय म्हणत जाईल ती निघुन

म्हणूनच म्हणतो एकदातरी

बघ तिला सांगून

कुणास ठाऊक?

ओठांवर आलेले शब्द तसेच सांडून जातात....
मी बोलतच नाही
डोळ्यांत दाटलेले भाव तसेच विरून जातात....
तिला कळतच नाही

तिच्याकडे पाहिलं की पाहतच राहतो...
स्तब्ध होऊन
तिच्याकड नाही पाहिलं की तीच निघून जाते...
क्षुब्ध होऊन

चंद्र तारे तोडून तिला आणून द्यायचं मनात येतं
पण हे शक्य नाही हेही लगेच ध्यानात येत

मग मी माझी इच्छा फुलावरच भागवतो
बुकेही नाहीच परवडत हाही हिशेब आठवतो

पण फुल तिला द्यायची हिम्मतच होत नाही
बोलणच काय, तेव्हा तिच्या बाजुलाही फिरकत नाही

मग एखाद्या जाड पुस्तकात फुल तसच सुकत जातं
सगळी तयारी सगळी हिम्मत नेहमी असंच फुकट जातं

काही केल्या तिच्या मनाचा थांगपत्ता लागत नाही
माझं मन तिच्याशिवाय काहिसुद्धा मागत नाही

ती नाही म्हणेल याची भीती वाटते
ती नाही म्हणेल याची भीती वाटते
पण तरीही आज ठरवलंय तिला सांगायचं
तिच्यसाठी असलेलं आयुष्य तिच्याच स्वाधीन करायचं

कुणास ठाऊक?
तिच्याही एखाद्या पुस्तकात
माझ्यासाठीची सुकलेली फुलं असतील!

दु:खाच्या घरी एकदा जमली होती पार्टी

मुग्धा खोंड
दु:खाच्या घरी एकदा
जमली होती पार्टी
दारु बीरु पीऊन अगदी
झींगली होती कार्टी…

दु:ख म्हणाले ” दोस्तानों!
बिलकुल लाजू नका
इतके दिवस छ्ळल म्हणून
राग मानू नका!

मनात खूप साठल आहे
काहीच सुचत नाही
माझी ‘स्टोरी’ सांगीतल्या शिवाय
आता राहवत नाही…

मी आणि सुख दोघे
जुळे भाऊ होतो
पाच वर्षांचे होतो तेव्हा
जत्रेत गेलो होतो…

गर्दी अशी जमली
नी गोंधळ असा उठला…
माणसांच्या त्या गर्दी मध्ये
सुखाचा हात सुटला!

तेव्हा पासून फ़िरतोय शोधत
दुनियेच्या जत्रेत
दिसतोय का ‘सुख’ माझा
कुणाच्या ही नजरेत…”

सुखा बरोबरचे लहानपणीचे
क्षण त्याला स्मरले
आणि सुखाच्या आठवणीने
दु:ख ढसाढसा रडले!

नशा सगळ्यांची उतरली
दु:खाकडे पाहून!
दु:खालाही सुख मिळावे
वाटले राहून राहून…

जीवनाच्या रथाचे
आहेत सुख दु:ख सारथी
सुख मिळाले तर दु:खाच्या घरी
मीच देईन पार्टी

पुन्याच्या पोरी

पुन्याच्या पोरी रे पुन्याच्या पोरी
बुक्क्यान्चा मार पन बोलायची चोरी

दिसायला असेल पडलेला प्रकाश जरी
मगावं स्ट्राबेरी तर मिळते मारी

कुनी असेल स्मार्ट तर कुनी असेल गोरी
जवल जाउन बघा यांची पाटिच कोरी

झाल्या किती मोठ्य़ा तरी एकतील लोरी
पेन्टहाउस ला जशी एक अट्याच मोरी

थोड्या आहेत बाभाळी अन थोड्याश्या बोरी
कुठलीही पोरगी तशी आहे फ़ाशीचिच दोरी

पुन्याचा पोरिंचा असतो हजारदा रीटेक
ब्याटींग करता करता उडालेली असते विकेट

TVS ची SCOOTY आनी BAJAJ ची SUNNY
श्याम्पू लावला तरी सुटत नाही फ़नी

बाहेर जाताना यान्चे तोंड असते झाकलेले
असावेत यान्ना स्वताचे वीकपॊईन्ट समजलेले

पोरिंना वाटते आम्हि पावसाच्या गारा
अग उडालेला फ़्युज तुमचा तुम्हि तुट्लेल्या तारा

सान्गायला सरळ असतात या पोरि वागायला पाजी
खानार्र्याने जपुन खावी हि कार्ल्याची भाजी

म्हनुन पुन्याच्या पोरी रे पुन्याच्या पोरी
बुक्क्यान्चा मार पन बोलायची चोरी

एक ना एक दिवसतरी “माझी” करीन मी तुला

एक ना एक दिवसतरी “माझी” करीन मी तुला
तुझ्या नकळत मी तुझ्यावर प्रेम केलं
तुझ्या बरोबर आयुष्यभर राहण्याचं स्वप्न पाहीलं
तुझ्यामुळेच प्रेमाचा खरा अर्थ मला कळला
पण या प्रेमाची जाणीव कशी करुन देऊ तुला

जिथे जिथे पाहतोय तु आणि फ़क्त तुच दिसतेस
नजरेस नजर देता खट्याळ हसतेस
तुझं बरोबर असणं जणू स्वप्न वाटे मला
मला सगळीकडे तुच दिसतेस
पण मग मीच कसा गं दिसत नाही तुला

तु अजाण आहेस माझ्या या प्रेमाने
सांगितल नेहमी मुक्या ईशा-याने
पण तो ईशारा तुला कधीच कसां ना कळला
कधी मी सगळ शब्दात सांगु शकेन का तुला?

एकदा निश्चयच केला होता तुला विसरण्याचा
हजारदा केला प्रयत्न सगळं संपवण्याचा
पण प्रत्येक प्रयत्न माझा, माझ्याच प्रेमापुढे फ़ोल ठरला
जणु हे वेडं मन कधी विसरुच शकत नाही तुला

आता तर फ़क्त एकच स्वप्न आहे या मनाचं
तुज्यासोबत शेवटपर्यंत जगण्याचं
एक दिवस नक्कीच जिंकेल
हा वेडा जीव आज जो या खेळात हरला
एक ना एक दिवसतरी “माझी” करीन मी तुला

आयुष्य म्हणजे हेच असत……

मला वाटतं आयुष्य म्हणजे हेच असत
वित भर सुखासाठी हातभर दु:खांशी compromise करणं…….

मला वाटतं आयुष्य म्हणजे हेच असत
प्रवाहासारखं…येईल त्याला सोबत घेत जाणं…….

मला वाटतं आयुष्य म्हणजे हेच असत
स्व:तची दु:ख विसरून दुसर्‍याच्या आनंदात आनंद मानणं…….

मला वाटतं आयुष्य म्हणजे हेच असत
भूतकाळाच्या गोड आठवणीं सोबत वर्तमानात जगणं…….

मला वाटतं आयुष्य म्हणजे हेच असत
एकटं येऊन गर्दीत जगून पुन्हा एकटं निघून जाणं……..

मला वाटतं आयुष्य म्हणजे हेच असत
थोडसं रडणं आणि खूपखुप हसणं…….

माझे स्वप्नं माला हसतात

माझे स्वप्नं माला हसतात.
मी त्याला भेटते आणि सर्वस्वं विसरुन जाते,
जशी वैशाखात ही धरा बहरुन येते.

तो बोलायला सुरुवात करतो,
आणि मी फ़क्तं त्याच्याकडे बघते,

मग प्रत्येक श्वसात,उदांत,
डोळ्यात त्याला सठवते.

थोड्या वेळानी,तो ही एकदा,
प्रेमाने नजर फ़िरवतो.

माझा हाथ,प्रेमाने
त्याच्या हथात घेतो.

मी पण माझं मन माझ्या
हाथात ठेउन त्याला देते,

आणि त्या क्शणी मनाला,
असलेली त्याची हुर हुर जणवते.

बराच वेळ असाच निघुन जातो,
एकमेकांच्या डोळ्यन्नी अवघं विश्वं फ़िरुन येतो.

मग वर्याच्या हळुवार वेगात मी त्याच्या कुशित शिरते,
आणि परत एक्दा स्वत:ला मी त्याच्या अधीन करते.

त्याच्या श्वसाचा सुगन्धं,मी कधिच माझा केलेला असतो,
आणि एकमेकांच्या प्रेमात आम्हि स्वत:ला विसरुन जातो.

अचानक सगळं सुन्दर दिसयला लगतं,
वारा काहीतरी कानात गुणगुणतो,

मग वतवरण उगाच बदलतं,
आकाशात काळे ढ्ग जमुन येतात,
सोबत पवसांच्या सरी घेउन येतात.

वीज चमकते,मी त्यच्या कुशीत शिरते,
आवाज होतो ढ्गांचा,मी मिट्लेले डोळे खाडकन उघडते.

जेव्हा जेव्हा तुझी आठवण येते…………

जेव्हा जेव्हा तुझी आठवण येते
मन चांदण्यात न्हावुन निघते
आशेच्या पावासाळी सरीने
डोळ्यातले स्वप्न मग चिंब भिजते
माझ्या मनातल्या कोरया कॅनवास वर
तुझं चित्र मग आपोआपच उमटते

जेव्हा जेव्हा तुझी आठवण येते
जणु श्रावणातली पहीली सर बरसते
तुझ्या आठवणींच्या सरीने
कोमेजलेल्या या मनाच्या रोपाला
मग नवी पालवी फ़ुटते
रात्रीच्या गर्द काळोखी आभाळातली
शांत चांदणी जणु पुन्हा चमकते
माझी नजर मग
त्या चांदण्यातही तुलाच शोधिते

कधी कधी तर वाटते की जाऊदे
तु नाही तर तुझी आठवण तरी येते
कमीत कमी माझं उदास मन थोडंतरी हसते

भावना मनाच्या कोणा न कळल्या ………….

शब्द बांधील ती प्रेम गुपिते
मी मुद्दामच नव्हती खोलली
उगवत्या मनाच्या स्वप्नांची
जणु ईच्छाच होती मावळली

तुझ्या आठवणीत तेव्हा
प्रत्येक रात्र मी जागवली
तुझ्या बरोबरच्या प्रत्येक
क्षणाला न विसरण्याची शपथ मी दिली

अविस्मरणीय त्या क्षणात आता
असहनीयशी वेदनाच फ़क्त ऊरली
त्या वेदनेची लहर मनाच्या
अंतरी खोलवर पोहोचली

आनंदाच्या गावची वेस जणू
आता खुप मागे राहीली
वाटतय ती भाग्यलक्ष्मी जणु
माझ्यावर कायमचीच रागवली

सहन मी एकट्यानेच केलं
तुझी सोबत जरी नसली
मन बिचांर एकटच जळांल
तुझी आठवण जेव्हा जेव्हा पेटुन उठली

तुलाच शोधतोय!

अश्रूंनाही मोल असतं, हे जाणंवलं तू दूर गेल्यावर
मिटल्या पापण्यातही आसवंच होती स्वप्नांत तू दिसल्यावर.
तेव्हापासून शोधतोय तुला, तुलाच शोधतोय….
तुलाच शोधतोय,
काळ्याभोर मेघांनी झाकोळलेल्या चांदण्या शोधताना.
अमावस्येच्या रात्री त्या आभाळाकडे चंद्रकोरीची भिक मागतांना.
अनोळखी भासणारा माझांच चेहरा आरश्यांत निरखून बघताना.
जूनांच एस एम एस काढून परत परत वाचतांना.
तुझ्यांच स्वप्नांत रात्रं सारी जागतांना.
पहाटेच्या त्या फितूर स्वप्नांकडे झाल्यागेल्याची दाद मागतांना
आसवांचे मोती मूकपणे गिळतांना.
दिखव्याखांतर का असेना, सर्वांदेखत असहाय्यपणे हसताना.
माझ्या स्वप्नांची चिता जाळून, आठवणींची राख वेचताना.
मनावर चढलेले आठवणींचे सारे रंग माझ्यांच मनाविरुद्ध पुसतांना.
हातून निसटलेले सारे क्षण आठवणींच्या कप्प्यात साठवतांना.
तुझ्यासोबतचे सारे गोड क्षण कटू मनाने आठवतांना.
तुलांच शोधतोय नि शोधत राहिन मातीत या मिसळतांना……
मरणाकडून मरणाकडे प्रवास माझा करताना.
तुलांच शोधतोय तुकड्या तुकड्यांत जगतांना.
तुलांच शोधतोय खरंच कण-कण मरतांना… कण-कण मरतांना…….

खूप प्रयत्न करतेस तू पण तुला नाही जमत

खूप प्रयत्न करतेस तू पण तुला नाही जमत
चेहर्या वरील उधार हस्याने मनातील दुख नाही लपत
आशेच तू हसत हसत खूप खूप ब ड बडटेस
लक्ष नाही माझे पाहून हळूच आश्रू पुसतेस
खूप प्रयत्न करतेस तू पण तुला नाही जमत
हृदयाच्या खोल जखमा नाही भरत
आशेच तू मित्र मित्र म्हणत नेहमीच विषय बदलतेस
काही तरीच तुझे म्हणत वेडा मला ठरवतेस
खूप प्रयत्न करतेस तू पण तुला नाही जमत

तुझी वाट पह्न्यात मन दंग झाले आहे

वाटेवर आहे नज़र सदा
वाटते येशील आज उद्या
सतत तुझी आठवण
विचारत तुझ्या सतत मन
जे हाकेला तुझ्या ‘ओ’ देण्यास उतावले आहे
तुझी वाट पह्न्यात मन दंग झाले आहे

तू हसत हसत यावेस
प्रथम माझे नाव घ्यावेस
आलिन्गानस हात पसरावेस
मिठित तुझ्या येण्यास मन उतावले आहे
तुझी वाट पह्न्यात मन दंग झाले आहे

आलीस जवल की दूर करणार नाही
येना एकदा पुन्हा जाऊ देणार नाही
तुझ्यासाठी अनेक नवस बोलले आहे
तुझी वाट पह्न्यात मन दंग झाले आहे

आपण दोघे सुखात राहू
आनंदाच्या सागारत बेधुंद नाहु
दुख आपले विसरून जाऊ
सुखी संसाराचे आपल्या स्वप्न वीनले आहे
तुझी वाट पह्न्यात मन दंग झाले आहे

तुझी वाट पह्न्यात सूततो आहे धीर
लवकर येना ग़ झाला आहे उशीर
चिंतेने तुझ्या डोळे पानवाले आहे
तुझी वाट पह्न्यात मन दंग झाले आहे

तु परत येऊ नकोस

तु परत येऊ नकोस,
जुन्या आठवणी जागवायला,
आधीच खुप दिवस लागलेत,
मनावरील जखमा भरायला…..

दुःख अंतरी दाबुन,
एकांतामध्ये रडत असतो,
म्हणुनच का कोणास ठावुक,
सर्वांसोबत हसत असतो…..

तु आयुष्यात परत येऊ नकोस,
तुझे स्थान मिळवायला,
आधीच फार वेळ लागलाय,
त्या सर्व आठवणी विसरायला…..

पण…
काहीही असले तरी……..

तुला शोधायला तरी,
नजर माझी फिरत असते,
आकाशीचा चंद्र पाहील्यावर,
तुझीच आठवण दाटुन येते……

तुला विसरण्याचा,
आत्ता कुठे मी प्रयत्न करतोय,
पण ही कवीता लिहीता लिहीता,
पुन्हा तुलाच गं मी आठवतोय…

Tuesday, October 6, 2009

आठवण आली तुझी की,

आठवण आली तुझी की,
नकळत डोळ्यांत पाणी येतं..
मग आठवतात ते दिवस
जिथं आपली ओळख झाली..
आठवण आली तुझी की,
माझं मन कासाविस होतं
मग त्याच आठवणीना..
मनात घोळवावं लागतं..
आठवण आली तुझी की,
वाटतं एकदाच तुला पाहावं
अन माझ्या ह्रदयात सामावुन घ्यावं..
पण सलतं मनात ते दुःख..
जाणवतं आहे ते अशक्य…
कारण देवानेच नेलयं माझं ते सौख्य…
पण तरिही………
आठवण आली तुझी की,
देवालाच मागतो मी….
नाही जमलं जे या जन्मी
मिळू देत ते पुढच्या जन्मी….

नदी आणि सागर

नदी आणि सागर

एक नदी अशीच
स्वतंत्र एकटी वाहणारी,
कधी भेटते सागराला
नेहमी वाट पाहणारी.

वाहता वाहता जरी ती
वाटेतल्या तलावांना मिळाली,
पण सागराची ओढ तिची
तशीच कायम राहिली.

असेच एकदा सागराच्या
ओढीने तिला झपाटले,
खिन्न मनाचे दर्शन
तिने पूरातून करविले.

शांत करण्यासाठी तिला
पावसांचे थेंब जमले,
सोपी करुन तिची वाट
तिला सागराजवळ आणले.

पाहून समोर सागराला
आपले भान ती हरपली,
शिरुन त्याच्या मिठीत
स्वंत:चे अस्तित्वही विसरली.

सागरानेही तिला मग
आपल्यात सामावून घेतले,
त्याच्या मनातील सर्वच
जणू काही तिलाही कळले.

तो ही होता तिच्यासाठी
झालेला तेवढाच आतूर,
खुदकन ती मनात हसली
अधुराच नदीविनाही सागर.

ती समोर असली की..

ती समोर असली की..

ती समोर असली की
शब्द पाठमोरे होतात
सांगायचे खुप असले तरी
शब्दच दिसेनासे होतात

पण आज मी ठरवले होते
तिला सर्व काही सांगायचेच
वेडया ह्या माझ्या मनाला
तिच्यासमोर मांडायचेचं

हसु नको पण मी
आरशासमोर राहुन तयारी ही केली होती
सुरुवात नि शेवट ची
पुन्हा पुन्हा उजळणी केली होती

सगळं काही आठवत असुन ही
मी गप्पच होतो
तिच्या हालवण्याने
भानावर आलो होतो

ती माझ्याकडे बघत राहिली
न मी तिच्यात हरवलो
खोटं नाही बोलणार मी
पण पुन्हा सर्व विसरलो

ती च मग बोलली
निरव शांतता मोडत
तुझ्या मनात काय आहे
मला नाही का ते कळत..

तुझ्यात मनातलं मी
कधीच वाचलं होतं
माझं मन ही नकळत
तुझं झालं होतं

आता मात्र मी
घेतला तिचा हाती हात
आयुष्याभरासाठी द्यायची
ठरवली एकमेकांना साथ

आता मात्र मला
सर्व काही आठवले
ती समोर असली तरी
आपसुकच सुचत गेले

ही अखेरची तुझी आठवण

ही अखेरची तुझी आठवण[Marathi Kavita]


ही अखेरची तुझी आठवण
यापुढे माझ्या मनात
तुझे येणे जाणे असणार नाही...

यापुढे तुझ्या आठवणींचं चांदणं
माझ्या मनात बरसणार नाही.....

यापुढे कधीही तुझ्या आठवणींचा पाऊस
माझ्या मनाच्या अंगणात
रिमझिमणार् नाही....!

तुझा हळवा प्रेमळ आपलेपणा
जसा स्वीकारला होता
तसाच तुझा माझ्यावरचा रागही मंजूर...!

म्हणूनच, हे अखेरचे काही अश्रू,
फक्त तुझ्यासाठी...
पण यापुढे माझ्या आसवांच्या मैफिली
तुझ्यासाठी जमणार नाहीत...

आणि हे अखेरचे काही शब्द ,
फक्त तुझ्यासाठी...

पण यापुढे माझ्या कविता
तुझ्या आठवणी मागणार् नाहीत...

यापुढे कधीही माझ्या कविता
तुझ्यासाठी असणार् नाहीत...

ही अखेरची तुझी आठवण...
यापुढे माझ्या मनात
तुझे येणे जाणे असणार् नाही...!

अशी होती ती" [Marathi Poem]

अशी होती ती" [Marathi Poem]


थेंबा-थेंबाने पावसाच्या, अंग माझे शहारुन गेले
आगमणाने तिच्या माझे, आयुष्य सारे उजळून गेले

सूर्याच्या त्या तेजाने, डोळे माझे दिपून गेले
तिचा एका कटाक्षाने, देहभान हरपून गेले

टपोरे ते दवबिंदू, छान गारवा देऊनी गेले
तिचे निर्मळ हास्य जगण्याची, नवी उमेद देऊनी गेले

पाखरांची ती किलबिल, गीत देऊनी गेली
ती क्षणात आयुष्यात येऊनी, प्रित शिकवुनी गेली

पानांची ती सळ्सळ, मधूर संगीत देऊनी गेली
छाया तिच्या केसांची, मला आसरा देऊनी गेली

चाफेकळी जशी, क्षणा-क्षणास उमलत गेली
तशीच आमची प्रिती, हळू-हळू बहरत गेली

अशी ती " स्वप्नसुंदरी ", स्वप्नातून बाहेर आली
आईचा धपाटा पडताच पहाटे, प्रेमगाथा आमची संपली...... प्रेमगाथा आमची संपली

Jeevan [Marathi Poem]

Jeevan [Marathi Poem]


मृत्यु निघाला रे आज
गीत स्वस्तुतीचे गात
देण्या माझ्याशी टक्कर
आहे कोण या जगात

असो राजा किंवा रंक
सारे माझ्यापुढे फ़िके
जन्मलेल्या प्रत्येकाला
वेढे मरणाचे धूके


धुक्यातून मरणाच्या
नसे सुटका कोणाची
गाथा मग का ती गावी
अशाश्वत जीवनाची

प्रेम शतदा करता
जीवनावर ज्या तुम्ही
जिवनाची त्या बैठक
क्षणातच उधळे मी

क्षणभंगूर जीवन
मृत्यू हेच एक सत्य
सामर्थ्यापुढे माझिया
बाकी सारे सारे मिथ्य

आहे यादीमध्ये आज
आजी एक नव्वदीची
खूप जगली आयुष्य
वाट आता परतीची

अंधुकशी दृष्टी तिची
त्वचा सुरकूतलेली
भार वाहून वयाचा
आजी आता थकलेली

आजी बसलेली खिन्न
तिची नजर शून्यात
मृत्यू ठाकला समोर
परी तिच्या न ध्यानात

मृत्यू झेपावला पुढे
गुंडाळण्या गळा फ़ास
दचकले जिवनही
आता शेवटचा श्वास

परी कोणाचे हे हास्य
कानी आले आकस्मात
नाद मधूर ऐकता
थांबे मृत्यूचाही हात

आले कसे खळाळत
दीड वर्षाचे तान्हुले
चालत नि लुटूलुटू
आजीकडे झेपावले

खदाखदा हास्य त्याचे
काय हासण्याचा डौल
हासण्यात त्या खळाळे
लक्ष जिवनांचे बळ

गेली खिन्नता पळून
आजी खळाळून हसे
हासण्यात तिच्या आता
बळ जिवनाचे दिसे

बिचकून मृत्यू मागे
दोन पाउले सरला
बळ हास्याचे कळता
अहंकारही जिरला

मृत्यू पाही यादी पुन्हा
आता तिचे नाव नाही
जिवनाच्या बळाने या
थांबविले काळालाही

लपे हर्षात जीवन
आणि हर्ष जिवनात
अशा जिवनाचे बळ
करी मृत्यूवर मात

आज इथे एकटाच
मृत्यू फ़िरला माघारी
जन्म हेच एक सत्य
हाच भाव दाटे उरी

Mala Kai Tyache

Mala Kai Tyache


पेट्रोल महागणार ...
माझ्याकडे गाडीच नाही .. मला काय त्याचे?

ओ.बी.सी. कोटा वाढणार ...
माझे शिक्षण झाले ... मला काय त्याचे?

जेसिका लालचा खुनी निर्दोष सुटला ...
जेसिका माझी कोणीच नव्हती ... मला काय त्याचे?

शेअर बाजार पडला ...
मी कुठे पैसे गुंतवले होते ... मला काय त्याचे?

हिंदू देवतांची विटंबना होतेय ...
मी धर्मांध नाही ... मला काय त्याचे?

२१ काश्मिरी पंडीतांची गोळ्या घालुन हत्या ...
मी काश्मीरी नाही ... मला काय त्याचे?

शेतक-यांच्या पिकाला योग्य भाव येत नाही ...
मी तर नोकरदार आहे ... मला काय त्याचे?

सरकार भारताला विनाशाकडे घेऊन जातेय ...
आपल व्यवस्थीत चाललय ना ... मला काय त्याचे?

आई, शेजारच्या बाई "चोर चोर" ओरडताहेत ...
शु.. आपल्याकडे नाही ना आला चोर? ... मला काय त्याचे?


या पिढीने मला काय त्याचे म्हणत हात झटकायचे ...
पुढच्या पिढीसाठी निष्क्रीयतेचे बीज रोवायचे ...
मग ते विषारी वृक्ष फ़ोफ़ावलेले पहायचे ...
आमच्या वेळी "हे असे नव्हते" म्हणत नि:श्वास सोडायचे ...

मला काय त्याचे मला काय त्याचे ...
म्हणत म्हणत जगायचे ...
आणि आपले रोजच ...
कुढत कुढत मरायचे

पुन्हा एकदा पावसात..



पुन्हा एकदा पावसात
पुन्हा एकदा पावसात.
तिची माझी झाली भेट..
त्या ओल्याचिंब दिवसात............

समोर मी दिवसताच
मना पासुन हसली ती...
उशीर का झाला??? म्हणत,
थोडीफार रुसली ती...

देताच नजर नजरेला..
थोडीशी... ती वरमली.
जवळ ओढून घेताच
थोडीशी....ती शरमली.

बाहेर पावसाची रिपरिप
झोंबणारा वारा.
चिंब मनं...चिंब तन...
आसमंत सारा.

अगदी नेमक्या क्षणी,
वीज सुद्धा कडाडली.
मिठी अधिक घट्ट होऊन
ओठापाशी स्थिरावली.

तिच्या ओठांशी.......
माझ्या ओठांचे.......
बंध अचानक जुळुन आले
कुणी तरी रसिकतेने...
त्यालाच चुंबन म्हणाले.

पुन्हा एकदा पावसात
पुन्हा एकदा पावसात..
तिची माझी व्हावी भेट
एका ओल्याचिंब दिवसात

शोध



जीवनाच्या वाटा तुडवल्या मी हिंडत
कधी थकून चालत, तर कधी धावत-पळत
नेहमीच ते पवित्र सत्य शोधत
जे पैसे दिले तरी नाही सापडत
समजायचं म्हटलं तरी नाही कळत
मरुनही नाही जे मिळत
आपल्याला जिवंत ठेवतं तिष्ठत
जे एका काळ्या गुहेत असतं रडत
दर क्षणी होणाऱ्या दु:खाने कण्हत
बाहेर यायचा नाकाम प्रयत्न करत
जे आत्याचार केला तरी नाही मरत
वायु नाही मिळला तरी श्वास नाही सोडत
असतं ते कसंबसं जिवंत धडपडत
एका घुसमटलेल्या पाखरासारखं तडफडत
त्याच्या जुन्या यशाला स्मरत
त्याच्या अस्थित्त्वाचा दोर घट्ट धरत
स्वतंत्र इच्छा उराशी बाळगत
एका आशेची अतूरतेने वाट बघत
जेव्हा कळालं मला, माझा विश्वास होता तुटत
ते दडलेलं होतं तुझ्यात....फक्त तुझ्यात

Wednesday, September 30, 2009

ते ओठ तेव्हा माझे नसतील...!!!

ते ओठ तेव्हा माझे नसतील...!!!


जेव्हा कधी कोणावर प्रेम करशील

तुला माझी आठवण होईल

तुझ्याही डोळयांत तेव्हा

माझ्यासोबतच्या क्षणांची साठवण होईल

आठवणी जेव्हा माझ्या

तुला एकांतात कवटाळतील

तुझ्याही नजरा तेव्हा

माझ्या शोधात सैरावैरा पळतील

जेव्हा त्याला प्रेमाने बघशील

तेव्हा तुला मी दिसेन...

त्याला शोधणा-या तुझ्या नजरेत

तेव्हा फक्त मी असेन...

तेव्हा तुला माझे शब्द पटतील

तुझ्याही नजरेत तेव्हा...

माझ्यासाठी अश्रू दाटतील....

माझ्यासाठी रडणारे ते अश्रू

तेव्हा तुझ्यावरच हसतील

कारण तुझ्या गालांवर टिपणारे त्यांना

ते ओठ तेव्हा माझे नसतील...!!!

कुणावर इतकेही प्रेम करु नये

कुणाच्या इतक्याही जवळ जावू नये


की आपल्याला त्याची सवय व्हावी

तडकलेच जर ह्रुदय कधी

जोडताना असह्य वेदना व्हावी



डायरीत कुणाचे नाव इतकीही येऊ नये

की पानांना ते नाव जड व्हावे

एक दिवस अचानक त्या नावाचे

डायरीत येणे बन्द व्हावे



स्वप्नात कुणाला असेहि बघु नये

की आधाराला त्याचे हात असावे

तुटलेच जर स्वप्न अचानक

हातात आपल्या काहिच नसावे



कुणाला इतकाही वेळ देऊ नये

की आपल्या क्षणाक्षणावर त्याचा अधिकार व्हावा

एक दिवस आरशासमोर आपनास

आपलाच चेहरा परका व्हावा



कुणाची इतकीही ओढ नसावी

की पदोपदि आपण त्याची वाट बघावी

आणि त्याची वात बघता बघता

आपलीच वाट दीशाहीन व्हावी



कुणाचे इतकेही ऐकू नये

की कानात त्याच्याच शब्दांचा घुमजाव व्हावा

आपल्या ओठांतुनही मग

त्याच्याच शब्दांचा ऊच्चार व्हावा



कुणाची अशीही सोबत असू नये

की प्रत्येक स्पंदनात ती जाणवावी

ती साथ गमवण्याच्या केवळ भीतीने

डोळ्यात खळकन अश्रु जमावेत



कुणाला इतकीही माझी म्हनू नये

की त्याचे मीपण आपन विसरून जावे

त्या संभ्रमात त्याने आपल्याला

ठेच देऊन जागे करावे



पण.........

कुणाच्या इतक्याही दूर जाऊ नये

की आपल्या सावलीशिवाय सोबत काहीच नसावे

दूर दूर आवाज दिला तरी

आपले शब्द जागीच घूमवेत

आपले शब्द जागीच घूमवेत...............

****माझ्यासाठी****

सारखे सारखे आम्हीच

मारावे का तिच्यासाठी

जरा तिलाही झुरुदे

माझ्यासाठी.



कारणे शोधावी भेटण्यासाठी

बहाणे करावे बोलण्यासाठी

आम्हीच का तडपावे तिच्यासाठी

जरा तिलाही झुरुदे माझ्यासाठी.



दिवस उजाडावा तिच्यासाठी

रात्र व्हावी तिच्या स्वप्नासाठी

हे आम्हीच ठरवावे कशासाठी

जरा तिलाही झुरुदे माझ्यासाठी.



आशा एकच मनाची

तिच्या माझ्या मिलनाची

पूर्ण होण्याच्या पायवाटा

जरा तिलाही शोधुदे माझ्यासाठी........

तुझं ते निरागस बोलणं

तुझं ते निरागस बोलणं


मला खुप आवडतं ,

चारचौघातही तुझ वेगळेपण

अगदी आपसुखच जाणवतं!!!



डोळ्यात तुझ्या दिसुन येतो

माझ्यावरचा अतोनात विश्वास,

खळखळून तुझ हसणं

खरंच वाटतं झकास!!!



तुझा तो मिश्कीलपणा

आणि ते खोड्या करणं,

जरा जरी रागावलो मी तरी

चट्कन डोळ्यातनं पाणी काढणं!!!



माझा प्रत्येक शब्द

तु किती सहजपणे जपतेस,

सांग बरं ही कला

कुठ्ल्या शाळेत शिकतेस?



तुलाही फुलाप्रमाणे जपण्याचा

मी आटोकाट प्रयत्न करतोय,

अभिमान वाटतोय मला माझा

की मी तुझ्यावर प्रेम करतोय!!!

आहे एक वेडी मुलगी......!

आहे एक वेडी मुलगी ,कस सांगू तिला


सारखी विचारत असते ,GIRLFRIEND आहे का तुला ?





आहे ती सुंदर, दिसते ती मस्त,

माहित नाही ''फक्त मित्र '' समजते मला,की त्यापेक्षा जास्त?





तिला सांगण्याचा करतो मी नेहमी विचार,

पण जमत नाही आपल्याला मात्र,''तसले'' व्यवहार!







माहित आहे तिला, आहे मी खुप shy,

एवढे समजून ही ती स्वतच का नाही करत TRY?





''नाही'' म्हणाली तरी चालेल,समजू शकतो मी तेवढ,

आयुष्भर ''फक्त मैत्रिण'' रहा सांगायचा आहे तुला एवढ!

Friday, September 18, 2009

गालावर खळी........

गालावर खळी......

गालावरी खळी डोळ्यात धुंदि
ओठावर खुले लाली गुलाबाची
कधी कुठे कसा तुला सांग भेटू
वाट पाहतो एका ईशा-याची
जाऊ नको दूर तू, अशी ये समोर तू
माझा रंग तू घे, तूझा रंग मला दे

कोणताहा मौसम मस्त रंगाचा
तुझ्यासवे माझ्या जिवनी आला
सुने सुने होते किती मन माझे
आज तेच वाटे धूंद मधुशाला
जगण्याची मज आता कळते मजा
नाहि मी कोणाचा आहे तुझा
सांगतो मी खरे खुरे तुझ्यासाठी जीव झुरे मन माझे थरारे
कधी तूझ्या पुढे-पुढे कधी तुझ्या मागे-मागे करतो मी ईशारे
ए जाऊ नको दूर तू
जाऊ नको दूर तू, अशी ये समोर तू
माझा रंग तू घे, तूझा रंग मला दे

तुझ्या पापण्यांच्य़ा सावलीखाली
मला जिंदगीही घेऊनी आली
तुझ्या चाहुलीची धुन आनंदि
अंतरास माझ्या छेडूनी गेली
जगण्याची मज आता येई मजा
तू माझे जिवन तू माझी दिशा
आता तरी माझ्यावरी कर तुझी जादूगीरी हुर-हुर का जिवाला
बोल आता तरी काहि तरी भेट आता कुठे तरी कसला हा अबोला
ए जाऊ नको दूर तू
जाऊ नको दूर तू, अशी ये समोर तू
माझा रंग तू घे, तूझा रंग मला दे

आयुष्यात प्रेम करायचय मला..

आयुष्यात प्रेम करायचय मला..

दुर कुठेतरी समुद्र किनारी हातात हात घालून बसायचय मला,
आकाशातील तारकांकडे बघताना भविष्याचे हितगुज करायचय मला...

माझ्या मांडीवर डोके ठेऊन तिला झोपी गेलेल पहायचय मला,
तिच्या शांत चेहऱ्याकडे पहाताना स्वतःशी स्मित करायचय मला...

तिच्या सोबत थोडं दुष्टपणे वागुन तिला रागाने लालबुंद करायचय मला,
तिची आसवे पुसता पुसता पटकन मिठीत घ्यायचय मला...

आयुष्यतील माझं शिखर तिच्या सोबतीने चढायचय मला,
शिखरावर पोहोचताना माझ्या सोबतीचा आनंद तिच्या डोळ्यांतून व्यक्त झालेला अनुभवायचाय मला...

ती माझ्यापासून दूर जात आसताना ती नसल्यामुळे होणाऱ्या वेदनांना डोळ्यांवाटे मुक्त करायचय मला,
तिच्या सोबत माझे आयुष्य झऱ्याप्रमाणे अवखळ जगायचय मला...

आयुष्यात प्रेम करायचय मला....

आई, तू आहेस म्हणूनचं माझ्या

आई, तू आहेस म्हणूनचं माझ्या
आई, तू आहेस म्हणूनचं माझ्या
अस्तित्वाचं इथे नांदणं आहे
संस्कारांच्या असंख्य चांदण्यांनी
हृदयाच्या आभाळभर गोंदणं आहे

आई, तुझ्या रागवण्यातही
अनूभवलाय वेगळाच गोडवा
तुझ्या मायेच्या नित्य नव्या सणात
फिका पडतो दसरा नि पाडवा

आठवतं तापाने फणफणायचो तेव्हां
तू रात्रभर कपाळावर घड्या घालायचीस
सर्वत्र दिवे मिणमिणू लागायचे, तरी
तुझ्या डोळ्यातली ज्योत एकटीच लढायची

एकदा जरासं कुठे खरचटलो
आई, किती तू कळवळली होतीस
एक धपाटा घालून पाठीत
जख्मेवर फुंकर घातली होतीस

जख्मं ती पुर्ण बुजली आता
हरवून गेली त्यावरची खपली
तो धपाटा, ती फुंकर, ती माया
ती हरेक आठवण मनात जपली

आई, किती ते तुझं निस्वा:र्थ प्रेम
हृद्याच्या किती कप्प्यात साठवू मी
कितींदा नव्या हृदयाचा संदेश
देवाकडे क्षणाक्षणाला पाठवू मी

आई, हजार जन्म घेतले तरी
एका जन्माचे ऋण फीटणार नाही
आई, लाख चुका होतील मज कडून
तुझं समजावनं मिटणार नाही

आई, करोडोंन मध्ये जरी हरवलो
तरी तू मला शोधून काढशील
आई, तुला एकदाच हाक दिली
तरी अब्जांनी धावून येशील

बा॓लताना जरा सांभाळून...

बा॓लताना जरा सांभाळून...
बा॓लताना जरा सांभाळून...
शब्दाला तलवारीप॓क्षा धार असत॓,
फरक फक्त एवढाच की,
तलवारीन॓ मान तर,
शब्दांनी मन कापल॓ जात॓
जरी तलवारीच्या जखम॓तून रक्त
आणि शब्दांच्या जखम॓तून अश्रू...
य॓त असल॓ तरी,
दा॓घांपासून होणारी व॓दना मात्र सारखी असत॓.
म्हणून सांगतो शब्द जरा सांभाळून...
शब्दाला तलवारीप॓क्षा धार असत॓
शब्दच माणसाला जोङतात आणि
शब्दच माणसाला तोङतात
ह॓ शब्दच आह॓त, त॓ कधी रामायण
तर कधी महाभारत रचतात
तुझ्या एका शब्दावर माझ॓ सर्वस्व अवलंबून आह॓
तुझ्या एका शब्दावर माझ॓ हसण॓
तर, तुझ्या एका शब्दावर
माझ॓ रडण॓ अवलंबून असत॓.
म्हणून म्हणतो शब्द जरा सांभाळून...
शब्दाला तलवारीप॓क्षा धार असत॓...

आज वेळ नाही....

आज वेळ नाही....
आज वेळ नाही....
अमाप सुख आहे सगळ्यान्च्याच
पदरात पण ते अनुभवयला
आज वेळ नाही.....

आईच्या अन्गाईची जाणिव आहे
पण आईला आज
'आई' म्हणायलाच वेळ नाही.....

सगळी नाती संपवुन झालीत
पण आज त्या नात्यान्ना
पुरायलाही आज वेळ नाही.....

सगळ्यान्ची नाव मोबाईल मध्ये सेव आहेत
पण प्रेमाचे चार शब्द
बोलायलाही आज वेळ नाही.....

ज्या पोराबाळान्साठी मेहनत दिवस-रात्र करतात
त्यान्च्याकडे क्षणभर
बघायलाही आज वेळ नाही....

सान्गेल कोण कशाला दुस-याबद्द्ल
जेव्हा ईथे स्वतःकडेच
बघायला वेळ नाही......

डोळ्यावर आलीये खुप झोप
पण आज कोणाकडे
झोपयलाही वेळ नाही.....

ह्रुदयात वेदनान्चा पुर वाहतोय
पण त्या आठवुन
रडायलाही वेळ नाही....

परक्यान्ची जाणिव कशी असेल
जर ईथे आपल्याच माणसान्साठि वेळ नाही...

आयुष्यात पुढे जाण्यासाठी चाललेल्या
या संघर्षात जरा माग वळुन
पहायलाही वेळ नाही........

अरे जीवना तुच सान्ग
जगण्यासाठीच चाललेल्या या धावपळीत
जगायलाच आज वेळ का नाही?

आलाय प्रेम

आलाय प्रेम
आलाय प्रेम आणि विश्वासाचा हा उत्सव गुलाबी..
आनंदाचे इन्द्रधनु उमटो तुझ्या आयुष्याच्या नभी..

प्रेमाने सजो तुझे जीवन..
जसे पारिजातकाच्या सडयाने फुलते अंगण..

मिळो तुला ती नजर,जी करेल तुझ्या ह्रदयात घर..
साथ निभाव नेहमीच,नको करु दुनियेची फिकर..

गुलाब आणि गिफ्ट्स ही होतील जुने..
अंतकरणातून साद दे,जोड तू मने..

स्वीकार तू नकार ही,जे असेल तुझे..ते तुला मिळेलही
ऐक पण..
'प्रेम दिन' जरी एक दिवसाचा..
'ख-या' प्रेमाचा उत्सव जीवनभराचा..

अजुनही आठवतयं मला ...

अजुनही आठवतयं मला
अजुनही आठवतयं मला
तो लिंबोणीच्या फांदीचा झुला
त्यावर बसून हसत म्हणायचीस..
"मुर्खा, बघतोस काय झुलव ना मला.."

अजुनही आठवतयं मला
तो तुला आवडणारा पाऊस
मला विसरून म्हणायचीस,
"पावसा, बघतोस काय चिंब भिजव ना मला.."

अजुनही आठवतयं मला,
तुला आवडणारं ते फुलपाखरू
त्याकडे हात लांबवत म्हणायचीस..
"पाखरा, बघतोस काय तुझ्या पाठीवर घे ना मला"

अजुनही आठवतयं मला,
तुला आवडणारं ते बेडकाच पोहणं
त्याला हुश्श करून म्हणायचीस..
"बेडका, पाण्याचा ठाव कुठे आहे सांग ना मला"..

अजुनही आठवतयं मला,
तुला आवडणारं ते सोनचाफ्याच झाडं,
त्याला पाहुन लाजून म्हणायचीस..
"चाफ्या, माझ्या लग्नात तुझ्या फुलांची माळ घालीन त्याला.."

अजुनही आठवतयं मला,
तुला आवडणारा तो बर्फाचा गोळा..
तो खाताना ओठांवरून जिभ फिरवत म्हणायचीस..
"गोळावाल्या, अजुन थोडासा गोड कर ना याला"

अन आजसुद्धा तु तशीच आहे,
हे पानीपुरी खाताना पाहीलं
अन तेव्हा माझं मन खरचं,
तुझ्या त्या छकुल्या कुशीला कवटाळत राहीलं.


मैत्रिचा हा नाजुक धागा दोघांनीही आता सांभाळायला हवा
मैत्रि एक धर्म...यास दोघांनीही पाळायला हवा
येणारे येतात अन जाणारे जातातही... मैत्रि सगळ्यांशीच होत नाही
मैत्रि सहज होवुन जाते ... करायची ठरवली तरी ती करता येत नाही
तुझ्या माझ्या मैत्रिला वय नाही...
म्हणुनच वाटतं...तुझ्या माझ्या मैत्रिला भय नाही

Thursday, September 17, 2009

मेल्यानंतर…..

मेल्यानंतर…..
January9
स्वप्न माझे, मी गेल्यानंतर काय हवेमला हवे ते तुला आज जे हवे हवे….चिअर्स करूनी रडणारा तो ग्लास हवाघाटावरती घोटामधले प्राण हवे….!!
मेल्यानंतर हिशोब करणे शक्य असेजगताना गणिताचे केवळ भय असेबघतो मी आले गेले कोण कोण तेमला आता इथे कुणाचे भय नसे….
मेल्यानंतर खोटे खोटे रडले कोणदिसतील मजला मित्रच माझे.. दुसरे कोण ?हाय गेला रे…. पांड्या आता उडुनी गेलागुत्त्यामधले पैसे आता देइल कोण ?
मेल्यानंतर माझ्या सौ रडतील आताआठवण येइल तिला माझी येता जाताकरेल काय पण सांगेल कुणाला…भांडायाला हक्काचा मी निघुन जाता..!!
मेल्यानंतर कळेल मला जगणे सारेहातामधे येतील माझ्या चंद्र नी तारेअरे सख्या रे उशीर झाला कळता कळताबदलून गेल्या दिशाही सगळ्या वळले वारे….

फ़ुल स्टॉप नाही तर निदान कॉमा तरी…..

फ़ुल स्टॉप नाही तर निदान कॉमा तरी…..
July16
फ़ुल स्टॉप नाही तर निदान कॉमा तरी…..
शब्द धरताहेत भोवताली फ़ेरती येणार.. जन्म घेणार म्हणूनलेखणी उतावीळ सळसळते आहेती येणार.. जन्म घेणार म्हणूनशुभ्र को-या कागदाचा कोरा वासउर भरून घेतोय श्वाससमरस अर्थगंधात होण्यासाठीती येणार.. जन्म घेणार म्हणूनसारी तयारी झालीय..आता फ़क्त वाटती येणार.. जन्म घेणार म्हणूनमलाही येऊ घातल्यात कळा आतल्या आतआत्ता फ़ुटेल वाचा…आत्ता होईल जन्मएका नव्या कवितेचा…पण…दाबून ठेवल्यात त्या भावना आतल्या आतल्यातकळा येऊच दिल्या नाहीत पुढे..तिथेच थोपावलेत विचार,शब्द, लेखणी, कागद, अर्थ…नकोच आता
पॉप्युलेशन(कवितांचं) फ़ार वाढलय..कुणितरी कुठेतरी थांबायलाच हवं ना…फ़ुल स्टॉप नाही तर निदान कॉमा तरी….

तू अशी तू तशी…

तू अशी तू तशी…
November15

चमचमत्या किनारीची,तु कोरीव चांदणी,गोर्‍या चेहर्‍यावर तुझ्यानांदते हास्य नंदिनी
तू अशी कोमल,फुलांची गंधराणी,तुला पाहता दरवळे,सुंगध मनोमनी..
तू अशी शीतल,आळवावरचे पाणी,तुला छेडीताअंग घेतेस चोरूनी ..
तू अशी रंगाचीरंगेल ओढणी,टिपक्यांच्या गर्दित,नक्षी लपेटूनी..
तु अशी मऊ,मखमल मृगनयनी,ठाव तुझ्या कस्तुरीचा घेता,फिरतो मी वेड्यावानी..
तु अशी ओलीसरसर श्रावणी,चिंब देहावरनितळले मोत्याचे मणी..
तु अशी स्वप्नांची,ऐकमेव राणी,तुला आठवतागातो मी गाणी..
तु अशी तु तशीजिव गेला मोहरूनी,छेडता तुला अवचितगेलीस तू लाजूनी..

जेव्हा मला कोणी माझ्यासार्खा भेटतो,

जेव्हा मला कोणी माझ्यासार्खा भेटतो,
November25
मला कधी कळलच नाहीकी नेमक मला दुख कशाच आहे?ती मला सोडुन गेली याच्..कीती मला सोडुन गेली म्हनुन मलादुख झाल हे जगाला कळल नाही याच….
मेलेल्या बापालाही काही काळानंतर,माणुस विसरतोच ना….मग पहिल प्रेम विसरण कठिण का??कदाचित आपल्यालच ते विसरायच नसत
सतत वाटत असत की सर्वाना कळाव,मी किती सहन केलय मी चांगला आहे..प्रश्न ही माझाच असतो आणिउत्तर ही माझेच……
फक्त मी त्या व्यक्तीच्या शोधात असतोजो मला हव ते उत्तर सांगेल…………जेव्हा मला कोणी माझ्यासार्खा भेटतो,तेव्हा वाटत चला कुणीतरी मला समजत.किंबहुना …………………..त्यालाही तसच वाटत असेल..
वाक्यही एकच असत आणि विचारही एकच असतात,फक्त ते वेगवेगळ्या ओठांतुन निघतात बस एवढेच……….

काय सांगु तिच्या बद्दल

काय सांगु तिच्या बद्दल
काय सांगु तिच्या बद्दलमलाच काही कळत नाही
बोलायच खुप असत मलापण बोलणं मात्र जमत नाही.काय सांगु तिच्या बद्दलमलाच काही कळत नाही
दुखवल जात मलादुखवता मात्र येत नाही.काय सांगु तिच्या बद्दलमलाच काही कळत नाही
खोट खोट हसता हसतारडता मात्र येत नाही.काय सांगु तिच्या बद्दलमलाच काही कळत नाही
दुःखात सुख अस समजतादुःख ही फिरकत नाही.काय सांगु तिच्या बद्दलमलाच काही कळत नाही
बरोबर बरेच असतातपण एकटेपणा काही सोडत नाही.काय सांगु तिच्या बद्दलमलाच काही कळत नाही
चार शब्द सांगतेपण कोणी ऐकतच नाही.काय सांगु तिच्या बद्दलमलाच काही कळत नाही
मांडायचा प्रयत्न करते…..पण शब्द ही मला पुरत नाहीत