Thursday, August 13, 2009

" I LOVE YOU "

कोणाच्या तरी येण्याने आयुष्यच कधी कधी बदलून जातं आपलं सारं जगच त्यांच्याभोवती फिरू लागतं जिवंत राहणं आणि एक एक क्षण जगणं यातला फरक समजू लागतो नाही नाही म्हणता आपणही प्रेमात पडू लागतो कधी हसणं विसरून गेलो तर ते हसायला शिकवतात जीवन हे खऱ्या अर्थाने जगायला शिकवतात पण एक दिवस जेव्हा ते दूर निघून जातात.... आपलं आयुष्यच अर्थशून्य वाटू लागतं त्यांच्या गोड आठवणींमधे वेडं मन झुरू लागतं कारण प्रत्येकालाच गरज असते एका साथीदाराची, प्रत्येक क्षणाला प्रीतीच्या रंगात रंगवण्यासाठी त्याच्या गोड गुलाबी स्वप्नात हरवण्यासाठी म्हणूनच ........ असेल जर कोणी असं खास तुमच्याजवळ जाऊ देऊ नका त्यांना कधी दूर एकदा जवळ घेऊन म्हणून तर बघा " I LOVE YOU "

विसरु नकोस तू

विसरु नकोस तू मला इतकेच सांगणे आहे तुला विसरु नकोस तू मला नहीं जमल फुलायाला हरकत नाही कोमेजुन मात्र जावू नकोस माझ्या प्रीत फुला इतकेच सांगणे आहे तुला विसरु नकोस तू मला नाही जमणार परत कधी भेटायला नाही जमणार एकमेकांना पहायला हरकत नाही इतकेच सांगणे आहे तुला टालू नकोस तू मला शेवटचच आहे हे भेटण घडणारच आहे ह्रुदयाचे तीळ तीळ तुटण नियतीनेच ठरविले आहे आपल्याला असे लुटण इतकेच सांगणे आहे तुला जपुन ठेव आठवणीना नाही नियमितपणे त्यात रमता आले हरक़त नाही पण विसरु नकोस तू मला!

ती किती वेडी आहे

ती किती वेडी आहे,एवढी शी गोष्ट तिला समजली नाहीमी किती वेडा आहे,मला एवशी शी गोष्ट सांगता आली नाहीती किती वेडी आहे,डोळ्यातल्या भावना तिला काळात नाहीमी किती वेडा आहे,तिच्या डोळ्यातच पाहत नाहीती किती वेडी आहे,प्रत्येक गोष्ट निरखून पाहतेमी किती वेडा आहे,प्रत्येक गोष्टीत तिला पाहतोती किती वेडी आहे,प्रत्येक गोष्टीवर रगवतेमी किती वेडा आहे,मला तीच रागवन् ही आवडतती किती वेडी आहे,उद्या तीच लग्न आहेमी किती वेडा आहे,तिच्या लग्नाची तयारी करतोय

एक क्षण

काळ्याभोर केसांत तुझ्याक्षणभर तरी बुडु डेकेसांच्या बटा सावरतानाआज तुला पाहुदेहास प्रिये एकदाच मलाक्षणभर तरी जगु देहात तुझा हातात आल्यावरस्मित ओठांवर पसरु देगजरा माळतांना केसांत तुझ्यामीच फुल बनुन फुलु देहास प्रिये एकदाच मलाक्षणभर तरी जगु देहोईन तुझसाठी फुलपाखरुतुझ्या तळव्यावरी बसुदेहोईन घन निळा मीतुला चिंब करुन जाऊदेहास प्रिये एकदाच मलाक्षणभर तरी जगु देहोईन तान मी त्या कान्हाचीतुला गुंग करुनी जाऊदेहोईन मोरपीस मी तुझसाठीवा-यावरी मज ऊडु देहास प्रिये एकदाच मलाक्षणभर तरी जगु देनेहमीच तुमचाच

आता काही बोलू नकोस

आता काही बोलू नकोस या एकांताला बोलू देवादळानंतर विसावलेल्या आसमंताला बोलू देद्वैत आणि अद्वैताच्या सीमेवरती स्थिरावलेलीही स्पंदनांची भाषा वायूमुळे चालत आहेशब्दंची कास केव्हाच सुटली आता स्पंदनेही लंघून जाऊमग निर्वातासही व्यापून उरेल त्या अनंताला बोलू दे.आता काही बोलू नकोस या एकांताला बोलू दे

अनामिका - मुलींच्या नावावर कविता...

कवितेला मी माध्यम बनवूनएकच अर्चना माझी जाणूनकोणासमोर आणू दर्शनाप्रकट करतोय माझी भावना.प्रेरणा कुठे दिसत नाही स्वप्नासाठी जगतोय मीच माझी प्रतिमा पाहून जगी स्नेहाची ओळख देतोय रेशमाचे जुने नाते अभिलाषा मनात आणतेआठवून ती निवेदिता प्रचिती रसिका येते प्रीतिने मज फूल द्यावे तृप्तीने नयनात झुलावे कोमल सरोज सुन्दर असुनही प्रजक्ताला जवळ घ्यावे कल्पना कल्पिता मानसी चांदण्यात कृतिका हसली संगीताशी इतकं नातं जुळलं की सीमा सोडावी लागली विणाने वेडं केलं मैफिलीत शोभा आली मग मेघाने घोळ घातला आणि रुचा निघून गेली श्रद्धा आलो घेउन ओढ़ लागली भक्तीची मनात माझ्या पूजा ठेवून वाट पाहिली आरतीचीअमृताचा शोध घेतांना संजीवनी जीवनी आली समृद्धीच्या नादात शांती विसरावी लागली आधी विद्या मग किर्तीनिशानंतर उषा जाशी आधी माया मग मोहिनी छायानंतर ज्योति जशी..... छायानंतर ज्योति जशी...

ती समोर असली की..

ती समोर असली की..ती समोर असली कीशब्द पाठमोरे होतातसांगायचे खुप असले तरीशब्दच दिसेनासे होतातपण आज मी ठरवले होतेतिला सर्व काही सांगायचेचवेडया ह्या माझ्या मनालातिच्यासमोर मांडायचेचंहसु नको पण मीआरशासमोर राहुन तयारी ही केली होतीसुरुवात नि शेवट चीपुन्हा पुन्हा उजळणी केली होतीसगळं काही आठवत असुन हीमी गप्पच होतोतिच्या हालवण्यानेभानावर आलो होतोती माझ्याकडे बघत राहिलीन मी तिच्यात हरवलोखोटं नाही बोलणार मी पण पुन्हा सर्व विसरलोती च मग बोललीनिरव शांतता मोडततुझ्या मनात काय आहेमला नाही का ते कळत..तुझ्यात मनातलं मीकधीच वाचलं होतंमाझं मन ही नकळततुझं झालं होतंआता मात्र मीघेतला तिचा हाती हातआयुष्याभरासाठी द्यायचीठरवली एकमेकांना साथआता मात्र मलासर्व काही आठवलेती समोर असली तरीआपसुकच सुचत गेले

हल्ली असा अवेळीच येतो कधी फोनआणि

हल्ली असा अवेळीच येतो कधी फोनआणि कळतच नाही बोलतय कोणबोलतच नाही मुळी पलीकडे कोणीऐकू येत रहातं फक्त डोळ्यातलं पाणी ...(१)कळताच मलाही मग थोडंसं काहीमीही पुढे मग बोलतंच नाहीफोनच्या तारेतून शांतता वाहतेखूप खूप आतून अजून काही सांगते ...(२)नदी नि शेतं नि वार्‍याची गिरकीढगाची विजेने घेतलेली फिरकीवाळूवर काढलेली पाण्याची चित्रं"तुझा" पुढे मी खोडलेला "मित्र" ...(३)टपला नि खोड्या नि रुसवे नि रागएकदा तरी सहज म्हणून शहाण्यासारखं वागहसायचे ढीगभर नि लोळून लोळूनबोलायचे थोडेच पण घोळून घोळून...(४)वडाचे झाड आणि बसायला पारथंडीमधे काढायची उन्हात धारकॉफी घेउन थोडेसे बोलायचे कडूहसताना पहायचे येते का रडू ...(५)बोलायचे गाणे आणि बोलायची चित्रंनुसतीच सही करुन धाडायची पत्रंक्षणांना यायची घुंगरांची लयप्राणांना यायची कवीतेची सय...(६)माणूस आहेस "गलत" पण लिहितोस "सही"पावसात भिजलेली कवीतांची वहीपुन्हा नीट नव्याने लिहीत का नाहीस?काय रे.... काही आठवतय का नाही?शब्दसुद्धा नाही तरी कळे असे काहीहातामधला हात सुद्धा जितकं बोलत नाही...(७)हल्ली असा अवेळीच येतो कधी फोनआणि कळतच नाही बोलतय कोणदोन्ही कडे अबोला आणि मध्यात कल्लोळछाती मधे घुसमटतात हंबरड्यांची लोळ...(८)ऐकू येतात कोंडलेले काही श्वास फक्तकोणासाठीतरी खोल दुखलेलं रक्तगरम होतात डोळे नि थरथरतो हातसर्रकन निघते क्षणांची कात...(९)उलटे नि सुलटे कोसळते काहीमुक्यानेच म्हणतो "नको... आता नाही"फार नाही... चालतो मिनिटे अवघी तीनतेवढ्यात जाणवतो जन्माचा शीणतुटत गेले दोर आणि उसवत गेली वीणडोळे झाले जुने तरी पाणी नविन...(१०)हल्ली असा अवेळीच येतो कधी फोन....

प्रेमात पडलं की..

प्रेमात पडलं की..माझं काय, तुमचं काय,प्रेमात पडलं की असंच व्हायचं!!तिचं बोलण,तिचं हसण;जवळपास नसूनहीजवळ असण;जिवणीशी खेळ करीतखोटं रूसण;अचानक स्वप्नात दिसण!खट्याळ पावसातचिंब न्हायच!माझं काय, तुमचं काय,प्रेमात पडलं की असंच व्हायचं!!केसांची बट तिनेहलूच मागे सारली...डावा हात होताकी उजवा हात होता?आपण सारखं आठवतो,प्रत्येक क्षणमनात आपल्या साठवतो!ती रुमाल विसरून गेली!विसरून गेली की ठेवून गेली?आपण सारखं आठवतो,प्रत्येक क्षणमनात आपल्या साठवतो!आठवणीचं चांदण असंझेलून घ्यायचं!माझं काय, तुमचं काय,प्रेमात पडलं की असंच व्हायचं!!तिची वाट बघत आपण उभे असतो...ठरलेली वेळ कधीच टळलेली!येरझारा घालणसुद्धाशक्य नसतं रस्त्यावर!सगल्यांची नजर असतेआपल्यावरच खिळलेली!!माणसं येतात,माणसं जातात,आपल्याकडे संशयानेरोखून बघतात!उभे असतो आपणआपले मोजीत श्वास:एक तास! चक्क अगदी एक तास!!अशी आपली तपश्चर्याआपलं त्राण तगवते!अखेर ती उगवते!!इतकी सहज! इतकी शांत!चलबिचल मुळीच नाही!ठरलेल्या वेलेआधीचआली होती जशी काही!!मग तिचा मंजूळ प्रश्न:"अय्या! तुम्ही आलात पण?"आणि आपलं गोड उत्तर:"नुकताच ग! तुझ्याआधी काही क्षण!"कालावर मात अशी!तिच्यासोबत भुलत जायचं!माझं काय, तुमचं काय,प्रेमात पडलं की असंच व्हायचं!!एकच वचनकितीदा देतो आपण!एकच शपथकितीदा घेतो आपण!तरीसुद्धा आपले शब्दप्रत्येक वेळी नवे असतात!पुन्हा पुन्हा येऊनहीपुन्हा पुन्हा हवे असतात!!साधंसुधं बोलतानाती उगीच लाजू लगते,फुलांची नाजुक गतआपल्या मनात वाजू लागते!!उत्सुक उत्सुक सरींनीआभाळ आपल्या मनावर झरून जातं;भिजलेल्या मातीसारखंआपलं असण सुगंधाने भरुन जातं!!भरलेल्या ढगासारखंमनाचं भरलेपण उधलून द्यायचं!माझं काय, तुमचं काय,प्रेमात पडलं की असंच व्हायचं!!-मंगेश पाडगावकर

सांगायचे आहे तुला

सांगायचे आहे तुला ,सुमनांचा पाऊस पडतो माझ्यावर,तूझा केवळ चुकून स्पर्श झाला कि..शमून जाते तहान कानांची,तू एक जरी शब्द बोललास कि..पूर्ण दिवस हसरा जातो माझा,तू स्मित हसलास कि..डोळे सुखावतात माझे,तू फ़क़्त पाठमोरा दिसलास कि..आता तू फ़क़्त कल्पना कर...., काय अवस्था होत असेल माझी तू दूर किंवा अदृश्य असलास कि......... ..............................................

तुझी वेडी प्रिया

कविता :तुझी वेडी प्रिया ... खरच डोळे खुप आतुर झालेत तुला पहायला अंह तुझ्या डोळ्याना भेटायला ... कान तहानलेत तुझा आवाज प्यायला... ओठ आसुसलेत तुझ्यासोबत हसल्यावर गुलाबी व्हायला ...पापण्या सजल्यात तू समोर आल्यावर लाजायला...अंग अंग अधीर झाले तुझ्या मिठीत नहायाला ...ह्रदय तुला आठवत राहत , आठवल्यावर पुन्हा एकदा तुझ्या प्रेमात पडायला....पण वेदा मेंदू सतावतो मला म्हणतो ," शिक आता क्षणभर त्याला विसरायला "....माझ वेड मन तयार होत नाही त्या वेड्याच ऐकायला ...जाऊदे मन ही वेड आणि मेंदू ही वेडा...पण हल्ली दोघानाही आवडत अस वेड व्हायला ....

च्यायला परत हिचा फोन.......,

च्यायला परत हिचा फोन........,आणि पुन्हा तेच प्रश्न,कुठे आहेस..?, कसा आहेस..?,काय करतोssssssय ..,?झाली का कामं..?कप्पाळ माझं...!,हिला समजत नाही का.., मी कधी गाडीवर असतो,कधी मीटिंग मध्ये, कधी बॉसच्या केबिनमध्ये,कुठेही वाजते हिच्या प्रश्नांची रिंगटोन,चायला, च्यायला परत हिचा फोन.......,कुठे पाळून नाही जाणार, सयंकाळी येइल न घरी,'तेव्हा विचारशीsssल जे विचारायचं ते...,सारं काही सांगेल.झालंsssssss.., रडा-रडी सुरु - , 'तू खुप बदललाय,लग्न आगोदर असा नव्हातास, माझ्यासाठी किती वेळ असायचा तुझ्याकडे, इत्यादि, इत्यादि.अगं, ' तेव्हा लपून भेटायचो, वाटायचं भेटशील की नाही, वरून घरच्यांची भीती,आता कधीही भेटलो तरी रोकनार कोण.?,च्यायला परत हिचा फोन.......,बरं दिवसातून पन्नास वेळा हिचे SMS,लव यू, मिस यू, ---- यू आणि काय काय..,SMS पाठवला, भावना पोहोचल्या मग फोन चे काय काम,तर म्हणे तुझा आवाज ऐकावासा वाटला,घे ऐक, बोलतो नाही चांगला मोठ्यानी ओरडतोच,मग बसते धारण करून मौन,च्यायला परत हिचा फोन.......,

देवा मला रोज एक अपघात कर..

देवा मला रोज एक अपघात कर - 2आणि तिच्या हातानीच - 2जखमा या भरदेवामला रोज एक अपघात कर - 2कधी तरी कुठे तरी बसावी धडक - 2कळ मला यावी तिला कळावे तडक - 2घायाळला मिलो - 2, एक घायाळ नजर हाय , देवा मला रोज एक अपघात कर - 2 देवा मला .... अपघाती सोंग माझे वाटावे खरे - 2तिला येता प्रेम मला वाटावे बरे - 2दवा दारू मध्ये - 2, कुठे असतो असर देवा मला रोज एक अपघात कर - 2 खरी व्यथा तेव्हा मग सांगेन तिला - 2 विचारेल जेव्हा कुठे दुखते तुला - 2जरा डावीकडे - 2,जरा पोटाच्या या वर देवा मला रोज एक अपघात कर - 2 टेकव आता छातीवर डोके एकवार- 2ठोका घेई झोका , उडे आभाळाच्यापार - 2व्यथान चाच काय - 2, पडे जगाचा विसर देवा मला रोज एक अपघात कर - 2 आणि तिच्या हातानीच जखमा या भर देवा मला रोज एक अपघात कर - 2

तू

तूगौरगुलाबी चर्येवर लालकेसरी टिकली टेकलेली...लालचुटुक ओठांत गडद गुलाबी गुपिते मिटलेली....लालगुलाबी वस्त्रांत सौम्य गुलाबी कांती लपेटलेली...मंद गुलाबी गंधाची एक देहकुपी लवंडलेली...सभोवताल्यांशी राखलेलं एक फिकटं गुलाबी अंतर...तू ?... छे! ... तू नव्हेसचं तू;तू तर गुलाबच्या फुलाचे भाषांतर !!

इतकी नाजुक इतकी आल्लाड

इतकी नाजुक इतकी आल्लाड फुल्पखाराहून अलवारचालू बघता नकळत होते वरवर्ती अलगद स्वार इतकी नाजुक ....... १भिजल्या देही गवाक्षतुनी चन्द्र किरण ते पड़ता चारलक्खा गोरटी रापून जाली रात्रीत एका सवाल नार २इतकी नाजुक जरा निफेनी जोर दूनी लिहिता नावगलित अली दुसर्या दिवशी अंगा अंगावर हलवे घाव इतकी नाजुक.......................३कश्या क्रूर देवाने दिधल्या नाजुक्तेच्या कला तिलाजरा जलादसा श्वास धावता त्यांच्या देखिल ज़ला तुला ............४इतकी नाजुक इतकी सुन्दर दर्पण देखिल खुलावातोटी गेल्यावारती तो क्षण भर प्रतिबिम्बाला धरु बघतो इतकी नाजुक .........५इतकी नाजुक की जेव्हा टी पावसात जाऊ बघतेभीती वाटते कारन जलात साखर क्षणात विरघलते..............६इतकी नाजुक की अत तर स्मर्नाचे भय वाटेनको रुताया फुलास आपुल्या माज्या जगान्यतिल काटे .........7

दमलेल्या बापाची ही कहाणी

(सलीलचा आवाज) पद्य:कोमेजून निजलेली एक परी राणीउतरले तोंड, डोळा सुकलेले पाणीरोजचेच आहे सारे काही आज नाहीमाफी कशी मागू पोरी मला तोंड नाहीझोपेतच घेतो तुला आज मी कुशीतनिजेतच तरी पण येशील खुशीतसांगायाचे आहे माझ्या सानुल्या फुलादमलेल्या बापाची ही कहाणी तुला....ना ना ना ना ना.. ना ना ना ना ना.....आटपाट नगरात गर्दी होती भारीघामाघूम राजा तरी लोकलची वारीरोज सकाळीच राजा निघताना बोलेगोष्ट सांगायाचे काल राहूनिया गेलेजमलेच नाही काल येणे मला जरीआज परि येणार मी वेळेतच घरीस्वप्नातल्या गावामध्ये मारू बघ खेळीखर्‍याखुर्‍या परीसाठी गोष्टीतली परीमांडीन मी थकलेल्या हातांचा झुलादमलेल्या बापाची ही कहाणी तुला....ना ना ना ना ना.. ना ना ना ना ना....(संदीपचा आवाज) गद्य:ऑफिसात उशीरा मी असतो बसूनभंडावले डोके गेले कामात बुडूनतास-तास जातो खाल मानेने निघूनएक-एक दिवा जातो हळूच विझूनअशा वेळी काय सांगू काय-काय वाटेआठवासोबत पाणी डोळ्यांतून दाटेवाटते की उठूनिया तुझ्या पास यावेतुझ्यासाठी मी पुन्हा लहानगे व्हावेउगाचच रूसावे नि भांडावे तुझ्याशीचिमुकले खेळ काही मांडावे तुझ्याशी(सलीलचा आवाज) पद्य:उधळत खिदळत बोलशील काहीबघताना भान मला उरणार नाहीहसूनिया उगाचच ओरडेल काहीदुरूनच आपल्याला बघणारी आईतरीसुद्धा दोघेजण दंगा मांडू असाक्षणा-क्षणावर ठेवू खोडकर ठसासांगायाची आहे माझ्या सानुल्या फुलादमलेल्या बापाची ही कहाणी तुला....ना ना ना ना ना.. ना ना ना ना ना... (संदीपचा आवाज) गद्य:दमल्या पायाने जेव्हा येईल जांभईमऊ-मऊ दूध भात भरवेल आईगोष्ट ऐकायला मग येशील ना अशीसावरीच्या उशीहून मऊ माझी कुशी(सलीलचा आवाज) पद्य:कुशी माझी सांगताहे ऐक बाळा काहीसदोदित जरी का मी तुझ्या पास नाहीजेवू खाऊ नाहू माखू घालतो ना तुलाआईपरी वेणी फणी करतो ना तुलातुझ्यासाठी आईपरी बाबासुद्धा खुळातोही कधी गुपचूप रडतो रे बाळासांगायाची आहे माझ्या सानुल्या फुलादमलेल्या बापाची या कहाणी तुला....ना ना ना ना ना.. ना ना ना ना ना....(संदीपचा आवाज) गद्य:बोळक्यामध्ये लुकलुकलेला तुझा पहिला दातआणि पहिल्यांदाच घेतलास जेव्हा तोंडी मऊ भातआई म्हणण्याआधीसुद्धा म्हणली होतीस बाबारांगत रांगत घेतलास जेव्हा घराचा तू ताबालुटू-लुटू उभं रहात टाकलंस पाऊल पहिलंदूरचं पहात राहिलो फक्‍त,जवळ पहायचंच राहिलं(सलीलचा आवाज) पद्य:असा गेलो आहे बाळा पुरा अडकूनहल्ली तुला झोपेतच पहातो दुरूनअसा कसा बाबा देव लेकराला देतोलवकर जातो आणि उशीरानं येतोबालपण गेले तुझे-तुझे निसटूनउरे काय तुझ्या-माझ्या ओंजळीमधूनजरी येते ओठी तुझ्या माझ्यासाठी हसेनजरेत तुझ्या काही अनोळखी दिसेतुझ्या जगातून बाबा हरवेल का गंमोठेपणी बाबा तुला आठवेल का गं सासुराला जाता-जाता उंबरठ्यामध्येबाबासाठी येईल का पाणी डोळ्यामध्येना ना ना ना ना.. ना ना ना ना ना.... --- संदीप खरे

Monday, August 10, 2009

आई......

थेंब थेंब झिरपणारा ओलावा पिंपळवृक्ष बनून उभा राहतो, मी त्याला आई अशी हाक मारतो........चला सलाम करू धन्य त्या मातेला...----------------------------------------------आई हा एक शब्द आहे असं म्हणण व्यर्थ आहे कारण त्यात आहे जे वात्सल्य शब्दात उतरवणं आहे ते अशक्य!! तरी हा एक प्रयास आहे तिच्याच वाढदिवसाला छोटीशी एक भेट आहे .. आई म्हणजे मंदिराचा उंच कळसआई म्हणजे अंगणातील पवित्र तुळसआई म्हणजे भजनात गुणगुणावी अशी संतवाणीआई म्हणजे आरतीत वाजवावीअशी लयबध्द टाळीआई म्हणजे वेदनेनंतरची सर्वात पहिली आरोळी.......मी एक चातक आहे तर ती पर्जन्यचा थेंब आहेमी अत्तर तर ती त्यातला सुगंध आहेमाझ्या आयुष्याची ती एक चित्रकार आहेअंधारात मला दिसणारा आशेचा किरण आहेकोणत्याही वादळात तग धरून राहीलेली माझ्या आयुष्यातील कल्पतरु आहेजिच्यामुळे मी, माझी कविता आहेती माझी......माझीच फक्त आई आहे.

Wednesday, July 8, 2009

आता तरी हसून ghe

आता तरी हसून घेआजचा दिवस मिळालाय तुलाआज तरी जगून घे कश्याला उद्याची काळजी करतेसआता तरी हसून घे माहीत आसते सर्वाना फुलणारे फूल हे सुकनारेच असते किती ही ते जपले तरी कोमेजनारच असते आज फूललय ते सुगंधात न्हाऊन घे आजचा दिवस मिळालाय तुलाआज तरी जगून घे कश्याला उद्याची काळजी करतेस आता तरी हसून घे काही बरोबर आणलेल नसत काही बरोबर नेता येत नाही इतकी दुर्दैवी नको बानूस की कोणाला क्षणभर सुख ही देता येत नाही देण्यात ही सुख आसते ईतके तरी समजावून घे कश्याला उद्याची काळजी करतेस आता तरी हसून घे आजचा दिवस मिळालाय तुला आज तरी जगून घे कश्याला उद्याची काळजी करतेस आता तरी हसून घे काहीच आपल्या हातात नसत काहीच आपण करत नाही किती ही योजना आखल्या तरी तसे काही घडत नाही कश्याला विचार करतेस होईल तसे करून घे कोणावर तरी प्रेम कर आपला त्याला मानून घे आजचा दिवस मिळालाय तुला आज तरी जगून घे कश्याला उद्याची काळजी करतेसआता तरी हसून घे तुला काय वाट ते तूच सारे करत आसतेस नशिबात जे आसते तसेच सारे घडत असते मीळतय जे आत्ता तुलाते तर उपभोगून घे काळजी सोड नशिबवर स्वतावर हसून घे शहाणपण ठेव बाजूला मनप्रमाणे जगून घे आजचा दिवस मिळालाय तुला आज तरी जगून घे कश्याला उद्याची काळजी करतेसआता तरी हसून घे

Monday, July 6, 2009

......येशील सांजवेळी

साद देती सखे गं या सागरी लहरी
येशील सांजवेळी या सागरी किनारी ।।धृ।।

येती किती तरी गं या सागरा उभारे
केस कुरवाळताना उठती किती शहारे
बोल छपवू नको गं ओठांच्या तिजोरी ।।
......येशील सांजवेळी

क्षितिजावरी अभाळ धरेवरी झुकले
प्रेम या सागराचे किनारी धडकले
भेटीस साक्ष देईल चांदणे रुपेरी ।।
......येशील सांजवेळी

रेंगाळला इथे गं हा रेशमी समीर
जात्या क्षणासवे होतोय जीव अधीर
आहे तुझ्याचसाठी हा श्वासही अखेरी ।।
......येशील सांजवेळी

एकदा का होईना मला तुझ्याशी प्रेम करायचय आह

एकदा का होईना मला तुझ्याशी प्रेम करायचय आहे
मनाच्या कळीलासुद्धा फ़ुलाप्रमाणे फ़ुलवायच आहे
एकदा का होईना मला तुझ्याशी प्रेम करायचय आहे

तुझे ते टपोरे घारे डोळे
व गुलाबासारखे गाल
तुझे ते ओठ नशिले
आणि मस्तानी चाल
फ़क्त माझ्याच या नजरेणे तुलाच बघायचे आहे
एकदा का होईना मला तुझ्याशी प्रेम करायचय आहे

तुझा तो सुंदर चेहरा
जणू जास्वंदी सोबत मोगरा
तुझे ते सोणेरी रूप
जसे साखरेत मुरलेले तुप
त्यातल प्रत्येक स्वाद मलाच चाखायचा आहे
एकदा का होईना मला तुझ्याशी प्रेम करायचय आहे

तुझे ते लांब रेशमी केस
हलकेच हवेत उडत
तुला झुल्यात बसवण्यासाठी
मन माझे तडपडत
त्या स्वप्नाच्या झुल्यात मला पण झुलायचे आहे
एकदा का होईना मला तुझ्याशी प्रेम करायचय आहे

तु जवळून माझ्या जाताना
येत असे सुगंधी वारा
मनात माझ्या बरसे
जणू पावसाच्या धारा
त्या सुगंधी पावसात तुझ्याच बरोबर भिजायच आहे
एकदा का होईना मला तुझ्याशी प्रेम करायचय आहे
मनाच्या कळीलासुद्धा फ़ुलाप्रमाणे फ़ुलवायच आहे

अनामिका - मुलींच्या नावावर कविता...

कवितेला मी माध्यम बनवून
एकच अर्चना माझी जाणून
कोणासमोर आणू दर्शना
प्रकट करतोय माझी भावना.

प्रेरणा कुठे दिसत नाही
स्वप्नासाठी जगतोय
मीच माझी प्रतिमा पाहून
जगी स्नेहाची ओळख देतोय

रेशमाचे जुने नाते
अभिलाषा मनात आणते
आठवून ती निवेदिता
प्रचिती रसिका येते

प्रीतिने मज फूल द्यावे
तृप्तीने नयनात झुलावे
कोमल सरोज सुन्दर असुनही
प्रजक्ताला जवळ घ्यावे

कल्पना कल्पिता मानसी
चांदण्यात कृतिका हसली
संगीताशी इतकं नातं जुळलं
की सीमा सोडावी लागली

विणाने वेडं केलं
मैफिलीत शोभा आली
मग मेघाने घोळ घातला
आणि रुचा निघून गेली

श्रद्धा आलो घेउन
ओढ़ लागली भक्तीची
मनात माझ्या पूजा ठेवून
वाट पाहिली आरतीची

अमृताचा शोध घेतांना
संजीवनी जीवनी आली
समृद्धीच्या नादात
शांती विसरावी लागली

आधी विद्या मग किर्ती
निशानंतर उषा जाशी
आधी माया मग मोहिनी
छायानंतर ज्योति जशी..... छायानंतर ज्योति जशी...

हृदय फेकले तुझ्या दिशेने




हृदय फेकले तुझ्या दिशेने
झेलाया तू गेलीस पटकन्‌
गफलत झाली परि क्षणांची
पडता खाली फुटले खळ्‌कन्‌


हृदय फेकले तूही जेंव्हा
सुटले तेही,पडलेही पण
तुटले नाही-फुटले नाही
नाद निघाला केवळ खण्‌कन्‌


गोष्ट येवढी इथेच थांबे
अशा गोष्टींना नसतो नंतर
खळ्‌कन्‌ आणि खण्‌कन्‌ यांतील
कधी कुठे का मिटले अंतर


मन पोलादी नकोच तुजसम
असो असूदे काच जरीही
फुटून जाते क्षणी परंतु
गंजायाची भीती नाही

- संदीप खरे

हृदय फेकले तुझ्या दिशेने




हृदय फेकले तुझ्या दिशेने
झेलाया तू गेलीस पटकन्‌
गफलत झाली परि क्षणांची
पडता खाली फुटले खळ्‌कन्‌


हृदय फेकले तूही जेंव्हा
सुटले तेही,पडलेही पण
तुटले नाही-फुटले नाही
नाद निघाला केवळ खण्‌कन्‌


गोष्ट येवढी इथेच थांबे
अशा गोष्टींना नसतो नंतर
खळ्‌कन्‌ आणि खण्‌कन्‌ यांतील
कधी कुठे का मिटले अंतर


मन पोलादी नकोच तुजसम
असो असूदे काच जरीही
फुटून जाते क्षणी परंतु
गंजायाची भीती नाही

- संदीप खरे

बरं झालं



या जमिनीत

एकदा स्वतःला गाडून घेईन म्हणतो . . .

चारदोन पावसाळे बरसून गेले

की रानातलं झाड बनून

परत एकदा बाहेर येईन . . .

म्हणजे मग माझ्या झाडावरच्या

पानापानांतून, देठादेठावर,

फांदीफांदीलाच मीच असेन . . .

येणारे जाणारे क्षण्भर थबकून,

सुस्कारत म्हणतील -

" बरं झालं हे झाड आलं !

अगदीच काही नसण्यापेक्षा . . . !"

आणि पानापानांतून माझे चेहरे

त्यांना नकळत न्याहाळत खुदकन् हसतील . . .

माझ्या पानांतून वाट काढणार्‍या सूर्यकिरणांबरोबर

माझं हसू आणि झुळूकश्वास

माझ्या सावलीतल्या लोकांवर पसरून देईन . . .

त्यांच्या घामाचे ओघळ

माझ्या सावलीत सुकताना हळूच म्हणेन -

" बरं झालं हे झाड आलं !

अगदीच काही नसण्यापेक्षा . . . !"

माझ्या अंगाखांद्यांवर

आत्तापर्यंत हूल देणारी ती स्वप्निल पाखरं

आता त्यांच्याही नकळत माझ्या अंगाखांद्यांवर झोके घेतील . . .

त्यांची वसंतांची गाणी

उडत माझ्या कानी येतील . . .

ती म्हणतील -

" बरं झालं हे झाड आलं . . .

नाहीतर सगळा रखरखाटच होता !

याच जागी आपल्या मागे लागलेला

तो वेडा कवी कुठे गेला ?"

मी पानं सळ्सळ्वत कुजबुजीन -

" बरं झालं मी झाड झालो . . .

वेडा कवी होण्यापेक्षा

आणखी काही वर्षांनी

मी सापडतच नसल्याचा शोध

कदाचित, कुणाला तरी लगेलही . . .

एखाद्या बेवारस, कुठल्याही

पण आनंदी चेहर्‍याच्या शवापुढे

ते माझ्या नावाने अश्रु ढळतील . . .

माझी वेडी गाणी आठवत

कोणी दोन थेंब अधिक टाकेल . . .

आणी . . .

माझ्या चितेच्या लाकडांसाठी

माझ्याचभोवती गोळा होत

घाव टाकता टाकता ते म्हणतील -

" बरं झालं हे झाड इथे आलं

अगदीच लांब जाण्यापेक्षा . . ."

माझ्यावरती ' कोणी मी '

जळून राख बनताना

धूर सोडत म्हणेन -

" बरं झालं मी झाड झालो

अगदीच कुजून मरण्यापेक्षा . . . . . . . . . . . . "

- मौनाची भाषांतरे, संदिप खरे


आपण . . . .



संदिप खरे यांच्या आणखीन कविता वाचण्यासाठी इथे टिचकी मारा.
आपण एखाद्यासाठी कोण असतो...
अधराचे शब्द ऐकत
"हा आपला" असे स्वत:लाच समजावत
रात्रभर उराशी बसणारा एखादा जिवलग....?
असं म्हणत-म्हणत डोळ्यातील बाहूल्यांशी
संवाद साधू बघणारे एखादे प्रौढ़ बालक....?

आपण एखाद्यासाठी कितपत असतो ?
एखाद्याच्या इछेभोवती पडलेच आपल्या नकाराचे कुंपण
तर स्मरणात राहतो का "जिवलग" शब्दाचा खोल अर्थ ?
का आपण असतो त्याच्यासाठी गोड गोड गाणारा बंदिस्त पक्षी...
जेव्हा जेव्हा चोच उघडेल तेव्हा तेव्हा मंजूळ आणि मंजूळच आवाज काढणारा ?

आपण एखाद्यासाठी कोण असू...?
पाखरांना पंख फुटतील, दिशा समजतील
आणि कळतील झाड़ सोडून जाण्याच्या आवश्यकता....
आपण असू जागा न सोडू शकणारे झाड़ !!!
भरारीच्या आवेगात पक्षी फिरकलाच कधी परत
तर त्याच्या आठवणीच्या दु:खाचे चोचले पूरवणारे झाड़ !

आपण एखाद्यासाठी कोण होतो....?
भेटलो नसतो असे कोणीतरी...?
आपण एखाद्यासाठी कोण असतो..?
ज्याच्यावाचून अड़त नाही असे आगंतुक सहावे बोट...?
आपण एखाद्यासाठी कोण असू...?
कधी लहर आलीच तर अश्रू पूरवणारे एखादे कारण...?
.........................
..........
आपण खुप करायचो अट्टाहास
पण आपण फार तर फार पाणी होऊ शकतो एखाद्यासाठी....
एखाद्याची तहान होऊ शकत नाही......

संदीपची नवीन उर्दू गझल - जुबाँ तो डरती है कहने से



जुबाँ तो डरती है कहने से

पर दिल जालीम कहता है

उसके दिल में मेरी जगह पर

और ही कोई रहता है ॥ धृ ॥

बात तो करता है वोह अब भी

बात कहाँ पर बनती है

आदत से मैं सुनती हूँ

वोह आदत से जो कहता है ॥ १ ॥

दिल-ओ-जेहन में उसके जाने

क्या कुछ चलता रहता है

बात बधाई की होती है

और वो आहें भरता है ॥ २ ॥

रात को वोह छुपकेसे उठकर

छतपर तारे गिनता है

सेज पे मेरी इक टुटासा

सपना सोया रहता है ॥ ३ ॥

दिलका क्या है,

भर जाये या उठ जाये,

एक ही बात...

जाने या अनजाने

शिशा टूटता है तो टूटता है ॥ ४ ॥



- संदीप खरे.

आताशा मी फक्त रकाने दिवसांचे भरतो

आताशा मी फक्त रकाने दिवसांचे भरतो
चाकोरीचे खरडून कागद सहीस पाठवतो
व्याप नको मज कुठलाही अन् ताप नको आहे
उत्तर कुठले? मुळात मजला प्रश्न नको आहे
ह्या प्रश्नांशी अवघ्या परवा करार मी केला
मी न छळावे त्यांना त्यांनी छळू नये मजला
बधीरतेच्या पुंगीवर मी नागोबा डुलतो
आता आता छाती केवळ भीती साठवते
डोंगर बघता उंची नाही खोली आठवते
आता कुठल्या दिलखुष गप्पा उदार गगनाशी
आता नाही रात्रही उरली पूर्वीगत हौशी
बिलंदरीने कलंदरीची गीते मी रचतो
कळून येता जगण्याची या इवलीशी त्रिज्या
उडून जाती अत्तरापरी जगण्याच्या मौजा
दारी नाही फिरकत कुठला नवा छंद चाळा
राखण करीत बसतो येथे सदैव कंटाळा
कंटाळ्याचा देखील आता कंटाळा येतो


हा खडक काही केल्या पाझरत नाही



हा खडक काही केल्या पाझरत नाही
मी याला पहाटे गोंजारले आहे,
संध्याकाळी मावळत्या सूर्याच्या पश्विम रंगांची भूल देऊन पाहिली आहे,
रात्री माळरानावर नाचणार्‍या पौर्णिमेच्या चांदण्यांची शाल पांघरली आहे,
पण हा खडक काही केल्या पाझरत नाही.

उन्हाळ्यात हा तापतो,
थंडीमध्ये हा अगदी स्वभावगार,
पावसाळ्यात हा अगदीच इलाज नाही म्हणून
किंवा अगदीच वाईट दिसेल म्हणून
हिरव्या शेवाळ्याची किंचितशी शोभा वस्त्रे बाहेर बाहेर मिरवत बसतो
पण आत्ता हा खडक काही केल्या पाझरत नाही.

आता आता अजूनही मी या माळरानावर भटकायला येतो,
पण माझ्या सार्‍या गुराखी मित्रांबरोबर न रहाता
मोठ्या आशेने याच्या शेजारी येऊन बसतो
की.. हा खडक कधीतरी पाझरेल तेव्हा आपण तिथे असायला हवं.
मी माझी गाणी आवरून धरली आहेत;
मी आता पावाही वाजवत नाही;
किंवा पावलांनाही आता आतूनंच नाचावसं वाटत नाही;
या सार्‍यांच्यापार मला या खडकाविषयी उत्सुकता वाटू लागली आहे.
खडकाला माझ्याविषयी असे काहीच वाटत नाही
हे ज्या क्षणी लक्षात आले
तेव्हापासून मी असण्यापेक्षा खडक असणेच जास्तं चांगले असे वाटू लागले आहे.

मी खडक असतो तर मलाही असं
माझ्याविषयी उत्सुकता वाटणारा,
मी आतून पाझरायला हवे असे वाटणारा
कोणी "मी" भेटेल ?
माझे प्रश्न, वर निळे आकाश, खाली हिरवे गवत,
त्या गवतावरती मी, माझ्या शेजारी हा खडक.
हा खडक काही केल्या पाझरत नाही.

हे सारे कित्येक दिवस चालू आहे.
आयुष्यभर पुरेल असे एखादे कोडे मिळणे
हेही असू शकते आयुष्याचे सार्थक.
मला माझ्या आयुष्याचे सार्थक मिळाले आहे;
मला माझ्या आयुष्याचे प्रश्न समजले आहेत.
उत्तर नसलेल्या प्रश्नावर नजर रोखून त्राटक करताना...
आता आता जाणवत नाहीसे झाले आहे -
वारा, ऊन, थंडी, पाऊस;
भुलवत नाहीसे झाले आहे -
छंद, इच्छा, अपेक्षा, ओस;
खडक झाल्यासारखे वाटत आहे.

- संदीप खरे.

कसे सरतील सये



कसे सरतील सये, माझ्याविना दिस तुझे
सरताना आणि सांग सलतील ना
गुलाबाची फुलं दोन रोज रात्री डोळ्‌यांवर
मुसुमुसु पाणी सांग भरतील ना, भरतील ना।।।

पावसाच्या धारा धारा मोजताना दिस सारा
रिते रिते मन तुझे उरे
ओठ वर हसे हसे उरातून वेडेपिसे
खोल खोल कोण आत झुरे
आता जरा अळिमिळी तुझी माझी व्यथा निळी
सोसताना सुखावुन हसशील ना,
गुलाबाची फुलं दोन।।।

कोण तुझ्या सौधातून उभे असे सामसूम
चिडीचुप सुनसान दिवा
आता सांज ढळेलच आणि पुन्हा छळेलच
नभातून गोरा चांदवा
चांदण्यांचे कोटी कण आठवांचे ओले सण
रोज रोज निजपर भरतील ना,
गुलाबाची फुलं दोन।।।

इथे दूरदेशी माझ्या सुन्या खिडकीच्या पाशी
जडेसर काचभर तडा
तूचतूच तुझीतुझी तुझ्यातुझ्या तुझेतुझे
सारासारा तुझा तुझा सडा
पडे माझ्या वाटेतून आणि मग काट्‌यातून
जातानाही पायभर मखमल ना,
गुलाबाची फुलं दोन।।।

आता नाही बोलायाचे ... जरा जरा जगायाचे
माळुनिया अबोलीची फुले !
देहभर हलू देत ... विजेवर झुलू देत
तुझ्या माझ्या विरहाचे झूले !!
जरा घन झुरू दे ना
वारा गुदमरु झुरू दे ना
तेव्हा नाभा धरा सारी भिजवीला ना !!

गुलाबाची फुलं दोन रोज रात्री डोळ्‌यांवर
मुसुमुसु पाणी सांग भरतील ना, भरतील ना।।।

"कसे सरतील सये" ह्या गाण्याची
गाण्यातलंच एक additional कडवं

.....कसे सरतील सये माझ्या विना दिस तुझे
सरताना आणि सांग सलतील ना
गुलाबाची फुलं दोनं रोज रात्री डोळ्यांवर
मुसुमुसु पाणी सांग भरतील ना ... भरतील ना

"तारा तारा छेडलेल्या आणि बागा फुललेल्या
सुरावटी तुझ्या स्मरताना..
एक काटा रुतलेला आणि तारा तुटलेला
आठ्वांची माळ माळताना

धुक्यातून शोधताना,दवबिंदू मोजताना
वेडं माझं मोरपिस जपशील ना..."

- मौनाची भाषांतरे, संदिप खरे

चुकलेच माझे


मी कशाला जन्मलो? - चुकलेच माझे!
ह्या जगाशी भांडलो! - चुकलेच माझे!

मान्यही केलेस तू आरोप सारे,
मीच तेव्हा लाजलो! - चुकलेच माझे!

सांग आता, ती तुझी का हाक होती?
मी खुळा भांबावलो! - चुकलेच माझे!

भोवतीचे चेहरे सुतकीच होते,
एकटा मी हासलो - चुकलेच

चालताना ओळखीचे दार आले..
मी जरासा थांबलो! - चुकलेच माझे!

पाहिजे पूजेस त्यांना प्रेत माझे!
मी जगाया लागलो! - चुकलेच माझे!

वाट माझ्या चार शब्दांचीच होती..
मी न काही बोललो! - चुकलेच माझे!

Sunday, July 5, 2009

मी तरी देऊ किती आवाज आता..!


मी तरी देऊ किती आवाज आता..!
अंतरांचा येइना अंदाज आता..!

हा रिता प्याला तुझ्या हाती दिला मी.
जहर दे वा अमृता त्या पाज आता..!

यौवनाचे बाण काळ्याभोर नयनी.
तू सुद्धा झालीस तीरंदाज आता..!

प्रेम जे मुदलात होते, माफ केले
राहिले पण आठवांचे व्याज आता..!

पाहता तुज छाटले बाहूच दिसले.
ताज, मी पाहू कुठे मुमताज आता..!

– अभिजीत दाते

हसलो म्हणजे

'हसलो' म्हणजे 'सुखात आहे' ऐसे नाही..
'हसलो' म्हणजे 'दुखले नव्हते' ऐसे नाही..
'हसलो' म्हणजे फक्त टाळले विवाद थोडे
म्हणायचे ते म्हटलो सारे ऐसे नाही ! ...

'हसलो' म्हणजे फक्त स्वतःच्या फजितीवरती
निर्लज्जागत दिधली होती स्वत:स टाळी
'हसलो' कारण शक्यच नव्हते दुसरे काही
'डोळ्यामध्ये पाणी नव्हते' ऐसे नाही !

'हसलो' कारण तूच कधि होतीस म्हणाली
याहुन तव चेहर्‍याला काही शोभत नाही !
'हसलो' कारण तुला विसरणे जितके अवघड,
तितके काही गाल प्रसरणे अवघड नाही !

'हसलो' कारण दुसर्‍यांनाही बरे वाटते
'हसलो' कारण तुलासुद्धाते खरे वाटते !
'हसलो' म्हणजे फक्त डकवली फुले कागदी
'आतुन आलो होतो डवरून' ऐसे नाही..

'हसलो' कारण शास्त्राची मज ओळख होती
अश्रु जाळण्यामधे जाते अधिक शक्ति !
'हसलो' कारण हिशोबास या दमलो नाही
'हसलो' कारण रडण्यामध्ये रमलो नाही !

'हसलो' कारण जरी बत्तिशी कुरुप आहे
खाण्याची अन् दाखवण्याची एकच आहे !
'हसलो' कारण सत्याची मज भीती नाही
'हसलो' कारण फसण्याच धसका नाही..

- नेणिवेची अक्षरे, संदीप खरे

वेळ झाली निघून जाण्याची




बोललो होतो कधी
ऐक ही माझी कहाणी
का तुझ्या डोळ्यांत आले
कारणावाचुनी पाणी

गज़लः

ही कहाणी तुझ्याच न्हाण्याची
तापलेल्या अधीर पाण्याची

नाव घे त्या तुझ्या दिवाण्याचे
काळजी घे जरा उखाण्याची

राग नाही तुझ्या नकाराचा
चीड आली तुझ्या बहाण्याची

लोक आले आताच का आले
वेळ झाली निघून जाण्याची


-

हासण्याचा, खुळा प्रयास नको


हासण्याचा, खुळा प्रयास नक

हासण्याचा, खुळा प्रयास नको
आसवांना ,उगाच त्रास नको.......

मी जरी टाळले, वसंताला
ही फुलांची मिठी, कुणास नको?.......

चाललो मी, विराण देशाला
सोबतीला, तुझा सुवास नको.......

मृत्त्यू ,जामीन होऊनी यावा
जीवनाचा तुरुंगवास नको.......

तू चोर पावलांनी येऊ नकोस आता

तू चोर पावलांनी येऊ नको
तू चोर पावलांनी येऊ नकोस आता
स्वनांतल्या प्रमाणे ये राजरोस आता.....

आणू कुठून माझे मी पाय चालणारे
झालो उभ्या जगाचा मी पायपोस आता....

मागेच टाकला मी शेजार आठवांचा
मी हिंडतो मनाच्या गावात ओस आता.....

माझा तुझा घरोबा मृत्त्यो जुनाच आहे
होऊन हाडवैरी का वागतोस आता....

हारण्यास एक नवा, डाव पाहिज


सोडले कालच्या किनाऱ्याला
वादळे घेतली निवाऱ्याला
घेतले मी नवे पुन्हा फासे
हारण्याची नशा जुगाऱ्याला

गज़ल :-

हारण्यास एक नवा, डाव पाहिजे
साकळे जुना,नवीन घाव पाहिजे......

फत्तरास ही फुटू शकेल पालवी
आसवात तेव्हढा प्रभाव पाहिजे........

अंध:कार संपणार आज ना उद्या
फक्त एक ज्योतीचा उठाव पाहिजे.....

दु:ख हेच एकमेव सत्य जीवनी
त्यातही हसायचा सराव पाहिजे......


इतकी नाजुक इतकी आल्लड


इतकी नाजुक इतकी आल्लाड फुल्पखाराहून अलवार
चालू बघता नकळत होते वरवर्ती अलगद स्वार इतकी नाजुक ……. १
भिजल्या देही गवाक्षतुनी चन्द्र किरण ते पड़ता चार
लक्खा गोरटी रापून जाली रात्रीत एका सवाल नार २
इतकी नाजुक जरा निफेनी जोर दूनी लिहिता नाव
गलित अली दुसर्या दिवशी अंगा अंगावर हलवे घाव इतकी नाजुक…………………..३
कश्या क्रूर देवाने दिधल्या नाजुक्तेच्या कला तिला
जरा जलादसा श्वास धावता त्यांच्या देखिल ज़ला तुला …………४
इतकी नाजुक इतकी सुन्दर दर्पण देखिल खुलावातो
टी गेल्यावारती तो क्षण भर प्रतिबिम्बाला धरु बघतो इतकी नाजुक ………५
इतकी नाजुक की जेव्हा टी पावसात जाऊ बघते
भीती वाटते कारन जलात साखर क्षणात विरघलते…………..६
इतकी नाजुक की अत तर स्मर्नाचे भय वाटे
नको रुताया फुलास आपुल्या माज्या जगान्यतिल काटे ………7
चालू बघता नकळत होते वरवर्ती अलगद स्वार इतकी नाजुक ……. १
भिजल्या देही गवाक्षतुनी चन्द्र किरण ते पड़ता चार
लक्खा गोरटी रापून जाली रात्रीत एका सवाल नार २
इतकी नाजुक जरा निफेनी जोर दूनी लिहिता नाव
गलित अली दुसर्या दिवशी अंगा अंगावर हलवे घाव इतकी नाजुक…………………..३
कश्या क्रूर देवाने दिधल्या नाजुक्तेच्या कला तिला
जरा जलादसा श्वास धावता त्यांच्या देखिल ज़ला तुला …………४
इतकी नाजुक इतकी सुन्दर दर्पण देखिल खुलावातो
टी गेल्यावारती तो क्षण भर प्रतिबिम्बाला धरु बघतो इतकी नाजुक ………५
इतकी नाजुक की जेव्हा टी पावसात जाऊ बघते
भीती वाटते कारन जलात साखर क्षणात विरघलते…………..६
इतकी नाजुक की अत तर स्मर्नाचे भय वाटे
नको रुताया फुलास आपुल्या माज्या जगान्यतिल काटे ………7

मी मोर्चा नेला नाही

मी मोर्चा नेला नाही, मी संपही केला नाही

मी निषेध सुद्धा साधा, कधी नोंदवलेला नाही

भवताली संगर चाले, तो विस्फ़ारुन बघताना
कुणी पोटातून चिडताना, कुणी रक्ताळून लढताना
मी दगड होउनी थिजलो, रस्त्याच्या बाजूस जेव्हा
तो मारायाला देखिल, मज कुणी उचलले नाही

नेमस्त झाड मी आहे, मूळ फ़ांद्या जिथल्या तेथे
पावसात हिरवा झालो, थंडीत झाडली पाने
पण पोटातून कुठलीही, खजिन्याची ढोली नाही
कुणी शस्त्र लपवले नाही, कधी गरूड बैसला नाही

धुतलेला सातिव सदरा, तुटलेली एकच गुंडी
टकलावर अजून रुळते, अदृश्य लांबशी शेंडी
मी पंतोजींना भ्यालो, मी देवालाही भ्यालो
मी मनात सुद्धा माझ्या, कधी दंगा केला नाही

मज जन्म फ़ळाचा मिळता, मी केळे झालो असतो
मी असतो जर का भाजी, तर भेंडी झालो असतो
मज चिरता चिरता कोणी, रडले वा हसले नाही
मी कांदा झालो नाही, आंबाही झालो नाही

उशीरा उशीरा

कधी बोललो मी उशीरा उशीरा, कधी दान पडले उशीरा उशीरा
आयुष्य अवघे चुकामुक आहे, मला हे समजले उशीरा उशीरा

मला मागते ती दटावून आता, तिचे चित्र माझ्या खिशाआतले ते
तिने पहिले हे तिचे श्रेय नाही, जरा मी लपवले उशीरा उशीरा !!

जिवा गुंतवू पाहिले मी अवेळी, नको त्या स्थळी अन नको त्या प्रसंगी
तिला सर्व वेळीच लक्षात आले, मला फार कळले उशीरा उशीरा

अता प्राक्तनाचा उजाडेल तारा, किती जागुनी वाट मी पाहताहे
कधी ना कळे नीज लागून गेली, सितारे झळकले उशीरा उशीरा

किती पाहिली स्वप्न मी बेईमानी, अता खेदखंती कराव्या कशाला?
मला सत्य आधीच ठाऊक होते, पुरावे गवसले उशीरा उशीरा !

गड्या, जिंदगी हाय जमलीच नाही, तिला मी-मला ती उमगलीच नाही
जिण्याचा कधी पीळ गेलाच नाही जरी दोर जळले उशीरा उशीरा !!

- नेणीवांची अक्षरे, संदीप खरे

आता पुन्हा पाऊस येणार....



आता पुन्हा पाऊस येणार....
आता पुन्हा पाऊस येणार , मग आकाष काळ नीळ होणार,
मग मातीला गंध फुटणार , मग मधेच वीज पडणार,
मग तूझी आठवण येणार, काय रे देवा.....
मग ती आठवण कुणाला दाखवता नाही येणार,
मग मी ती लपवणार,मग लपवुनही ती कुणाला तरी कळावस वाटणार,
मग ते कोणितरी ओळखणार,
मग मित्र असतील तर रडणार , नातेवाईक असतील तर चिडणार,
मग नसतच कळल तर बर, असं वाटणार...
आणि ह्या सगळ्याशी तुला काहीच देण घेण नसणार..
काय रे देवा.....
मग त्याच वेळी दूर रेडियो चालू असणार, मग त्यात एखाद जुन गाण लागलेल असणार्,
मग त्याला एस. डी. बर्मननी चाल दिलेली असणार्,मग साहिल ते नी लिहिलेल असणार्,
मग ते लतानी गायलेल असणार्...,
मग तूही नेमक आत्ता हेच गाण ऐकत असशील का? असा प्रश्न पडणार्,
मग उगाच छातीत काहीतरी हुरहुरणार, मग ना घेण ना देण पण फुकाचे कंदील लागणार्....
काय रे देवा.....
मग खिडक्यांचे गज थंडगार होत जाणार्.., मग त्याला आकाशाची आसवं लगडणार्..,
मग खिडकीत घट्ट बांधून ठेवलेल्या आपल्या पालथ्या मूठीवर ते टपटपणार्....,
मग पाच फूट पाच इंच देह अपूरा अपूरा वाटणार , मग ऊरी फुटुन जावसं वाटणार, छाताडातून ह्रुदय काढून त्या शूभ्र धारेखाली धरावासा वाटणार्...,
मग सारं कसं मूर्खासारखं उत्कटं उत्कटं होत जाणार्,
पण तरीही श्वासाची लय फक्त कमी जास्त होत राहाणार, पण बंद नाही पडणार्,
काय रे देवा.....
पाउस पडणार्.. मग हवा हिरवी होणार..मग पाना पानात हिरवा दाटणार्,
मग आपल्या मनाच पिवळ पान देठं मोडून हिरव्यात शीरू पहाणार, पण त्याला ते नाही जमणार्,
मग त्याला एकदम खर काय ते कळणार्, मग ते ओशाळणार्,
मग पून्हा शरीराशी परत येणार, सर्दी होउ नये म्हणून देहाला वाफ घ्यायला सांगणार, चहाच्या पाण्यासाठी फ्रीजमध्ये कुडमुडलेलं आलं शोधंणार्,
एस. डी. चं गाणही तोपर्यंत संपलेलं असणार्,रेडियोचा स्लॉट भरलेला असणार्,
मग तीच्या जागी ती असणार, माझ्या जागी मी असणार्, कपातल वादळं गवती चहाच्या चवीने पोटात निपचीत झालेलं असणार.....
काय रे देवा.....
पाउस गेल्यावर्शी पडला,पाउस यंदाही पडतो.. पाउस पूढच्या वर्शीही पडणार्....
काय रे देवा.....

भलती मागणी



गोड स्वप्नांची कहाणी
माझ्या ओठांशी खेळती
शब्द शब्दांतून गाणी
झुंजु मुंजु माझे हसू
सदाफ़ुलीची आरास
माझा सुगंध वाटते
कळी मोगर्‍याची वेणी
माझं मन झुळझुळ
झरा मधाळ गोडीचा
थेंब थेंबातून वसे
शिरशिरी झिणझिणी
विनापरांची मी परी
तनु माझि जलपरी
माझ्या तनुला जाळते
खुळे खळाळते पाणी
येशी अवेळीच असा
कसा रुसून बसशी
समजवू कसे तुला
तुझी भलती मागणी

- संदीप खरे

असं वाटत नाही



नशीब काही सोडेल माझी पाठ असं वाटत नाही
या जगण्याचे ही कारण नक्की काय, अजून धाट्त नाही

दु:खावर मी केली अश्शी मात,
हसता हसता दुखून आले दात,
आरसा म्हणतो हसणा-या बाळा, मी फसत नाही !

माझे जिणे भरभरलेले ढग,
पाण्याने या पोटी लागे रग,
देवाजी ची किमया हे पाणी कधी आटत नाही !

चालत रहाण्यासाठी जो हट्टी,
त्याची नेहमी खड्ड्यांशी गट्टी,
अस्सा मी प्रवासी त्याला गाव कधी भेटत नाही !

हाती येता कागद लिहीतो मी,
आपली आपण टाळी घेतो मी,
शब्दांनी या बेरड होता पान कधी फाटत नाही !

दुर्दैवाच्या दुर्दैवाते ते
माझ्या रूपे निर्लज्जा भेटे,
कानी देते धमक्या ते हजार मी बधत नाही !

हे नशीब काही सोडेल माझी पाठ असं वाटत नाही
या जगण्याचे ही कारण नक्की काय, अजून धाट्त नाही

- संदिप ख

वेड लागलं


दिसलीस वाऱ्यामध्ये आपुल्याच तोऱ्यामध्ये
निळेभोर नभ तुझ्या काळ्याभोर डोळ्यामध्ये
वेड लागलं...
वेड लागलं मला वेड लागलं मला वेड लागलं
काळ्याभोर डोळियांनी दावियला इंगा
आता रण रण माळावर घालतो मी पिंगा
चंद्राळली लाट वर गगनाला भिडे
रोज राती दारातून कवितांचे सडे माझ्या वेड लागलं...
वेड लागलं मला वेड लागलं मला वेड लागलं
वेड लागलं आता वेड लागलं आता वेड लागलं
हिरव्याशा पदराचे हलताना पान
कोण नभ कोण धरा झाडा नाही भान
जशी काही पाखराला दिसे दूर वीज
तिला म्हणे येना माझ्या घरट्यात नीज आता वेड लागलं...
वेड लागलं मला वेड लागलं मला वेड लागलं
आता वेड लागलं, वेड लागलं, वेड लागलं
पुनवेची रात अशी येताना भरात
घालतो मी हाक आता रिकाम्या घरात
पाहतो मी बोलतो मी चालतो मी असा
वाऱ्यावर उमटतो अलगद ठसा आता वेड लागलं...
वेड लागलं मला वेड लागलं मला वेड लागलं
आता वेड लागलं मला वेड लागलं मला वेड लागलं
खुळावले घरदार खुळावला वंश
मीच केले जागोजाग देहावर दंश
उसळली अगं अशी झणाणली काया
जीव असा खुळा त्याला विषाचीच माया आता वेड लागलं...
वेड लागलं मला वेड लागलं मला वेड लागलं
आता वेड लागलं मला वेड लागलं मला वेड लागलं
मला ठावं वेड तुझे विनाशाची हाक
डोळ्यातून दिसू लागे वेडसर झाक
नका लागू नादी सारी उपराटी तऱ्हा
शहाण्याच्या समाधीला शेवटचा चिरा..हां वेड लागलं
वेड लागलं, हां वेड लागलं, वेड लागलं, आता वेड लागलं

- संदीप खरे

मन तळ्यात मळ्यात


मन तळ्यात मळ्यात...
जाईच्या कळ्यात...
मन नाजुकशी मोतीमाळ
तुझ्या नाजुकश्या गळ्यात...

ऊरी चाहुलींचे मृगजळ
वाजे पाचोळा उगी कशात...

इथे वार्याला सांगतो गाणी
माझे राणी
आणि झुळुक तुझ्या मनात...

रात भिडू लागे अंगालागी
तुझ्या नखाची कोर नभात !...

माझ्या नयनी नक्षत्रतारा
आणि चांद तुझ्या डोळ्यात...

- मौनाची भाषांतरे, संदीप खरे

अल्बम - दिवस असे की
गायक - संदीप खरे व सलिल कुलकर्णी
संगीतकार - सलिल कुलकर्णी

कसे सरतील सये


कसे सरतील सये, माझ्याविना दिस तुझे
सरताना आणि सांग सलतील ना
गुलाबाची फुलं दोन रोज रात्री डोळ्‌यांवर
मुसुमुसु पाणी सांग भरतील ना, भरतील ना।।।

पावसाच्या धारा धारा मोजताना दिस सारा
रिते रिते मन तुझे उरे
ओठ वर हसे हसे उरातून वेडेपिसे
खोल खोल कोण आत झुरे
आता जरा अळिमिळी तुझी माझी व्यथा निळी
सोसताना सुखावुन हसशील ना,
गुलाबाची फुलं दोन।।।

कोण तुझ्या सौधातून उभे असे सामसूम
चिडीचुप सुनसान दिवा
आता सांज ढळेलच आणि पुन्हा छळेलच
नभातून गोरा चांदवा
चांदण्यांचे कोटी कण आठवांचे ओले सण
रोज रोज निजपर भरतील ना,
गुलाबाची फुलं दोन।।।

इथे दूरदेशी माझ्या सुन्या खिडकीच्या पाशी
जडेसर काचभर तडा
तूचतूच तुझीतुझी तुझ्यातुझ्या तुझेतुझे
सारासारा तुझा तुझा सडा
पडे माझ्या वाटेतून आणि मग काट्‌यातून
जातानाही पायभर मखमल ना,
गुलाबाची फुलं दोन।।।

आता नाही बोलायाचे ... जरा जरा जगायाचे
माळुनिया अबोलीची फुले !
देहभर हलू देत ... विजेवर झुलू देत
तुझ्या माझ्या विरहाचे झूले !!
जरा घन झुरू दे ना
वारा गुदमरु झुरू दे ना
तेव्हा नाभा धरा सारी भिजवीला ना !!

गुलाबाची फुलं दोन रोज रात्री डोळ्‌यांवर
मुसुमुसु पाणी सांग भरतील ना, भरतील ना।।।

"कसे सरतील सये" ह्या गाण्याची
गाण्यातलंच एक additional कडवं

.....कसे सरतील सये माझ्या विना दिस तुझे
सरताना आणि सांग सलतील ना
गुलाबाची फुलं दोनं रोज रात्री डोळ्यांवर
मुसुमुसु पाणी सांग भरतील ना ... भरतील ना

"तारा तारा छेडलेल्या आणि बागा फुललेल्या
सुरावटी तुझ्या स्मरताना..
एक काटा रुतलेला आणि तारा तुटलेला
आठ्वांची माळ माळताना

धुक्यातून शोधताना,दवबिंदू मोजताना
वेडं माझं मोरपिस जपशील ना..."

- मौनाची भाषांतरे, संदिप खरे

शपथ सुटली म्हण


शपथ सुटली म्हण!
गोष्ट फिटली म्हण!
मला ओळखू दे आधी
मग म्हणायचे ते म्हण!!

आभाळ भरलं आहे
वारा पडला आहे
आधी उपचार म्हणून मल्हार
मग मरवा म्हण!!

शिळेवर बसलो आहे
शिळेसारखा सारखा बसलो आहे!
शिळेवर गुणगुणतो जुनीच दुख्खे
तू काही नवीन म्हण!!

थोड़े म्हणायचे म्हण
थोड़े ना म्हणायचे म्हण!
गाणे संपताना तरी
सम गाठली म्हण!!

- मौनाची भाषांतरे, संदीप खरे

नसतेस घरी तू जेव्हा


नसतेस घरी तू जेव्हा
जीव तुटका तुटका होतो
जगण्याचे विरती धागे
संसार फाटका होतो

नभ फाटून वीज पडावी
कल्लोळ तसा ओढवतो
ही धरा दिशाहीन होते
अन् चंद्र पोरका होतो

येतात उन्हे दाराशी
हिरमुसून जाती मागे
खिडकीशी थबकून वारा
तव गंधावाचून जातो

एकाकी केविलवाणा
मी घरभर भिरभिर फिरतो
घुमघुमत्या आवाजाने
भिंतींना हाका देतो

तव मिठीत विरघळणार्या
मज स्मरती लाघववेळा
श्वासाविन हृदय अडावे
मी तसा आकंतिक होतो

तू सांग सखे मज काय
मी सांगू या घरदारा ?
समईचा जीव उदास
माझ्यासह मिणमिण मिटतो

ना अजून झालो मोठा
ना स्वतंत्र अजुनी झालो
तुजवाचून उमगत जाते
तुजवाचून जन्मच अडतो !

- मौनाची भाषांतरे, संदिप खरे

करु वाटे खरे तर तुला एक फोन


करु वाटे खरे तर तुला एक फोन
यावा वाटे खरे तर तुझा एक फोन
असे काही होत नाही मग उगाचच
याला कर फोन कधी त्याला कर फोन

फोन तुझा सदा चालू कधी बंद नाही
आणि त्याला तारेचाही आता बंध नाही
पक्षापरी निरोपांची हवेतून ये-जा
हातातून तो ही परी झेपावत नाही
हातामध्ये फोन तरी प्रश्ण एवढाच
बोलायचे काय आणि बोलणार कोण

कसा बघ फोन माझा गावोगाव फ़िरे
हातातल्या हातामध्ये एकटाच झुरे
ह्रदयात साठवल्या काही जुन्या खुणा
टाकवेना फोन बाई जरी झाला जुना
पुन्हा पुन्हा करतो मी बटणाशी चाळा
पुन्हा पुन्हा बदलतो रींगरचा टोन !

खिडकीत साधुनिया सिग्नलचा कोन
कसे कसे किती किती बोलायचा फोन!
आता कसा उगामुगा वरवर बोले
जिभेवर जसे काही त्याच्या वारे गेले !
गोड गोड बोलायला एकटा मी पुरे
भाडायला तरी सखे लागतात ना दोन !

- संदिप खरे

मी फसलो म्हणूनी हसूदे वा चिडवूदे कोणी


मी फसलो म्हणूनी हसू दे वा चिडवू दे कोणी
ती वेळच होती वेडी अन् नितांत लोभसवाणी

ती उन्हे रेशमी होती, चांदणे धगीचे होते
कवितेच्या शेतामधले ते दिवस सुगीचे होते
संकेतस्थळांचे सूर त्या लालस ओठी होते
ती वेळ पूरीया होती, अन् झाड मारवा होते

आरोहा बिलगायाचा तो धीट खुळा अवरोह
भरभरून यायचे तेंव्हा त्या दृष्ट नयनींचे डोह
डोहात तळाशी खोल वर्तमान विरघळलेले
अन् शब्दांच्या गाली पाणी थोडेसे ओघळलेले

ती हार असो वा जीत, मज कुठले अप्रूप नाही
त्या गंधित गोष्टीमधला क्षण कुठला विद्रूप नाही
ती लालकेशरी संध्या निघताना अडखळलेली
ती निघून जातानाही, बघ ओंजळ भरूनी ओली

असेनही जरी


असेनही जरी मी सर्वांनी सोडलेला...!!!
असेनही जरी मी साम्प्रत्काली मोड्लेला...!!!
परुंतु इतुके निश्चित मजला ठाव की
मी इथला - पण नक्षत्रांशी जोडलेला...!!!!